ความสัมพันธ์ที่เป็นความลับ

"ถ้าเรายังแอบคบกันแบบนี้ต่อไป... พี่วินคิดว่าเราเป็นอะไรกันครับ" เสียงของตะวันดังลอดผ่านความเงียบงันภายในห้องพักส่วนตัวของคอนโดหรู เสียงนั้นไม่ได้สั่นเครือ แต่มันราบเรียบและคมกริบราวกับใบมีดที่ค่อยๆ กรีดลงบนความรู้สึก วินชะงักมือที่กำลังจะเอื้อมไปหยิบแก้วน้ำบนโต๊ะ ดวงตาคมกริบของนักศึกษาปีสามคณะวิศวกรรมศาสตร์ไหววับชั่วขณะ ก่อนจะปรับสีหน้าให้กลับมาเรียบเฉยตามสไตล์ของคนที่เก่งกาจในการสร้างกำแพงกั้นความรู้สึก นี่คือความจริงอันเจ็บปวดที่ทั้งคู่ต่างรู้ดี แต่ไม่มีใครกล้าเอ่ยปากพูดมันออกมาตรงๆ ตลอดหลายสัปดาห์ที่ผ่านมา ความสัมพันธ์ระหว่างติวเตอร์จำเป็นกับเด็กดื้อจากคณะวิศวะฯ ขยับ from "แค่ลูกศิษย์" มาเป็น "คนรู้ใจ" อย่างรวดเร็วด้วยจังหวะหัวใจที่เต้นตรงกัน แต่ในขณะเดียวกัน มันก็ถูกพันธนาการไว้ด้วยกรอบที่มองไม่เห็น... กรอบที่ชื่อว่า "ครอบครัว" "ตะวัน..." วินเรียกชื่ออีกฝ่ายด้วยน้ำเสียงที่ทุ้มต่ำลง เขารู้ดีว่ากำลังหลบเลี่ยงความจริง แต่ความกลัวบางอย่างในใจมันกลับมีน้ำหนักมากกว่าความถูกต้อง "อย่าเพิ่งพูดคำว่า 'ฟังพี่ก่อน' เลยครับพี่วิน" ตะวันยกมือขึ้นเบรก พร้อมกับรอยยิ้มหยันที่มุมปาก ดวงตากลมโตคู่นั้นมองตรงมาที่วินอย่างหาญกล้า "ผมเป็นเด็กบ้านนอกที่เข้ามาเรียนกรุงเทพฯ ด้วยทุนการศึกษา ผมไม่มีนามสกุลใหญ่โต ไม่มีบริษัทให้พ่อแม่ปูทางให้... การที่ผมยืนอยู่ข้างพี่ในที่แจ้ง มันทำให้พี่รู้สึกอายขนาดนั้นเลยเหรอครับ" "นายกำลังพูดเพ้อเจ้ออะไรวะตะวัน!" วินตบโต๊ะเสียงดังลั่น ความหงุดหงิดพุ่งพล่านขึ้นมาถึงขั้วหัวใจ เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ร่างกายกำยำขยับเข้าประชิดตัวอีกฝ่ายด้วยความร้อนรน "ฉันเคยทำตัวให้แกอายตรงไหนวะ? ฉันดูแลแก ให้เกียรติแก มากกว่าที่เคยทำกับใครด้วยซ้ำ!" "แต่พี่ไม่เคยเปิดตัวผมให้ใครรู้เลย!" ตะวันสวนกลับทันควัน ดวงตาเริ่มรื้นด้วยความรู้สึกอัดอั้นที่เก็บกดมานาน "ไปไหนมาไหนเราต้องลงลิฟท์คนละตัว เดินห่างกันสpอ.ก้าวในมอ เพื่ออะไรครับ? เพื่อรอให้ถึงวันที่ผู้หญิงที่ทางผู้ใหญ่จัดไว้ให้อย่าง 'ริน' เดินเข้ามาสวมแหวนหมั้นตามพิธี แล้วผมล่ะพี่วิน? ผมเป็นอะไรในชีวิตพี่... เป็นแค่เศษเกินในมุมมืดที่พี่เก็บไว้แก้เหงาเหรอครับ" คำพูดของตะวันพุ่งชนเข้ากลางใจของวินอย่างจัง มันไม่ใช่แค่การประชดประชัน แต่มันคือความจริงที่วินพยายามหลบหนีมาตลอด ปมความคาดหวังของตระกูลที่กดทับเขาไว้ตั้งแต่วันแรกที่ลืมตาดูโลก พ่อที่พร้อมจะตัดหางปล่อยวัดถ้าเขาไม่ทำตามเส้นทางที่ขีดไว้ และแม่ที่ใช้คราบน้ำตาเป็นโซ่ตรวนผูกมัดเขาไว้กับ 'ริน' ผู้หญิงที่เพียบพร้อมทุกอย่างในสายตาผู้ใหญ่ ยกเว้น... หัวใจของวิน วินขบกรามแน่นจนสันนูนขึ้นชัดเจน มือหนาทั้งสองข้างกำเข้าหากันจนเส้นเลือดปูดโปน ความโกรธในตอนแรกแปรเปลี่ยนเป็นความเจ็บปวดที่จุกแน่นอยู่ในอก เขาอยากจะะตะโกนบอกโลกว่าเขารักเด็กคนนี้มากแค่ไหน แต่ความขี้ขลาดที่ฝังรากลึกในจิตใจมันกลับทำให้เขาพูดไม่ออก "มันไม่ได้ง่ายแบบนั้นนะตะวัน..." วินเสียงอ่อนลง น้ำเสียงที่เคยดุดันและเย่อหยิ่งบัดนี้เจือไปด้วยความสั่นเครือเล็กน้อยที่หาดูได้ยาก "แกก็รู้ว่าที่บ้านฉันเป็นยังไง ถ้าพ่อรู้เรื่องเราตอนนี้ ทุกอย่างที่ฉันพยายามสร้าง... และตัวแกเอง อาจจะซวยไปด้วย" "แล้วถ้าผมไม่อยากหลบๆ ซ่อนๆ อีกต่อไปแล้วล่ะครับ?" ตะวันก้าวถอยหลังออกห่างหนึ่งก้าว ระยะห่างที่สร้างขึ้นทางกายภาพช่างบาดลึกหัวใจของคนมองเสียเหลือเกิน "ถ้าความรักของเรามันต้องแลกกับการที่ผมต้องเป็นเงาของใครไปตลอดกาล... ผมว่าเราพักเรื่องนี้กันไว้แค่นี้ดีกว่าครับ" "ตะวัน!" วินพุ่งเข้าไปคว้าข้อมือเรียวไว้แน่น แรงบีบไม่ได้ตั้งใจจะทำร้าย แต่อมันคือความกลัว... กลัวว่าคนตรงหน้าจะหลุดลอยหายไปจากชีวิต "อย่าพูดจาบ้าๆ แบบนี้นะเว้ย! อยากให้ฉันทำยังไง แกสั่งมาสิ! ให้ฉันประกาศให้คนทั้งมหาลัยรู้เลยไหมว่าฉันเป็นแฟนกับเด็กบริหารปากแจ๋วคนนี้ แกถึงจะพอใจ!" "ถ้าพี่ทำได้จริง... พี่คงทำไปนานแล้วครับ ไม่ใช่มาลังเลอยู่แบบนี้" ตะวันยิ้มเศร้าๆ เป็นรอยยิ้มที่วินเกลียดที่สุดในชีวิต มันเป็นรอยยิ้มของการยอมแพ้... ยอมแพ้ต่อโชคชะตาที่พวกเขาไม่ได้เป็นคนเลือก ภายในห้องกว้างกลับมาตกอยู่ในความเงียบงันอีกครั้ง เสียงเครื่องปรับอากาศทำงานแข่งกับเสียงหัวใจที่เต้นรัวระรัวด้วยความอึดอัด วินมองใบหน้าหวานที่ตอนนี้เต็มไปด้วยความเด็ดเดี่ยว เขารู้ดีว่าถ้าปล่อยให้สถานการณ์เป็นแบบนี้ต่อไป ตะวันจะเดินออกไปจากชีวิตเขาจริงๆ และนั่นคือสิ่งที่เขาไม่มีวันยอมให้เกิดขึ้นเด็ดขาด ในจังหวะที่วินกำลังจะอ้าปากเอ่ยคำสัญญาบางอย่างเพื่อรั้งคนรักไว้... *ก๊อก ก๊อก ก๊อก!* เสียงเคาะประตูดังขึ้นอย่างกะทันหัน ขัดจังหวะอารมณ์ที่กำลังพุ่งถึงขีดสุด ทั้งวินและตะวันสะดุ้งสุดตัว วินขมวดคิ้วมุ่นด้วยความไม่พอใจ ใครกันที่กล้ามาเคาะห้องเขากลางดึกแบบนี้ ยังไม่ทันที่เจ้าของห้องจะได้เดินไปเปิดประตู ลูกบิดประตูห้องก็ถูกบิดเปิดออกด้วยฝีมือของคนข้างนอก พร้อมกับร่างเพรียวบางของหญิงสาวในชุดเดรสแบรนด์เนมชื่อดังที่ก้าวเข้ามาอย่างไร้มารยาท "พี่วินคะ รินโทรหาทำไมไม่รับสาย... อุ๊ย!" รินชะงักฝีเท้าเมื่อก้าวเข้ามาเจอภาพของชายหนุ่มรุ่นพี่คณะวิศวะฯ ยืนประชิดตัวกับเด็กปีหนึ่งคณะบริหารที่เธอก็คุ้นหน้าคุ้นตาเป็นอย่างดี รอยยิ้มมั่นใจบนใบหน้าสวยหรูกลายเป็นความตกใจ ก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นแววตาเจ้าเล่ห์ที่เต็มไปด้วยคำถาม "อ้าว... ตะวัน ติวเตอร์ส่วนตัวของพี่วิน ก็อยู่ด้วยเหรอคะเนี่ย? ดึกดื่นค่อนคืนแบบนี้... พวกคุณสองคนกำลัง 'ติว' วิชาอะไรกันอยู่เหรอคะ ถึงได้หน้าตาเคร่งเครียดกันขนาดนี้" วินหน้าถอดสีทันที เขารีบปล่อยมือจากข้อมือของตะวันราวกับโดนของร้อน ดวงตาคมกริบตวัดมองรินด้วยความตกตะลึงระคนโกรธจัด ขณะที่ตะวันเบือนหน้าหนีไปอีกทาง พร้อมกับเสียงหัวใจที่หล่นวูบลงไปถึงตาตุ่ม เมื่อตระหนักได้ว่า... ความลับที่พยายามปกปิด พังทลายลงตรงหน้าแล้วในวินาทีนี้เอง --- พบกันใหม่ในตอนถัดไปนะครับ คอร์ดรักกีตาร์โปร่ง