ระเบิดเวลา

"ถ้าคุณคิดว่าการเอาความหวังดีปลอมๆ มายัดเยียดให้ผมมันคือความเท่... บอกเลยว่าคุณกำลังเข้าใจผิดถนัดเลยครับ รุ่นพี่วิน" เสียงหวานใสแต่เฉียบคมราายใบมีดโกนบาดลึกลงในความเงียบงันของห้องติวเตอร์ส่วนตัว แรงกระแทกจากการวางสมุดบันทึกเล่มหนาลงบนโต๊ะไม้เนื้อดีดังสะท้อนก้อง ตะวันยืนจ้องหน้าอีกฝ่ายด้วยดวงตากลมโตที่สั่นระริกด้วยแรงอารมณ์ เม้มริมฝีปากแน่นจนเป็นเส้นตรงเพื่อสะกดกลั้นความรู้สึกพรั่งพรูที่สะสมมานานนับสัปดาห์ วินชะงักมือที่กำลังจะเอื้อมไปหยิบปากกา ดวงตาคมกริบของทายาทวิศวะชื่อดังหรี่ลงเล็กน้อย รังสีความเย่อหยิ่งและความหงุดหงิดพุ่งปรี๊ดขึ้นมาทันทีเมื่อเจอคำพูดท้าทายจากเด็กปีหนึ่งที่ควรจะก้มหน้าก้มตาเชื่อฟังเขา เขาค่อยๆ เงยหน้าขึ้นสบตาอีกฝ่าย ช้าๆ ทว่าเต็มไปด้วยแรงกดดันมหาศาล "พูดใหม่อีกทีซิ... ตะวัน" น้ำเสียงทุ้มต่ำรอดไรฟันออกมาทีละคำ มันไม่ใช่คำถาม แต่มันคือการเตือนภัยครั้งสุดท้ายจากผู้ชายที่ไม่เคยยอมให้ใครมาลูบคม "ผมบอกว่า... เลิกทำตัวเป็นเจ้าชีวิตผมสักที!" ตะวันสวนกลับทันควันโดยไม่หลบสายตา ความอึดอัดที่ทนเก็บไว้ระเบิดออกมาเป็นน้ำเสียงสั่นพร่าแต่เด็ดเดี่ยว "คิดว่าตัวเองเป็นใครเหรอครับ? แค่เพราะบ้านคุณรวย มีอิทธิพล หรือเพราะคุณเป็นคนเลือกผมเข้ามาติวหนังสือ... ถึงมีสิทธิมาบงการแม้กระทั่งเรื่องส่วนตัวของผม ยันเรื่องที่ผมจะไปคบหากับใคร!" วินแค่นหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะที่ไร้ซึ่งความขบขัน มีเพียงความเย้ยหยันและไฟโทสะที่กำลังลุกโชนอยู่ในอกกว้าง เขาผุดลุกขึ้นเต็มความสูงจนร่างสูงใหญ่กดดันคนตรงหน้าให้ต้องถอยหลังไปก้าวหนึ่งโดยอัตโนมัติ ร่างหนาก้าวเข้าไปประชิดด้วยความเร็วที่ทำเอาหัวใจคนตัวเล็กกระตุกวูบ "หึงเหรอ... หรือแค่อิจฉาริน?" วินยื่นหน้าเข้าไปกระซิบชิดริมหูด้วยน้ำเสียงพร่าต่ำที่จงใจยั่วโมโห "ก็แค่ผู้หญิงที่ทางผู้ใหญ่จัดเตรียมไว้ให้ตามพิธีการ ทำไม? กลัวว่าตัวเองจะเป็นแค่เด็กในปกครองที่ไม่มีวันได้ยืนข้างฉันอย่างเปิดเผยงั้นสิ" "ทุเรศ!" ตะวันสวนกลับทันควัน หน้าหวานขึ้นสีแดงจัดด้วยความโกรธจัด ฝ่ามือเรียวเงื้อขึ้นหมายจะฟาดลงบนลาดไหล่หนาด้วยความเหลืออด แต่ทว่า... วินกลับไวishกว่า เขารวบข้อมือทั้งสองข้างของอีกฝ่ายไว้ได้อย่างแม่นยำด้วยมือข้างเดียว ก่อนจะตรึงมันไว้เหนือหัวของตะวันอย่างง่ายดาย แรงปะทะทำให้ร่างบางแนบชิดติดกับแผงอกกว้างของคนตัวโตกว่าทันที กลิ่นน้ำหอมผู้ชายปนกลิ่นบุหรี่จางๆ และความร้อนผ่าวจากร่างกายของวินแผ่ซ่านเข้ามาห่อหุ้มจนตะวันแทบหายใจไม่ออก ดวงตาสองคู่ประสานกันในระยะประชิด ชนิดที่ว่าลมหายใจอุ่นร้อนรดรินอยู่บนพวงแก้ม "ปล่อยนะไอ้รุ่นพี่บ้า!" ตะวันดิ้นรนสุดแรงเกิด พยายามบิดข้อมือหนีจากการเกาะกุมที่แน่นหนาราวกับคีมเหล็ก แต่ยิ่งดิ้น... วินกลับยิ่งออกแรงกดให้แนบชิดมากขึ้น จนแผ่นหลังบางแนบติดไปกับผนังห้องเย็นเฉียบ "ปล่อยให้โง่สิ..." วินก้มหน้าลงกระซิบชิดริมฝีปากอิ่มที่กำลังเม้มเข้าหากันด้วยความคับแค้นใจ สายตาดุดันเมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นความลึกล้ำและโหยหาอย่างประหลาด "ปากเก่งนักนะ... รู้ไหมว่าเวลาเธอทำหน้าแบบนี้ ฉันอยากจะ..." คำพูดที่เหลือถูกกลืนหายไปเมื่อวินเคลื่อนใบหน้าเข้ามาใกล้ขึ้นอีก จนริมฝีปากแทบจะสัมผัสกัน อารมณ์โกรธเกรี้ยวเมื่อครู่กำลังถูกหลอมละลายด้วยกระแสความรู้สึกแปลกประหลาดที่พุ่งพล่านขึ้นมาแทนที่ หัวใจของทั้งคู่เต้นระรัวแข่งกับจังหวะเวลาที่กำลังเดินถอยหลังราวกับระเบิดเวลาที่รอวันลั่นไก ก๊อก ก๊อก ก๊อก! เสียงเคาะประตูดังขึ้นสามครั้งติดๆ กัน ขัดจังหวะอารมณ์ที่กำลังพุ่งถึงขีดสุดราวกับสายฟ้าแลบ วินชะงัก เลิกคิ้วขึ้นด้วยความไม่พอใจอย่างรุนแรง ขณะที่ตะวันใช้จังหวะที่แรงกดบนข้อมือน้อยลง สะบัดมือออกจากการเกาะกุมแล้วรีบถอยหลังกรูดไปยืนหอบหายใจโยนตัวอยู่มุมห้อง ประตูห้องติวเปิดผางออกโดยไม่รอให้อذنอนุญาต ร่างเพรียวบางระหงในชุดเดรสแบรนด์เนมราคาแพงก้าวเข้ามาพร้อมรอยยิ้มหวานหยาดเยิ้ม รินกวาดสายตามองสภาพห้องที่ดูยุ่งเหยิงและคนทั้งสองที่มีเหงื่อซึมตามไรผมด้วยแววตาไหววูบชั่วพริบตา ก่อนจะเปลี่ยนเป็นรอยยิ้มเยือกเย็น "อุ๊ย... ฉันเข้ามาขัดจังหวะอะไรสำคัญหรือเปล่าคะพี่วิน?" เสียงหวานเอ่ยถามพลางเดินเข้ามาใกล้ ทว่าก่อนที่วินจะทันได้เอ่ยปากไล่แขกไม่ได้รับเชิญ ประโยคต่อมาของเธอกลับทำให้บรรยากาศในห้องดิ่งลงเหวในพริบตา "พอดีคุณพ่อของพี่ฝากให้ฉันมาบอกข่าวดี... เรื่องงานหมั้นของเรา ที่จะถูกเลื่อนให้เร็วขึ้นเป็นเดือนหน้าค่ะ" สิ้นคำพูดนั้น... ดวงตากลมโตของตะวันที่กำลังมองอยู่เบิกกว้างขึ้น หัวใจที่เคยเต้นรัวด้วยความโกรธและแรงเสน่หาเมื่อครู่ กลับดิ่งวูบลงสู่ก้นบึ้งความเย็นชาทันที ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมติดตามและส่งกำลังใจมาโดยตลอด แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ!