คำโกหกของความรัก

"ถ้าการอยู่ตรงนี้มันทำให้คุณอึดอัดจนต้องเล่นละครตบตาคนอื่น... ผมว่าเราควรพอแค่นี้เถอะครับพี่วิน" เสียงของตะวันไม่ได้สั่นแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม มันนิ่งสนิท ทว่ากลับคมกริบราวกับใบมีดที่กรีดลงบนกลางใจของคนฟังอย่างแม่นยำ เอกสารบนโต๊ะกาแฟในร้านคาเฟ่กึ่งห้องสมุดใื้อมหาวิทยาลัยถูกดันกลับมาฝั่งตรงข้ามอย่างเป็นระเบียบ กระดาษแผ่นนั้นคือตารางสอนพิเศษที่เคยถูกขีดเขียนด้วยลายมือยุ่งเหยิงของวิน แต่วันนี้มันว่างเปล่า ไม่มีร่องรอยของการนัดหมายครั้งต่อไปหลงเหลืออยู่เลย วินขยับตัวลุกขึ้นยืนพรวดจนเก้าอี้ไม้สักส่งเสียงครูดกับพื้นดังลั่น สายตาคมกริบของวิศวกรปีสามกวาดมองร่างโปร่งที่นั่งกอดอกนิ่ง ใบหน้าสวยหวานนั้นเรียบเฉยจนน่ากลัว ไม่มีแววตาซุกซนหรือรอยยิ้มกวนประสาทที่เขาคุ้นเคยเหมือนทุกวันที่ผ่านมา "ตะวัน... พูดอะไรออกมา รู้ตัวหรือเปล่า" วินเค้นเสียงลอดไรฟัน กรามขบเข้าหากันจนขึ้นสันนูน ความร้อนรุ่มพลุ่งพล่านในอกราวกับถูกไฟแผดเผา มือหนาเอื้อมไปควաբข้อมือเรียวไว้โดยสัญชาตญาณ "เรื่องเมื่อคืน... มันไม่ใช่แบบนั้น" "แล้วมันคือแบบไหนล่ะครับ?" ตะวันเงยหน้าขึ้นสบตา ไร้ซึ่งความหวาดหวั่น มีเพียงรอยยิ้มหยันที่มุมปากซึ่งบาดลึกยิ่งกว่าคำด่าทอ "การที่ผมต้องมายืนเป็นตัวประกอบฉาก ในขณะที่คุณกำลังตบตาผู้ใหญ่ด้วยการควงคู่หมั้นสาวสวยดีกรีดาวคณะ... สนุกมากไหมครับที่เห็นผมเป็นคนโง่คอยวิ่งตาม?" ความจริงที่เพิ่งถูกเปิดเผยเมื่อคืนวานยังคงวนเวียนอยู่ในหัว ภาพของรินที่ยืนเคียงข้างวินในงานเลี้ยงรับรองของตระกูลใหญ่ โดยมีสายตาอนุมัติจากผู้ใหญ่ทั้งสองฝ่ายเป็นเครื่องยืนยัน มันชัดเจนเสียจนตะวันไม่ต้องหาข้อแก้ตัวใดๆ ให้คนตรงหน้าอีกแล้ว ความรู้สึกพิเศษที่เคยถักทอร่วมกันมาหลายเดือน พังทลายลงในพริบตา เหลือเพียงความจริงอันโหดร้ายว่า เขาก็เป็นแค่ 'เด็กในปกครอง' ที่ไร้สิทธิ์มีเสียงเมื่อเทียบกับผลประโยชน์ทางธุรกิจและหน้าตาทางสังคม "พี่ถูกบังคับ... ตะวันก็รู้ว่าที่บ้านพี่เป็นยังไง" วินน้ำเสียงอ่อนลงเล็กน้อย แววตาไหววูบอย่างที่คนอื่นไม่มีทางได้เห็น มือที่จับข้อมืออีกฝ่ายเผลอบีบแน่นขึ้นโดยไม่รู้ตัว "เรื่องหมั้นนั่นมันเป็นเกมของผู้ใหญ่ พี่ไม่ได้ต้องการ..." "แต่คุณก็เลือกที่จะรับมันไว้ไม่ใช่เหรอครับ" ตะวันดึงข้อมือกลับอย่างเด็ดเดี่ยว แรงกระชากนั้นทำให้วินชะงักไป ดวงตากลมโตคู่สวยฉายแววตัดพ้อที่ซ่อนไว้ภายใต้ความแข็งกร้าว "ถ้าคุณปฏิเสธไม่ได้ ตั้งแต่แรกคุณก็ไม่ควรดึงผมเข้ามาในชีวิตคุณตั้งแต่แรก... พี่วินครับ ความรู้สึกของคนเรา มันไม่ใช่ของเล่นที่จะหยิบมาเล่นสนุกตอนว่าง แล้วโยนทิ้งตอนที่ต้องกลับไปทำหน้าที่ทายาทตระกูลใหญ่หรอกนะครับ" คำพูดทุกคำเหมือนคมหอกที่ปักลงกลางใจวิน ร่างสูงชะงักงัน พูดไม่ออก เขาไม่เคยคิดเลยว่าเด็กหนุ่มปีหนึ่งที่ดูเหมือนจะไม่แคร์โลกคนนี้ จะเก็บความรู้สึกและมองทะลุปรุโปร่งถึงแก่นแท้ของปัญหาได้รวดเร็วขนาดนี้ ตะวันฉลาดเกินไป... ฉลาดจนไม่อาจหลอกล่อด้วยคำแก้ตัวน้ำขุ่นๆ ได้อีกต่อไป "พี่ขอเวลา..." "ไม่ต้องหรอกครับ" ตะวันตัดบทด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ไร้เยื่อใย "ไม่มีอะไรต้องเคลียร์แล้วล่ะครับ วิชาแคลคูลัสที่คุณตกค้าง ผมก็ติวให้จนคุณมั่นใจว่าจะสอบผ่านแล้ว หน้าที่ของผมสิ้นสุดลงแค่นี้ ส่วนเงินค่าจ้างที่เหลือ... โอนเข้าบัญชีเดิมได้เลยครับ ผมไม่เบี้ยวแน่" ร่างโปร่งลุกขึ้นยืนเต็มความสูง คว้ากระเป๋าเป้สะพายขึ้นบ่า สายตาคู่คมกวาดมองผู้ชายที่ครั้งหนึ่งเขาเคยคิดว่าพึ่งพาได้เป็นครั้งสุดท้าย ก่อนจะหมุนตัวเดินหันหลังให้อย่างไม่ลังเล จังหวะก้าวเดินของตะวันมั่นคง แม้ในอกจะปวดร้าวราwกับมีใครเอาหินก้อนใหญ่มาทับไว้ น้ำใสๆ เอ่อคลอเบ้าตาจนต้องเงยหน้าขึ้นมองเพดานเพื่อสะกัดกั้นมันไว้ ไม่... เขาจะไม่ร้องไห้ให้ผู้ชายเห็นแก่ตัวคนนี้เด็ดขาด "ตะวัน!" เสียงทุ้มต่ำตะโกนไล่หลังมา พร้อมกับแรงคว้าที่ต้นแขนบังคับให้เขาต้องหันกลับไปเผชิญหน้า วินก้าวเข้ามาประชิดตัว ระยะห่างระหว่างกันลดลงจนแทบไม่เหลือพื้นที่ ลมหายใจอุ่นร้อนปะทะเข้ากับใบหน้าของกันและกัน แววตาของวิศวกรหนุ่มในตอนนี้แดงก่ำ เต็มไปด้วยความโกรธปนความกลัว—ความกลัวที่จะสูญเสียคนคนนี้ไปตลอดกาล "ปล่อยครับ!" ตะวันพยายามสะบัดแขนหนี แต่แรงมหาศาลของคนตรงข้ามกลับตรึงเขาไว้แน่นราวกับคีมเหล็ก "พี่ไม่ปล่อย!" วินคำรามเสียงต่ำ ดวงตาคมก้าวร้าวแต่สั่นระริก "คิดว่าอยากจะเข้ามาก็เข้ามา อยากจะเดินออกไปก็เดินออกไปง่ายๆ อย่างนั้นเหรอตะวัน? บัญชีระหว่างเรามันไม่ได้เคลียร์ง่ายขนาดนั้น!" "แล้วคุณจะเอาอะไรอีก!" ตะวันหมดความอดทน ตะคอกกลับเสียงดังจนคนในร้านหันมามอง "อยากให้ผมเป็นชู้ลับของคุณเหรอ หรืออยากเก็บผมไว้แก้เบื่อเวลาที่คุณเบื่อว่าที่คู่หมั้นคนสวยของคุณกันแน่!" เพี๊ยะ! ไม่ใช่เสียงตบหน้า แต่เป็นเสียงหัวใจที่แตกสลายของทั้งคู่ที่ดังสะท้อนอยู่ในความเงียบงัน วินนิ่งอึ้งไปกับคำพูดที่เชือดเฉือนนั้น ส่วนตะวันเองก็หอบหายใจถี่ด้วยความโกรธและเสียใจ บรรยากาศระหว่างคนทั้งคู่ตึงเครียดจนแทบจะระเบิดเป็นจุล ความเงียบงันเข้าปกคลุมชั่วขณะ มีเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศที่ทำงานเบาๆ แข่งกับเสียงหัวใจที่เต้นรัวระรัวของคนทั้งสอง วินจ้องมองใบหน้าหวานที่ตอนนี้เปรอะเปื้อนไปด้วยความรู้สึกหลากหลาย ทั้งโกรธ ทั้งเสียใจ และ... ผิดหวัง มือหนาที่เคยบีบต้นแขนคลายออกช้าๆ ราวกับแรงทั้งหมดในร่างกายถูกสูบหายไป ตะวันอาศัยจังหวะนั้นบิดตัวหลุดจากการพันธนาการ หันหลังให้แล้วสาวเท้าก้าวเดินออกจากร้านไปอย่างรวดเร็ว โดยไม่หันกลับมามองอีกเลย วินยืนนิ่งค้างอยู่กลางร้าน สายตาคมทอดมองตามแผ่นหลังบางที่หายลับไปพ้นประตูเลื่อนกระจก ความเจ็บแปลบที่แล่นริ้วขึ้นมาในอกข้างซ้ายมันรุนแรงเสียจนเขาต้องยกมือขึ้นกุมหน้าอกตัวเองไว้ เขาพลาดแล้ว... พลาดอย่างมหันต์ที่คิดว่าตัวเองจะสามารถควบคุมทุกอย่างในชีวิตไว้ได้ ทั้งเกมธุรกิจ ครอบครัว และหัวใจของเด็กดื้อคนนั้น ทว่า ในวินาทีที่วินกำลังจะก้าวขาเดินตามออกไปเพื่อรั้งร่างโปร่งกลับมา เสียงฝีเท้าที่คุ้นเคยพร้อมกับกลิ่นน้ำหอมราคาแพงก็ลอยมาแตะจมูกเสียก่อน "พี่วินคะ... อยู่นี่เอง นึกว่าหายไปไหนซะอีก" เสียงหวานใสของรินดังขึ้น พร้อมกับมือเรียวที่เอื้อมมาเกาะแขนเขาไว้อย่างสนิทสนม ดาวคณะสาวยิ้มหวานให้ด้วยความสดใส โดยไม่รู้เลยว่าบรรยากาศรอบตัวผู้ชายตรงหน้ากำลังดาร์กสนิทแค่ไหน วินชะงัก กรามขบแน่น เขากำมือเข้าหากันแน่นจนเส้นเลือดปูดโปーン ดวงตาคมกริบกวาดมองออกไปนอกกระจกใส ถนนเบื้องหน้าว่างเปล่า... ตะวันหายไปจากสายตาเขาแล้ว ก่อนที่วินจะทันได้เอ่ยปากปฏิเสธหรือสะบัดแขนออก รินก็พูดประโยคต่อมาด้วยรอยยิ้มระรื่น ที่ทำให้โลกทั้งใบของวิศวกรหนุ่มดิ่งวูบลงสู่ก้นเหวทันที "อ้อ... คุณแม่ฝากบอกมาค่ะ ว่าอีกสองวันเราต้องไปลองชุดแต่งงานกันแล้วนะคะ พี่วินตื่นเต้นเหมือนรินไหมคะ?" คำว่า *'ชุดแต่งงาน'* กระแทกเข้าโสตประสาทอย่างจัง วินเบิกตากว้าง หันขวับกลับมามองหน้าคู่หมั้นสาวทันที หัวใจที่เคยเต้นรัวด้วยความร้อนรุ่ม บัดนี้กลับเย็นเฉียบลงจนแทบหยุดเต้น ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและส่งกำลังใจให้คู่ของวินและตะวันมาโดยตลอด แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ!