ความรู้สึกที่ปิดไม่มิด

"ถ้าไม่อยากให้ผมติวให้จนสอบตกวิชานี้... เลิกจ้องปากผมแล้วตั้งใจฟังชีทตรงหน้าได้แล้วครับ คุณวิน" เสียงใสๆ ติดจะดุเล็กน้อยดังขึ้นท่ามกลางความเงียบของห้องสมุดคณะวิศวกรรมศาสตร์ ตะวันขยับกรอบแว่นสายตาเล็กน้อย นิ้วเรียวคีบปากกาไฮไลต์สีเหลืองสว่างพร้อมกับเคาะลงบนกระดาษเอสี่ตรงหน้าเบาๆ เพื่อเรียกสติร่างสูงที่นั่งเท้าคางมองหน้าเขามาเกือบสิบนาทีเต็มโดยไม่ยอมจดตามเลยสักตัว วินเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มมุมปากปรากฏขึ้นอย่างกวนประสาทตามสไตล์หนุ่มวิศวะปีสามผู้ไม่เคยเกรงกลัวใคร ยกเว้นก็แต่... ติวเตอร์ปีหนึ่งตัวแสบคนนี้ที่ดันเข้ามาปั่นป่วนโลกอันเงียบงันของเขาจนพังไม่เป็นท่า "ไม่ได้มองปากสักหน่อย... ผมกำลังพิจารณาว่าทำไมติวเตอร์ถึงบ่นเก่งจัง" วินตอบเสียงทุ้มต่ำ นัยน์ตาคมกริบพราวระยับด้วยประกายความขี้เล่นที่เจ้าตัวมักจะมีให้ตะวันคนเดียวเท่านั้น "แล้วอีกอย่าง ชีทมันก็น่าเบื่อ สู้คนสอนไม่ได้หรอก น่ามองกว่าตั้งเยอะ" "พูดจาแบบนี้ เอาเวลาไปจำสูตรคำนวณดีกว่าไหมครับ คะแนนสอบย่อยครั้งก่อนก็นั่นแหละ เกือบไม่รอดตัว ยังมีหน้ามาแซار" ตะวันสวนกลับทันควัน ดวงตากลมโตตวัดมองด้วยความหมั่นไส้ แต่ใบหูกลับขึ้นสีแดงระเรื่ออย่างปิดไม่มิด ซึ่งนั่นแหละคือสิ่งที่วินสังเกตเห็นมาพักใหญ่แล้ว ความเงียบก่อตัวขึ้นชั่วขณะ ทว่าไม่ใช่ความอึดอัด มันคือช่องว่างระหว่างจังหวะหัวใจที่เต้นไม่เป็นส่ำ ตะวันก้มหน้าลงแกล้งทำเป็นไล่สายตาอ่านโจทย์ในชีทเพื่อซ่อนรอยยิ้มที่เผลอหลุดออกมา ส่วนวินก็ยังคงนั่งมองอีกฝ่ายด้วยสายตาที่ลึกล้ำเกินกว่าจะเรียกว่าสายตาของ "ลูกศิษย์" ที่มอง "ติวเตอร์" พักหลังมานี้... ตะวันเริ่มสังเกตเห็นความเปลี่ยนแปลงบางอย่างในตัวผู้ชายคนนี้ วินที่ขึ้นชื่อเรื่องความหยิ่งผยอง เย็นชา และไม่เคยแคร์ใคร กลับกลายเป็นคนที่ยอมลงให้ตะวันอย่างไม่มีเงื่อนไข ตั้งแต่วันที่ฝนตกหนักแล้ววินยอมถอดเสื้อแจ็คเก็ตตัวนอกมาคลุมหัวให้เขากลัวเปียก ทั้งที่ตัวเองยอมเดินตากฝนจนเสื้อชุ่ม หรือจะเป็นเรื่องเล็กๆ น้อยๆ อย่างการจำได้ว่าตะวันไม่ชอบกินผักชีในมื้อกลางวัน วันต่อมากล่องข้าวที่รุ่นพี่ตัวโตสั่งมาให้จึงปราศจากสีเขียวพวกนั้นโดยสิ้นเชิง ไม่ใช่แค่ใส่ใจ... แต่วินกำลัง "ให้ความสำคัญ" กับตะวันมากกว่าใครทั้งหมดในชีวิต ไม่ว่าจะเป็นเพื่อนสนิทในกลุ่มวิศวะที่โดนเทนัดเพราะวินต้องมาติวหนังสือกับเด็กบริหาร หรือแม้กระทั่งการปฏิเสธคำชวนของริน ดาวคณะผู้เพียบพร้อมที่พยายามเข้าหามาตลอดสัปดาห์ "ตะวัน" เสียงเรียกทุ้มต่ำดึงสติคนตัวเล็กให้หลุดออกจากภวังค์ "อะไรอีกครับ? โจทย์ข้อนี้ทำเองเลยนะ ห้ามลอก" ตะวันรีบดักคอ "เปล่า... แค่จะบอกว่าเย็นนี้ไม่ต้องไปรับจ๊อบที่ร้านกาแฟแถวคณะบัญชีแล้ว" วินพูดหน้าตาเฉย พร้อมกับเก็บชีทตรงหน้าเข้าแฟ้มอย่างเป็นระเบียบ "อ้าว ทำไมล่ะครับ? ผมรับปากพี่เขาไว้แล้วนะ" ตะวันโวยวายเล็กน้อย ขมวดคิ้วมุ่นด้วยความไม่เข้าใจ "ผมเคลียร์กับเจ้าของร้านให้เรียบร้อยแล้ว ค่าแรงวันนี้ผมจ่ายให้คูณสอง" วินยักไหล่ ยื่นหน้าเข้ามาใกล้จนลมหายใจอุ่นๆ รดอยู่ข้างแก้มเนียน "เพราะเย็นนี้... ผมมีธุระสำคัญที่ต้องไปทำกับคุณคนเดียว" "ธุระอะไรของรุ่นพี่เนี่ย ทำไมชอบเผด็จการอยู่เรื่อย!" ตะวันถอยหลังกรูด หัวใจเต้นแรงขึ้นอย่างห้ามไม่อยู่เมื่อระยะห่างระหว่างใบหน้าลดลงเหลือเพียงคืบเดียว กลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือจางผสานกับกลิ่นบุหรี่จางๆ ที่เป็นเอกลักษณ์ของวินลอยเข้าจมูกจนสติกระเจิง "ก็พาเด็กดื้อไปกินข้าว... แล้วก็เคลียร์ความรู้สึกบางอย่างที่ค้างคาใจอยู่" วินกระซิบเสียงพร่า แววตาคมกริบจริงจังขึ้นจนตะวันไม่กล้าสบตาตรงๆ ในขณะที่บรรยากาศกำลังระอุและคำพูดหวานเลี่ยนกำลังจะถูกเอื้อนเอ่ยออกมาเพื่อทำลายกำแพงในใจของคนทั้งคู่ เสียงฝีเท้าหนักๆ พร้อมกับเสียงหัวEาะคุ้นหูก็พังประตูห้องสมุดโซนส่วนตัวเข้ามาเสียก่อน "เฮ้ย ไอ้ดิน! อยู่ห้องนี้เอง... อ้าว ชิบหาย กูมาขัดจังหวะอะไรพวกมึงป่ะเนี่ย?" เสียงของเพื่อนสนิทวินดังขึ้น พร้อมกับร่างสูงใหญ่ที่ก้าวพรวดพราดเข้ามา ก่อนจะหยุดชะงักเมื่อเห็นสภาพของวินและตะวันที่อยู่ใกล้กันจนแทบจะสิงร่าง วินขบกรามแน่นด้วยความหงุดหงิด ดวงตาดุดันตวัดมองเพื่อนสนิทที่เข้ามาผิดจังหวะเวลา นัยน์ตาคู่นั้นฉายแววไม่สบอารมณ์อย่างชัดเจน ขณะที่ตะวันรีบดีดตัวลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ใบ้าร้อนผ่าวด้วยความเขินอายที่ถูกจับได้คาหนังคาเขา ทว่า... ก่อนที่วินจะทันได้เอ่ยปากไล่เพื่อนตัวดีออกไป ประตูห้องสมุดบานเดิมก็เปิดออกอีกครั้ง พร้อมกับการปรากฏตัวของร่างระหงในชุดนักศึกษาเข้ารูปที่ใครๆ ก็จำได้แม่น "พี่วินคะ... รินตามหาซะทั่วเลย ทำไมโทรไปไม่รับสายล่ะคะ?" รินแย้มยิ้มหวานหยาดเยิ้มก้าวเข้ามาหยุดยืนข้างโต๊ะ ดวงตากลมโตมองสำรวจระหว่างวินและตะวันด้วยแววตาที่ไหววูบไปชั่วขณะ ก่อนจะเปลี่ยนเป็นรอยยิ้มเรียบเฉยตามมารยาทสังคม วินหันกลับไปมองรินด้วยใบหน้าเรียบสนิท ความอบอุ่นและอ่อนโยนที่ใช้มองตะวันเมื่อครู่หายวับไปกับตา เหลือเพียงความเยียบเย็นที่สร้างระยะห่างอย่างชัดเจน "...เธอมาทำไมที่นี่?" วินเอ่ยถามเสียงเรียบ ไร้เยื่อใยโดยสิ้นเชิง แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปนะครับ - คอร์ดรักกีตาร์โปร่ง