หวงก้างแบบซึนๆ

“ถ้าน้องตะวันไม่รังเกียจ เย็นนี้ไปหาอะไรกินแถวหน้ามอด้วยกันไหมครับ ผมเล็งร้านเนื้อย่างเปิดใหม่ไว้พอดี” น้ำเสียงทุ้มต่ำและรอยยิ้มพิมพ์ใจของ ‘พี่เหนือ’ รุ่นพี่ปีสี่คณะวิศวกรรมศาสตร์สายชิลล์ไม่ได้ทำให้นัยน์ตาคู่สวยของตะวันวูบไหว แต่กลับทำให้คนที่ยืนกอดอกพิงเสาอาคารเรียนอยู่ไม่ไกลจากจุดนั้นถึงกับกระตุกกรามแน่นจนเส้นเลือดที่ขมับแทบปูดโปน วินกดสายตาคมกริบจ้องเขม็งไปที่มือของไอ้รุ่นพี่นั่นที่กำลังจะเอื้อมมาแตะไหล่คนตัวเล็กกว่า ความรู้สึกร้อนรุ่มในอกมันเริ่มลามเลียเหมือนไฟที่ถูกราดน้ำมัน เขาไม่ได้หวง... ไม่ได้หวงสักนิด แค่รู้สึกว่าไอ้เด็กนี่มันเป็นของเขา แล้วคนอื่นไม่มีสิทธิ์มาแตะต้อง “ขอบคุณนะครับพี่เหนือ แต่พอดีเย็นนี้ผมมีติวพิเศษครับ” ตะวันเบี่ยงตัวหลบสัมผัสนั้นอย่างเนียนๆ พร้อมยิ้มตอบแบบรักษาระยะห่าง “โธ่ น่าเสียดายจัง งั้นเอาเป็นพรุ่งนี้แทนได้ไหมครับ ผมรอได้นะ” “พอดีพรุ่งนี้ผมก็ไม่ว่างครับ” วินโพล่งขึ้นมาขัดจังหวะทันควัน ขายาวก้าวฉับๆ เข้ามาประชิดตัวตะวันโดยไม่สนสายตานักศึกษาคนอื่นที่เริ่มหันมามอง เขาแทรกตัวเข้าไปอยู่ระหว่างกลางของทั้งสองคนอย่างถือวิสาสะ “อ้าว วิน... มาตั้งแต่เมื่อไหร่เนี่ย” เหนือเลิกคิ้วมองรุ่นน้องด้วยความงุนงง “ก็มานานพอที่จะรู้ว่า... คนที่เขา ‘ไม่ว่าง’ ต่อให้พี่ตื๊อให้ตายเขาก็ไม่ไปหรอกครับ” วินแค่นยิ้มที่มุมปาก แววตาของเขาเย็นเยียบจนคนมองแทบหนาวสั่น “และที่สำคัญ... ตารางสอนของเด็กติวคนนี้ ผมเป็นคนจัดการเอง พรุ่งนี้เขามีสอบเก็บคะแนน ถ้าเขาไปกับพี่แล้วเขาตกขึ้นมา พี่จะรับผิดชอบชีวิตเขาไหวเหรอครับ?” เหนือชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหัวเราะกลบเกลื่อน “เออๆ เข้าใจแล้ว พ่อติวเตอร์จอมเฮี้ยบ งั้นไปก่อนนะตะวัน ไว้โอกาสหน้า” เมื่อร่างของพี่เหนือลับตาไป วินก็หันกลับมาประจันหน้ากับคนตัวเล็กทันที สายตาของเขายังคงคุกรุ่นราวกับพายุที่พร้อมจะถล่มเมือง “ใครอนุญาตให้ยิ้มให้มัน?” วินกระซิบเสียงต่ำ กดดันจนตะวันต้องถอยหลังไปพิงกำแพง “พี่วินเป็นอะไรครับ ผมก็แค่ปฏิเสธเขาไปตามมารยาท ไม่เห็นต้องทำตัวเหมือนหมาหวงก้างแบบนี้เลย” ตะวันเชิดหน้าขึ้นสู้ แม้หัวใจจะเต้นผิดจังหวะกับระยะห่างที่น้อยลงทุกที “หวงก้างเหรอ?” วินเลิกคิ้ว สายตาของเขาจ้องลึกลงไปในนัยน์ตาคู่สวยราวกับจะค้นหาความจริง “ถ้าผมหวงก้างจริงๆ ผมคงไม่ปล่อยให้มันยืนเสนอหน้าอยู่ตรงนี้นานขนาดนั้นหรอกนะตะวัน” “ปากดีจังนะครับ งั้นก็ถอยไปได้แล้ว ผมมีเรียนต่อ” ตะวันพยายามจะเบี่ยงตัวหนี แต่วินกลับใช้แขนกั้นกำแพงไว้ทั้งสองข้าง ล้อมกรอบคนตัวเล็กไว้ในอ้อมแขน กลิ่นน้ำหอมจางๆ ประจำตัวของวินที่ผสมกับกลิ่นไอความร้อนของแดดบ่ายทำให้ตะวันรู้สึกมึนหัว กลิ่นนี้มันอันตราย... มันอันตรายต่อใจเขาเกินไป “วันนี้ไม่ต้องเรียนแล้ว” วินเอ่ยเสียงเรียบ “พูดอะไรบ้าๆ ครับ ผมต้องติว...” “รินกำลังจะมาที่มหาวิทยาลัย” วินพูดแทรกขึ้นมา จังหวะการหายใจของเขาเริ่มสั่นไหวเล็กน้อยเมื่อเอ่ยถึงชื่อนั้น “ผมต้องการคนไปเดินเป็นเพื่อนที่ห้าง เพื่อยืนยันว่าผมไม่ได้โสด และผมไม่ได้สนใจการคลุมถุงชนบ้านั่น” ตะวันนิ่งไป คำว่า ‘ริน’ ทำให้เขารู้สึกแปลบที่ใจอย่างประหลาด เขาควรจะดีใจไม่ใช่เหรอที่วินจะพาตัวจริงไปเปิดตัว แต่ทำไมเขากลับรู้สึกเหมือนโดนเศษแก้วบาดลึกลงไปในอก “ทำไมต้องเป็นผมล่ะครับ? มีสาวๆ อีกตั้งเยอะแยะที่อยากเดินห้างกับคุณ” ตะวันถามประชด ทั้งที่ในใจอยากจะรู้คำตอบแทบตาย วินเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะก้มหน้าลงมาจนปลายจมูกแทบจะชนกัน ลมหายใจอุ่นๆ รดรินอยู่บนแก้มใส “เพราะถ้าเป็นคนอื่น... ผมคงไม่เผลอจูบให้คนทั้งห้างดูหรอก” คำพูดนั้นทำเอาตะวันชะงักกึก วินไม่ได้เปิดโอกาสให้เขาได้ตั้งตัว ชายหนุ่มคว้าข้อมือเล็กแล้วดึงให้เดินตามไปที่รถโดยไม่สนใจสายตาใครต่อใครที่มองตามด้วยความสงสัย รถสปอร์ตคันหรูแล่นออกจากมหาวิทยาลัยด้วยความเร็วสูง บรรยากาศในรถเงียบสนิทจนได้ยินเสียงหัวใจที่เต้นโครมครามของตะวัน วินยังคงกำพวงมาลัยแน่นจนข้อนิ้วขาวซีด เขากำลังโกรธ... โกรธที่เห็นคนอื่นมาจีบตะวัน และโกรธตัวเองที่รู้สึกหึงหวงเด็กคนนี้จนควบคุมสติไม่อยู่ ทันทีที่ถึงหน้าห้างสรรพสินค้า วินดับเครื่องยนต์แล้วหันมามองคนข้างๆ เขาโน้มตัวเข้าไปใกล้จนคนตัวเล็กต้องถอยไปชิดประตูรถ “ทำไมต้องเป็นผม...” ตะวันพึมพำเสียงสั่น วินยื่นมือไปเกลี่ยผมที่ปรกหน้าผากตะวันออกแผ่วเบา สัมผัสนั้นแผ่วเบาทว่าหนักแน่นในความรู้สึก “เพราะนอกจากนายแล้ว ไม่มีใครที่ทำให้ผมเสียอาการได้เท่านี้อีกแล้วตะวัน... ยอมไปกับผมนะ ถือว่าช่วย ‘ติวเตอร์’ อย่างผมหน่อย” ตะวันกำลังจะอ้าปากปฏิเสธ แต่แล้วเสียงแจ้งเตือนจากโทรศัพท์ในกระเป๋ากางเกงของวินก็ดังขึ้น วินหยิบขึ้นมาดู สีหน้าของเขาเปลี่ยนไปทันที เขาชะงักค้างไปเมื่อเห็นชื่อผู้ส่งบนหน้าจอ “วิน... อยู่ไหนคะ รินถึงหน้าห้างแล้วนะ” ยังไม่ทันที่วินจะได้พิมพ์ตอบ ตะวันก็ชะโงกหน้าไปเห็นข้อความนั้นพอดี ในวินาทีที่เขากำลังจะถอยห่าง ประตูด้านข้างของฝั่งตะวันก็ถูกเปิดออกอย่างแรง พร้อมกับใบหน้าสวยเฉี่ยวของรินที่ก้มลงมามองด้วยสายตาที่คาดไม่ถึง “อ้าว... ตะวัน? ทำไมถึงมาอยู่ในรถวินได้ล่ะคะ?” วินสบถในลำคอเบาๆ ส่วนตะวันได้แต่ตัวแข็งทื่อราวกับถูกสาป ความลับที่ยังไม่ได้เริ่มเปิดเผยดูเหมือนกำลังจะพังทลายลงตรงหน้า แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปนะครับ - คอร์ดรักกีตาร์โปร่ง