แกล้งรักแต่ดันเผลอใจ

"ถ้าคุณวินยังไม่มีสมาธิ ผมคงต้องขออนุญาตกลับก่อนนะครับ เวลาชั่วโมงติวของเราหมดลงตั้งแต่สิบนาทีที่แล้ว" เสียงหวานใสติดจะหงุดหงิดนิดๆ ของตะวันดังขึ้น ท่าหว่างคิ้วของเด็กบริหารปีหนึ่งยับย่นด้วยความรำคาญ ร่างบางในชุดนักศึกษาพอดีตัวนั่งกอดอกพิงพนักโซฟา ดวงตากลมโตจ้องมองคนตัวโตกว่าที่นั่งแผ่หลาอยู่ฝั่งตรงข้ามอย่างคาดโทษ วินไม่ได้ปริปากบ่นเรื่องบทเรียนคณิตศาสตร์ประกันภัยที่ยากเย็นแสนเข็ญเหมือนทุกที ดวงตาคมกริบภายใต้กรอบหน้าคมคายคู่นั้นกำลังจ้องมองเขา นิ่งสนิท และลึกซึ้งเสียจนบรรยากาศในห้องนั่งเล่นส่วนตัวคอนโดมิเนียมหรูหราร้อนระอุขึ้นมาอย่างไม่มีสาเหตุ "กลับไม่ได้" วินตอบเสียงทุ้มต่ำ ร่างสูงใหญ่ขยับตัวเข้าหาช้าๆ ทว่าคุกคามจนตะวันต้องเผลอขยับถอยหลังโดยอัตโนมัติ "เธอติดหนี้ฉันอยู่ตะวัน" "หนี้อะไรอีกครับ ค่าชีทสรุปผมก็คิดเพิ่มจากค่าสอนแล้ว หรือว่าคุณอยากจะเบี้ยวค่าตัวผม" ตะวันเชิดหน้าขึ้นเถียงตามนิสัย ไม่ยอมลงให้ง่ายๆ แม้หัวใจในอกจะเริ่มเต้นผิดจังหวะกับระยะห่างที่ลดลงเรื่อยๆ "หนี้ทางความรู้สึก..." วินพึมพำประโยคนี้เบาหวิว แต่กลับดังชัดเจนในความเงียบ นิ้วเรียวยาวของคนเป็นพี่เอื้อมออกไป ปัดปอยผมที่ตกลงมาปรกหน้าผากเนียนของติวเตอร์ตัวแสบออกอย่างแผ่วเบา สัมผัสอุ่นจัดที่แตะโดนผิวแก้วิชาการของตะวัน ทำให้ร่างบางชะงักกึก ลืมบทสนทนาที่จะเถียงต่อสนิท ตะวันกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ดวงตาคู่สวยสั่นไหววับเมื่อสบเข้ากับดวงตาคมที่ฉายแววเอาจริงเอาจังอย่างไร้ที่สิ้นสุด นี่ไม่ใช่สายตาของเด็กวิศวะจอมกวนประสาทที่ชอบหาเรื่องแกล้งเขาในทุกคาบ แต่มันคือสายตาของ 'ผู้ชาย' คนหนึ่งกำลังจ้องมอง 'คนที่ตัวเองปรารถนา' อย่างชัดเจน "คุณ... พูดบ้าอะไรเนี่ย ถอยไปเลยนะ" ตะวันยกมือขึ้นดันแผงอกกว้างของอีกฝ่ายไว้ แต่กลายเป็นว่าฝ่ามือบางกลับแนบสนิทอยู่กับกล้ามเนื้อแน่นกระชับภายใต้เสื้อเชิ้ตสีดำ ยิ่งตอกย้ำความใกล้ชิดจนหัวใจแทบกระโจนออกมานอกอก "ไม่ได้บ้า..." วินโน้มใบหน้าลงมาใกล้จนลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดพวงแก้มใส กลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือจางผสานกับกลิ่นบุหรี่จางๆ และความเป็นวินวิศวะทำเอาสมองของตะวันขาวโพลน "ตลอดเวลาที่ผ่านมา เธอคิดว่าฉันจ้างเธอมาติวหนังสือจริงๆ หรือไง ตะวัน" ประโยคคำถามนั้นทิ้งน้ำหนักลงกลางใจคนฟังฉับพลัน ความสัมพันธ์ที่เคยตีเส้นไว้ชัดเจนว่าเป็นแค่ 'ติวเตอร์' กับ 'นักเรียนจอมดื้อ' พังทลายลงในพริบตา เมื่อปลายนิ้วอุ่นของวินเลื่อนลงมาแตะที่คางมน บังคับให้เงยหน้าขึ้นรับสัมผัสที่จู่โจมอย่างไร้การป้องกัน ตะวันอ้าปากจะเถียง แต่ริมฝีปากหยักลึกของวินก็เคลื่อนเข้ามาปิดกั้นคำพูดทุกอย่างไว้ ความนุ่มนวลที่เจือความเอาแต่ใจเล็กน้อยทำให้โลกทั้งใบของเด็กบริหารหยุดหมุนไปชั่วขณะ ตะวันเบิกตากว้างด้วยความตกใจ ร่างกายแข็งทื่อ สมองประมวลผลไม่ทันกับสิ่งที่เกิดขึ้นตรงหน้า แต่ทว่า... แทนที่จะผลักไส มือเรียวที่เคยดันแผงอกอีกฝ่ายกลับขยุ้มเสื้อเชิ้ตสีดำแน่นโดยไม่รู้ตัว ความรู้สึกวาบหวามสายหนึ่งแล่นพล่านไปทั่วไขสันหลัง เมื่อเรียวลิ้นร้อนรุกรานเข้ามาขอความหวานอย่างช้าๆ ทว่ามั่นคงและเรียกร้อง สติปัญญาที่เคยภูมิใจนักหนาว่าทันคนของตะวันหลุดลอยหายไปกับอากาศ วินควบคุมทิศทางจูบนี้ได้อย่างเบ็ดเสร็จ ดึงดูดให้เขาต้องคล้อยตามราวกับถูกสะกดจิต มันไม่ใช่แค่การแกล้งกันเล่นๆ เหมือนที่ผ่านมา แต่มันคือความรู้สึกที่ซ่อนเร้นมานานและระเบิดออกมาในพื้นที่ส่วนตัวแห่งนี้ วินถอนริมฝีปากออกช้าๆ อย่างนึกเสียดาย ปล่อยให้คนใต้ร่างหอบหายใจรดแผงอก ดวงตาคู่สวยฉ่ำน้ำและบวมเจ่อเล็กน้อยจากการถูกรุกรานอย่างไร้ความปรานี ใบเนียนแดงก่ำลามไปถึงใบหู ร่างบางเม้มริมฝีปากแน่นด้วยความเขินอายปนสับสน ไม่กล้าแม้แต่จะสบตาคนที่นั่งยิ้มมุมปากอย่างผู้ชนะ "ทีนี้... ยังจะกล้าบอกว่าเราเป็นแค่ติวเตอร์กับลูกศิษย์อยู่อีกไหมครับ หื้ม?" เสียงทุ้มแหบพร่าเอמהกระซิบชิดริมใบหู พร้อมกับวงแขนแข็งแรงที่รวบเอวบางเข้ามาแนบชิด จนไม่มีช่องว่างหลงเหลือให้ขยับหนี ตะวันกัดริมฝีปากล่างที่ยังคงเจือความชา ยั๊วะจัดแต่หัวใจกลับทรยศด้วยการเต้นโครมครามจนกลัวว่าอีกฝ่ายจะได้ยิน กำMนแน่นเตรียมจะอ้าปากด่ากราดแก้เขินสักชุดใหญ่ ก๊อก ก๊อก ก๊อก! เสียงเคาะประตูดังขึ้นขัดจังหวะความหวานซึ้งในห้องอย่างไม่รู้กาลเทศะ ตามด้วยเสียงหวานใสคุ้นหูที่ตะวันจำได้ขึ้นใจว่าคือใคร "พี่วินคะ รินเองค่ะ เปิดประตูให้รินหน่อยส- เอ๊ะ ทำไมประตูไม่ได้ล็อกล่ะคะเนี่ย..." รอยยิ้มพึงใจบนใบหน้าของวินเลือนหายไปในเสี้ยววินาที ดวงตาคมกริบฉายแววหงุดหงิดพุ่งตรงไปที่บานประตูหน้าห้องทันทีที่กลอนประตูถูกผลักเปิดออกด้วยฝีมือของ 'ริน' ดาวคณะคู่หมั้นสาวที่ยืนถือถุงขนมอยู่ตรงทางเข้า พร้อมกับดวงตาที่เบิกกว้างด้วยความตกตะลึง เมื่อเห็นภาพสภาพอันล่อแหลมของเขากับตะวันที่นั่งกอดเกยกันอยู่บนโซฟา และก่อนที่ใครจะทันได้เอ่ยคำพูดใดออกมาทำลายความเงียบอันน่าอึดอัดนี้ รินก็ทรุดตัวลงเล็กน้อยด้วยความตกใจ พร้อมกับเสียงหวีดเบาๆ ที่หลุดออกจากริมฝีปาก "พี่วิน! นี่มันเรื่องอะไรกันคะ ทำไมเด็กนี่ถึงมา..." แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปนะครับ - คอร์ดรักกีตาร์โปร่ง