รุกหนักจนตั้งตัวไม่ติด

"ถ้าจะจ้องขนาดนี้ ก็กินผมเข้าไปเลยไหมครับ จะได้จบๆ ไป ไม่ต้องมานั่งติวให้เสียเวลา" ตะวันวางปากกาในมือลงเสียงดัง 'ปัง' ก่อนจะจ้องหน้าชายหนุ่มร่างสูงโปร่งที่นั่งเท้าคางมองเขามาเกือบสิบนาทีโดยไม่มีการจดเนื้อหาแม้แต่คำเดียว วินในวันนี้ไม่ได้อยู่ในมาดวิศวะสุดเถื่อนที่ชอบหาเรื่องแขวะเขาเรื่องการแต่งตัวหรือวิธีสอนเหมือนทุกที แต่นัยน์ตาคมกริบคู่นั้นกลับพราวระยับด้วยความรู้สึกบางอย่างที่ทำเอาคนถูกมองอย่างตะวันต้องหน้าร้อนผ่าว วินไม่ได้โต้ตอบด้วยคำถากถางเหมือนปกติ เขากลับเลื่อนเก้าอี้เข้ามาใกล้จนเข่าของเราแทบจะชนกัน กลิ่นน้ำหอมราคาแพงผสมกับกลิ่นจางๆ ของกาแฟดำลอยมาปะทะจมูกจนตะวันต้องเผลอกลั้นหายใจ "โกรธเหรอครับ?" น้ำเสียงทุ้มต่ำของวินเปลี่ยนไป มันไม่ได้เยือกเย็นเหมือนน้ำแข็ง แต่มันมีความนุ่มนวลที่แฝงความนัยบางอย่างจนน่าขนลุก "ไม่ได้โกรธ แต่เสียเวลาครับ คุณวินจ่ายค่าจ้างผมมาติว ไม่ใช่ให้มาทำตัวเป็นงานศิลปะให้ผมมอง" ตะวันพยายามตีสีหน้าเรียบเฉย ทั้งที่หัวใจในอกเริ่มเต้นผิดจังหวะ วินหัวเราะในลำคอเบาๆ ก่อนจะเอื้อมมือมาคว้าข้อมือของตะวันไว้หลวมๆ นิ้วหัวแม่มือลากไล้ผ่านผิวเนื้อเบาๆ อย่างจงใจ "งานศิลปะชิ้นนี้เขาสอนยากนะตะวัน แต่ถ้าคนสอน 'เต็มใจ' จะสอนให้รู้ซึ้งถึงข้างใน... ผมว่าก็น่าคุ้มค่าที่จะเสียเวลาอยู่นะ" คำพูดก้ำกึ่งที่ชวนให้คิดลึกทำเอาตะวันชักมือกลับแทบไม่ทัน "คุณวิน! เพ้อเจ้ออะไรครับ ติวต่อเลยไหม ถ้าไม่ติวผมจะกลับแล้วนะ" "รุกแรงจังนะเรา" วินยิ้มมุมปาก ก่อนจะโน้มใบหน้าลงมาจนชิดริมใบหู "เปลี่ยนแผนกะทันหันแบบนี้ ผมตั้งตัวไม่ติดเลยนะ... ตกลงที่บอกว่าจะติววิชา Calculus นี่ จะเปลี่ยนมาติววิชา 'ทำยังไงให้วินเลิกดื้อ' แทนหรือเปล่าครับ?" บรรยากาศในห้องสมุดส่วนตัวของบ้านวินเงียบลงถนัดตา มีเพียงเสียงลมหายใจของคนสองคนที่เริ่มจะสอดประสานกัน ตะวันเม้มปากแน่น พยายามรวบรวมสติที่กระเจิดกระเจิงกลับมา "ผมไม่มีเวลามาเล่นเกมกับคุณหรอกนะ รินเขาก็รอคุณอยู่ไม่ใช่เหรอ เห็นว่าคู่นั้นน่ะ... เรื่องใหญ่ของตระกูลเลยนี่" ทันทีที่ชื่อ 'ริน' หลุดออกมาจากปากของตะวัน แววตาของวินก็เปลี่ยนไปชั่วขณะ มันมีความวูบไหวและร่องรอยของความหงุดหงิดฉายชัดขึ้นมาแทนที่ความขี้เล่นเมื่อครู่ วินถอยห่างออกไปเล็กน้อย แต่แววตายังคงจ้องลึกเข้ามาในดวงตาของตะวันราวกับจะค้นหาความจริงบางอย่าง "รินเป็นเรื่องของที่บ้าน แต่ตะวัน... เป็นเรื่องของผม" วินพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่หนักแน่น จนตะวันต้องเสหลบสายตา "คุณพูดอะไรของคุณ" "ผมแค่กำลังบอกว่า ต่อไปนี้ผมจะเลิกด่าคุณแล้ว" วินขยับตัวเข้ามาใหม่ คราวนี้ใกล้กว่าเดิม จนตะวันสัมผัสได้ถึงความร้อนจากแผงอกหนา "จากนี้ไป จะเหลือแค่คำหวานๆ กับการกระทำที่ชัดเจน... เตรียมตัวตั้งรับให้ดีนะ เพราะผมรุกหนักแน่" ตะวันทำตัวไม่ถูก เขาพยายามจะหาเรื่องมาโต้กลับเพื่อรักษาฟอร์ม แต่ดูเหมือนทุกอย่างจะไร้ผลเมื่อวินเริ่มใช้ความนิ่งสยบความเคลื่อนไหว ฝ่ามือหนาคว้าปากกาจากมือตะวันไปวางไว้บนโต๊ะ ก่อนจะเลื่อนหน้าเข้ามาจนจมูกของเราเกือบจะชนกัน "สอนบทเรียนแรกไหมครับ?" วินถามชิดริมฝีปาก ตะวันหัวใจแทบหยุดเต้น เขาไม่เคยเจอ 'โหมดนี้' ของคนปากร้ายที่ใครๆ ก็ต่างเกรงขามมาก่อน วินในตอนนี้ไม่ได้ดุดัน แต่เขากำลังกดดันด้วยความใกล้ชิดที่ทำเอาคนคุมเกมอย่างเขาแทบจะเสียหลัก ขณะที่ตะวันกำลังจะอ้าปากปฏิเสธ เสียงประตูห้องก็ถูกผลักเข้ามาโดยไม่มีการเคาะตามมารยาท "วินคะ! รินเอาขนมมาให้... เอ๊ะ" เสียงหวานใสของรินชะงักลงทันทีที่เห็นภาพตรงหน้า ภาพของชายหนุ่มสองคนที่นั่งชิดใกล้กันจนแทบจะเรียกได้ว่าอยู่ในพื้นที่ส่วนตัวอย่างที่สุด ใบหน้าของรินเปลี่ยนจากความสดใสเป็นความตะลึงงัน ก่อนจะแทนที่ด้วยความเย็นชาที่ส่งผ่านสายตามายังตะวัน ตะวันรีบผละตัวออกจากวินทันที แต่ดูเหมือนวินจะไม่ได้มีความตื่นตระหนกแม้แต่น้อย เขายังคงนั่งในท่าเดิม สายตาที่มองรินไม่ได้มีความอบอุ่นแม้แต่นิดเดียว แถมยังตวัดสายตากลับไปอย่างเรียบเฉย "ใครใช้ให้เธอเข้ามาโดยไม่เคาะประตูก่อนริน?" วินเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบ ต่างจากเมื่อครู่ราวกับคนละคน รินขบกรามแน่น เธอมองตะวันสลับกับวินด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความโกรธแค้น "รินเป็นคู่หมั้นวินนะ ไม่จำเป็นต้องเคาะ! แล้วคนนี้... ทำไมถึงมาอยู่ที่นี่? ติวเตอร์กระจอกๆ แบบนี้เนี่ยนะ ที่วินเลือกจะเสียเวลาด้วย?" ตะวันกำหมัดแน่น ขบกรามกอดอกมองคู่หมั้นสาวของคนตรงหน้าอย่างไม่นึกกลัว แต่ก่อนที่เขาจะทันได้สวนกลับ วินก็ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง แล้วก้าวเข้าไปยืนขวางหน้าตะวันไว้เหมือนเป็นการประกาศอาณาเขตอย่างชัดเจน "ตะวันไม่ใช่แค่ติวเตอร์ แต่เป็น 'คนสำคัญ' ของผม" วินเว้นจังหวะ ก่อนจะหันมามองตะวันด้วยสายตาที่ทำให้คนอ่านต้องใจสั่น แล้วหันกลับไปพูดกับรินด้วยคำพูดที่ตัดฉับทุกความสัมพันธ์ "ถ้าจะมาเพื่อหาเรื่องคนของผม ก็เชิญออกไปได้เลยครับ" รินหน้าซีดเผือด ตัวสั่นด้วยความโกรธที่ถูกหักหน้าอย่างรุนแรง เธอหันหลังกลับเตรียมจะเดินออกไป แต่แล้วเธอก็หยุดกึกก่อนจะหันกลับมาทิ้งระเบิดลูกสุดท้ายที่ทำให้ทั้งห้องจมดิ่งลงสู่ความเงียบงันที่น่าอึดอัด "วิน... ถ้าเลือกมัน แทนที่จะเลือกตระกูลและริน ก็เตรียมตัวไว้ให้ดีเถอะ ว่าคนที่จะพังน่ะ... ไม่ใช่แค่ริน แต่มันจะเป็น 'ไอ้ติวเตอร์' คนนี้ด้วย!" รินเดินกระแทกเท้าออกไปจนประตูห้องปิดลงดังสนั่น ทิ้งให้ตะวันยืนตัวแข็งทื่ออยู่กับที่ ความรู้สึกหวาดหวั่นเริ่มเกาะกุมหัวใจ ไม่ใช่เพราะคำขู่ของริน แต่เป็นเพราะมือหนาของวินที่เอื้อมมาคว้ามือเขาไปกุมไว้แน่น "ไม่ต้องกลัว" วินกระซิบเบาๆ แต่สายตาที่เขามองกลับมานั้นกลับมืดดำและคาดเดาไม่ได้ "เพราะต่อให้ต้องแลกด้วยอะไร ผมก็ไม่ปล่อยให้ใครมาทำอะไรคุณเด็ดขาด... เข้าใจไหมครับ?" ตะวันเงยหน้ามองวิน หัวใจเต้นแรงจนแทบจะระเบิดออกมากับคำสารภาพที่แฝงไปด้วยอันตรายและความรักที่ถาโถมเข้ามาอย่างรวดเร็วเกินกว่าจะตั้งตัวทัน แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปนะครับ - คอร์ดรักกีตาร์โปร่ง