เดตลับฉบับติวเตอร์

เสียงปากกาเน้นข้อความหัวตัดที่กรีดผ่านกระดาษโน้ตสีพาสเทลหยุดลง พร้อมกับแรงกระแทกเบาๆ ของสันหนังสือบัญชีการเงินเล่มหนาที่ถูกปิดฉับลงตรงหน้า ตะวันถอนหายใจยาวเหยียดอย่างคนหมดแรง ปล่อยให้หัวทุยๆ ฟุบลงแนบไปกับพื้นโต๊ะไม้สีอ่อนในมุมลับของห้องสมุดคณะวิศวะฯ กลิ่นกระดาษเก่าผสมกับกลิ่นน้ำหอมผู้ชายกลิ่นซีตรัสจางๆ ลอยอวลอยู่ในระยะประชิดจนรู้ว่าไอ้ “เด็กดื้อ” ที่เขารับหน้าที่เป็นติวเตอร์ส่วนตัวนั้นยังไม่ได้ขยับตัวหนีไปไหน "ถ้าข้อนี้แกยังทำงบกระแสเงินสดผิดอีกรอบนะวิน ฉันจะลาออกจากการเป็นติวเตอร์แล้วไปสมัครเป็นพ่อค้าขายลูกชิ้นปิ้งหน้ามอแทนจริงด้วย" ตะวันโอดครวญโดยไม่เงยหน้าขึ้นมา เสียงอู้อี้ลอดผ่านแขนเสื้อตัวเองออกมาอย่างน่าเอ็นดู วินหัวเราะในลำคอ เสียงทุ้มต่ำนั้นสั่นพร่าเล็กน้อยอย่างคนอารมณ์ดี ร่างสูงใหญ่ในชุดนักศึกษารีดเรียบกริบขยับเข้ามาชิดอีกนิด จนไอความร้อนจากตัวอีกฝ่ายแผ่ซ่านทะลุกรอบความเงียบสงบของห้องสมุด มือหนาเอื้อมมาเคาะนิ้วลงเบาๆ บนกลุ่มผมนุ่มของคนตรงข้าม สัมผัสนั้นแผ่วเบาแต่จงใจหยอกเย้า "บ่นเก่งเป็นคนแก่ไปได้นะตัวเล็ก... ติวมาสามชั่วโมงเต็ม คุณติวเตอร์เหนื่อยจนสมองกลับแล้วหรือไงครับ" "ฉันชื่อตะวัน ไม่ได้ชื่อตัวเล็ก เลิกเรียกแบบนี้สักทีเถอะคุณวิศวะ" ตะวันเงยหน้าขึ้นมาทันที ดวงตากลมโตเป็นประกายวาววับด้วยความหงุดหงิดระคนหมั่นไส้ แก้มเนียนใสขึ้นสีเรื่อจากการนั่งจดจำตัวเลขกองโตมาหลายชั่วโมง ปากอิบอิ่มเม้มเข้าหากันอย่างขัดใจ "แล้วอีกอย่าง... สัญญาจ้างเราบอกว่าหมดเวลาติวตั้งแต่สิบนาทีที่แล้ว ปล่อยฉันกลับหอได้แล้วครับ" วินเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง รอยยิ้มมุมปากที่จุดประกายความเจ้าเล่ห์ปรากฏขึ้นบนใบหน้าหล่อเหลาที่สาวๆ ทั้งมหาวิทยาลัยต่างหมายปอง ดวงตาคมกริบมองสำรวจใบหน้าเนียนที่กำลังพองลมอย่างงอนๆ ก่อนจะเอ่ยเสียงทุ้มพร่า "ใครบอกว่าจะให้กลับหอ... สัญญาติวหมดแล้ว แต่สัญญากินข้าวยังไม่ได้เริ่มเลยนะครับ" "ห๊ะ? สัญญาอะไรของนาย ฉันไม่เคยเซ็น" ตะวันทำหน้าเหวอ "เซ็นทางพฤติกรรมแล้วครับ" วินลุกขึ้นยืนเต็มความสูง คว้ากระเป๋าเป้สะพายขึ้นบ่าด้วยมือข้างเดียว ก่อนจะก้มลงกระซิบข้างใบหูของคนที่ยังนั่งงงอยู่บนเก้าอี้ด้วยน้ำเสียงที่ทำให้หัวใจคนฟังกระตุกวูบ "ตามมา... ถ้าไม่อยากให้อุ้มพาดบ่าเดินออกไปให้คนทั้งคณะเห็น" บรรยากาศยามเย็นของร้านอาหารกึ่งคาเฟ่ลับสไตล์ลอฟท์ที่ซ่อนตัวอยู่หลังมหาวิทยาลัย แตกต่างจากความวุ่นวายของย่านการค้าอย่างสิ้นเชิง แสงไฟสีส้มอมเหลืองนวลตาถูกเปิดคลอไปกับเสียงเพลงแจ๊สเบาๆ ขับกล่อมให้บรรยากาศโดยรอบดูเป็นส่วนตัวและโรแมนติกขึ้นอย่างประหลาด โต๊ะมุมสุดติดกระจกใสที่มองออกไปเห็นสวนหย่อมเล็กๆ ร่มรื่น ถูกจองไว้เรียบร้อยแล้วโดยฝีมือของวิศวกรหนุ่มเจ้าแผนการ ตะวันกวาดสายตามองรอบร้านด้วยความประหลาดใจ ปนความระแวงเล็กน้อย "นายพานฉันมาที่นี่ทำไมเนี่ย วิน... ร้านดูแพงเกินกว่าเด็กทุนแบบฉันจะหารالมาจ่ายค่าส่วนแบ่งนะ" "ใครบอกให้เธอจ่ายล่ะครับ" วินหย่อนตัวลงนั่งฝั่งตรงข้าม วางศอกลงบนโต๊ะแล้วประสานมือเข้าหากัน สายตาคมกริบจดจ้องใบหน้าหวานที่ไม่ยอมสบตาตรงๆ "ผมเป็นเจ้ามือ... เลี้ยงเพื่อเป็นการไถ่โทษที่เมื่อกี้แกล้งให้เธออธิบายเรื่องงบการเงินซ้ำซากไง" "ไม่ได้แกล้งสักหน่อย ฉันแค่วิเคราะห์ไม่แตกฉานต่างหากเล่า" ตะวันเถียงอุบอิบ รีบคว้าเมนูอาหารขึ้นมาบังใบหน้าที่เริ่มร้อนผ่าวขึ้นมาดื้อๆ อาการใจสั่นแปลกๆ นี้เริ่มเกิดขึ้นบ่อยเกินไปแล้วตั้งแต่ที่เขาเข้ามาพัวพันกับผู้ชายคนนี้ อาหารมื้อค่ำดำเนินไปท่ามกลางเสียงกัดจานชามกระทบกันเบาๆ และบทสนทนาหยอกล้อตามประสาคู่กัด ไดอะล็อกคมคายที่มักจะเชือดเฉือนกันเสมอ กลับถูกแทนที่ด้วยรอยยิ้มและสายตาที่ทิ้งจังหวะความหวานซึ้งไว้ในทุกห้วงอารมณ์ วินมักจะตักชิ้นเนื้อที่ดีที่สุดใส่จานให้อย่างเอาใจใส่ โดยมีสายตาขัดเขินแต่แฝงความขอบคุณส่งกลับมาเป็นระยะ จนกระทั่งจานของหวานอย่างเค้กช็อกโกแลตหน่วงหนึบถูกวางลงตรงกลางโต๊ะ พร้อมกับเทียนเล่มเล็กที่ถูกจุดขึ้นส่องประกายสั่นไหวในความมืดสลัว ตะวันขมวดคิ้วด้วยความงงงวย "เอ่อ... วันนี้วันเกิดใครเหรอวิน นายสั่งเค้กทำไม?" วินไม่ตอบในทันที เขานั่งนิ่ง ปล่อยให้แสงเทียนสะท้อนกับนัยน์ตาคมที่ทอดมองคนตรงหน้าด้วยความลึกล้ำ ชั่วขณะหนึ่ง ความหยิ่งผยองและท่าทีปากร้ายที่เคยมีได้มลายหายไป เหลือเพียงแววตาที่เต็มไปด้วยความอ่อนโยนจนน่าใจหาย "ไม่ใช่ัวันเกิดใครหรอกครับ..." วินเอ่ยเสียงนุ่ม ทุดต่ำจนก้องกังวานในความรู้สึก "แต่เป็นวันครบรอบหนึ่งเดือนเต็ม... ที่เด็กดื้อคนนี้ก้าวเข้ามาวุ่นวายในโลกห่วยๆ ของผม" ตะวันชะงัก ลมหายใจสะดุดกึก หัวใจเต้นรัวแรงจนแทบจะกระโดดออกมานอกอก คำพูดเรียบง่ายแต่จริงจังนั้นทำเอาสมองตื้อตันไปชั่วขณะ ปากที่เคยแจ๋วกลับปิดสนิท พูดไม่ออกบอกไม่ถูก "วิน... นายพูดบ้าอะไรเนี่ย" ตะวันหลบตา แกล้งทำเป็นสนใจเทียนบนเค้กเพื่อซ่อนรอยยิ้มที่ห้ามไม่ให้ขึ้นมาบนแก้มไม่ได้ "เลี่ยนชะมัด" "เลี่ยนแต่ก็เขินใช่ไหมล่ะครับ" วินโน้มตัวข้ามโต๊ะเข้ามาใกล้ขึ้น ระยะห่างระหว่างใบหน้าลดลงจนสัมผัสได้ถึงลมหายใจอุ่นๆ มือหนายื่นออกไปกุมมือเรียวที่วางอยู่บนตักไว้อย่างถือวิสาสะ "ตะวัน... ผมไม่เคยสนใจใครแบบนี้มาก่อนเลยนะ รู้ตัวบ้างหรือเปล่า" บรรยากาศรอบตัวราวกับถูกหยุดเวลาไว้ เสียงเพลงแจ๊สเบาๆ กลายเป็นฉากหลังที่จางหายไป เหลือเพียงเสียงหัวใจของคนสองคนที่เต้นเป็นจังหวะเดียวกัน วินค่อยๆ เลื่อนใบหน้าเข้ามาใกล้จนดวงตากลมโตต้องเงยขึ้นสบตาโดยหลีกเลี่ยงไม่ได้ นัยน์ตาสีเข้มคู่นั้นเต็มไปด้วยความหมายลึกซึ้งที่รอการเอื้อnเอ่ยคำบางคำที่ค้างคาอยู่ในใจ ทว่า... ในวินาทีที่ริมฝีปากของทั้งคู่กำลังจะขยับเข้าหาในระยะประชิดจนแทบไม่มีช่องว่าง เสียงแจ้งเตือนข้อความโทรศัพท์มือถือบนโต๊ะก็ดังขึ้นทำลายความเงียบกริบ *ติ๊ง!* วินขมวดคิ้วอย่างขัดใจเล็กน้อยที่ถูกขัดจังหวะสำคัญ แต่สายตากลับเหลือบไปเห็นหน้าจอที่สว่างวาบขึ้นพร้อมกับชื่อผู้ส่งที่ปรากฏหราอยู่บนหน้าจอ **'ริน'** ข้อความสั้นๆ แต่ทำให้อุณหภูมิรอบตัวลดฮวบลงทันที: *"วินอยู่ไหนคะ? รินอยู่ที่คอนโดคุณแล้วนะ ทำไมไม่ยอมรับสาย?"* ตะวันชะงัก ก้มมองหน้าจอนั้นแวบหนึ่ง ก่อนจะดึงมือออกจากกุมมือของวินอย่างรวดเร็ว ความหวานซึ้งเมื่อครู่วันลายหายไปในพริบตา ถูกแทนที่ด้วยความเย็นชาที่ฉายชัดขึ้นในแววตากลมโต วินหน้าซีดเผือดลงเล็กน้อย รีบเงยหน้าขึ้นมองคนตรงด้วยความร้อนรน "ตะวัน... ฟังผมก่อน มันไม่ใช่..." "ไม่ต้องอธิบายหรอกครับคุณวิศวะ" ตะวันยิ้มบางๆ รอยยิ้มที่ไร้ซึ่งความรู้สึกใดๆ นอกจากความเจ็บแปลบที่ซ่อนไว้ลึกสุดใจ "แฟนตัวจริงเขามาตามแล้ว... ฉันว่าหน้าที่ติวเตอร์ส่วนตัวและเด็กดื้อจำเป็นคงต้องจบลงแค่นี้แหละครับ" พูดจบ ตะวันก็คว้ากระเป๋าของตัวเอง ลุกขึ้นยืนเต็มความสูงแล้วก้าวเดินหันหลังจากไปทันทีโดยไม่แม้แต่จะหันกลับมามองท่าทีร้อนรนของคนด้านหลังที่กำลังพยายามเอื้อมมือคว้าชายเสื้อไว้แต่ไม่ทัน ...แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปนะครับ - คอร์ดรักกีตาร์โปร่ง