ค่ำคืนที่แปรเปลี่ยน

"ถ้ารู้ว่าติวแล้วมันเหนื่อยขนาดนี้... ผมไม่น่ารับงานนี้ตั้งแต่แรกเลยครับคุณวิศวะ" เสียงหวานที่เจือความหอบสะท้านเล็กน้อยดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันภายในห้องพักส่วนตัวของวิน กลิ่นหอมสะอาดประจำตัวของตะวันลอยวนอยู่รอบปลายจมูกของร่างสูงที่ตอนนี้กำลังยืนค้ำยันแขนทั้งสองข้างคร่อมร่างของติวเตอร์ตัวแสบเอาไว้บนโซฟาตัวยาว ระยะห่างระหว่างใบหน้าของคนทั้งคู่เหลือเพียงแค่ลมหายใจกั้น สายตาของวินในยามนี้ไม่ได้มีความดุดันหรือเย่อหยิ่งเหมือนทุกวันที่ผ่านมา มันเต็มไปด้วยประกายความต้องการที่ถูกเก็บกดเอาไว้ภายใต้ท่าทีปากแข็งมานานนับเดือน "เพิ่งรู้ตัวตอนนี้... สายไปหน่อยไหมครับเด็กดื้อ" วินเอ่ยเสียงพร่าต่ำ ใบหน้าคมคายโน้มลงไปใกล้จนริมฝีปากเกือบจะสัมผัสกับแก้มใสที่ขึ้นสีแดงระเรื่อด้วยความเขินอาย ตะวันเบือนหน้าหนีเล็กน้อยเพื่อซ่อนความสั่นไหวในดวงตา แต่กลับถูกมือหนาเอื้อมมาประคองกรามมนไว้ให้หันกลับมาสบตากันตรงๆ เหตุการณ์ปะทะคารมเรื่องริน คู่หมั้นที่ทางบ้านจัดหาให้เมื่อช่วงเย็นยังคงค้างคาอยู่ในความรู้สึก แต่ในวินาทีนี้ กำแพงความหึงหวงและทิฐิทั้งหมดกลับพังทลายลงอย่างไร้ท่าที เมื่อวินตัดสินใจตามตะวันกลับมาเคลียร์ให้รู้เรื่องถึงห้องพักส่วนตัว "ปล่อยเลยนะพี่วิน... บอกให้ติวหนังสือ ไม่ได้บอกให้มาทำรุ่มร่ามแบบนี้ครับ" ตะวันพยายามดันอกแกร่งเอาไว้ด้วยสองมือ แต่แรงอันน้อยนิดนั้นแทบจะไม่ได้สร้างความสะเทือนให้คนตัวโตกว่าเลยแม้แต่น้อย วินกลับยิ่งขยับตัวเข้ามาแนบชิดขึ้นไปอีกจนแทบไม่เหลือช่องว่าง "หนังสืออะไรล่ะครับ... สมองผมตอนนี้ไม่มีพื้นที่เหลือให้ฟิสิกส์หรือแคลคูลัสแล้ว มีแต่หน้าเด็กปากเกแถวนี้เต็มไปหมด" คำพูดหน้าตายแต่สายตากลับร้อนแรงราวกับเปลวเพลิงทำเอาหัวใจของตะวันเต้นระรัวจนแทบจะหลุดออกมานอกอก ความรู้สึกแปลกใหม่ที่สะสมมาจากการใกล้ชิดกันนับสัปดาห์กำลังสุกงอมเต็มที่ ตะวันเงยหน้าขึ้นสบตากับคนพี่ ปากเรียวเม้มเข้าหากันอย่างชั่งใจ ก่อนจะตัดสินใจเปลี่ยนเกมด้วยการยกยมุมปากขึ้นนิดๆ "อ๋อเหรอครับ... นึกว่าพี่วินสมองกลวงซะอีก เห็นปากเก่งใส่ผมทุกวัน ที่แท้ก็..." ยังไม่ทันที่ประโยคยั่วโมโหจะหลุดออกจากปากจนจบ วินก็จัดการปิดกั้นเสียงบ่นนั้นด้วยริมฝีปากของตัวเองทันที สัมผัสแรกมีความลังเลเจือความดุดันอยู่ชั่วครู่ ก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นความลึกซึ้งและอ่อนหวานที่ทำให้โลกทั้งใบของตะวันหมุนเคว้ง สัมผัสที่ไร้การปรุงแต่งแต่กลับเต็มไปด้วยอารมณ์ความรู้สึกที่อัดแน่นมานานนับเดือนถ่ายทอดผ่านจังหวะการบดเบียดที่ค่อยๆ เร่งเร้าความวาบหวิวขึ้นทีละน้อย มือบางที่เคยผลักไสค่อยๆ เปลี่ยนเป็นกำเสื้อเชิ้ตสีดำของคนพี่เอาไว้แน่นเพื่อหาที่ยึดเหนี่ยว วินผละริมฝีปากออกมาชั่วครู่เพื่อให้คนใต้ร่างได้สูดอากาศหายใจเข้าปอด ดวงตาคมกวาดมองริมฝีปากที่บวมเจ่อและแดงก่ำด้วยความพึงพอใจ นิ้วโป้งเรียวยาวเกลี่ยไล้เบาๆ บนกลีบปากนั้นอย่างทะนุถนอม "ปากเก่งให้มันตลอดรอดฝั่งเถอะครับตะวัน... ถ้ายังไม่ยอมเรียกผมว่าพี่วินดีๆ มีต่อรอบสองแน่" "ใครกลัวพี่กัน... อื้อ!" ไม่ปล่อยให้คนดื้อได้ต่อรอง วินก้มลงประทับจูบซ้ำลงไปอีกครั้ง คราวนี้ลึกซึ้งและหนักหน่วงยิ่งกว่าเดิม ท่ามกลางบรรยากาศยามค่ำคืนที่เงียบสงบในห้องพัก ความสัมพันธ์ที่เคยมีเส้นกั้นบางๆ ได้ถูกพังทลายลงอย่างราบคาบ เหลือเพียงเสียงหอบหายใจและจังหวะหัวใจที่เต้นเป็นจังหวะเดียวกัน ทว่า ในขณะที่ความหวานกำลังดำเนินไปถึงจุดสูงสุด เสียงเคาะประตูกลับดังขึ้นอย่างรัวเร็วและไร้มารยาทจากภายนอกห้อง ทำลายบรรยากาศสีชมพูจนย่อยยับในพริบตา! "พี่วิน! เปิดประตูให้รินเดี๋ยวนี้เลยนะคะ! รินรู้ว่าพี่อยู่ในนั้นกับเด็กนั่น!" เสียงแหลมสูงของรินที่ตะโกนแผดเสียงเข้ามาพร้อมกับเสียงบิดลูกบิดประตูรัวๆ ทำให้วินขมวดคิ้วมุ่นด้วยความหงุดหงิดระคนตกใจ ส่วนตะวันถึงกับเบิกตากว้างด้วยความตกใจ รีบดันตัวคนพี่ให้ออกห่างทันที วินหันไปมองประตูห้องสลับกับใบหน้าตื่นตระหนกของคนตัวเล็ก ปลายทางความสัมพันธ์ที่เพิ่งก้าวข้ามขั้นมาหมาดๆ กลับต้องเผชิญหน้ากับบททดสอบชิ้นใหญ่ที่ยืนอยู่หน้าห้องในยามวิกาลแบบนี้ทันที! ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมส่งใจให้คู่นี้มาโดยตลอด แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ!