เมื่อหัวใจเริ่มสั่ง

กระดาษโน้ตสรุปสูตรแคลคูลัสแผ่นนั้นถูกพับครึ่งแล้วพับครึ่งอีก จนมุมกระดาษยับยู่ยี่คามือเรียวของตะวัน เสียงเครื่องปรับอากาศในห้องสมุดคณะวิศวกรรมศาสตร์เงียบเชียบจนได้ยินเสียงหัวใจที่เต้นผิดจังหวะของตัวเอง ชายหนุ่มร่างโปร่งนั่งกอดอก แผ่นหลังแนบชิดกับพนักเก้าอี้พลาสติกสีฟ้า ดวงตากลมโตมองลอดผ่านช่องว่างระหว่างชั้นหนังสือทรงสูงไปยังโต๊ะตัวยาวริมหน้าต่างตรงข้าม ตรงนั้น... รินกำลังยืนโน้มตัวลงกระซิบกระซาบบางอย่างข้างหูของวิน ร่างสูงของรุ่นพี่ปีสามไม่ได้ขยับหนีแถมยังปล่อยให้เธอยื่นหน้าเข้ามาใกล้จนแทบจะชิด ใบหน้าหล่อเหลาเรียบเฉยตามสไตล์เจ้าตัว แต่ในสายตาของตะวัน ภาพนั้นมันบาดลึกเกินกว่าจะทนมองต่อไหว "ถ้าอยากสวีทกันนัก ก็ไม่ต้องจ้างผมมาติวหรอกครับ..." ตะวันพึมพำกับตัวเอง เสียงกระซิบเจือความน้อยใจอย่างปิดไม่มิด ความรู้สึกหน่วงหนับที่ก้น Aorta มันตีตื้นขึ้นมาจนจุกอก ตลอดสัปดาห์ที่ผ่านมาเขายอมทุ่มเทเวลา ยอมเป็นเป้าให้วินแกล้งสารพัด ยอมแม้กระทั่งปล่อยให้กำแพงในใจที่สร้างไว้พังทลายลงทีละน้อย เพื่อแลกกับการได้อยู่ใกล้ผู้ชายปากร้ายคนนั้น แต่สิ่งที่ได้รับกลับมาในวันนี้คือภาพบาดตาของคู่หมั้นที่ทางบ้านจัดหาให้ ให้มันได้อย่างนี้สิ ตะวัน ร่างบางผุดลุกขึ้นยืนคว้ากระเป๋าเป้คู่ใจสะพายพาดบ่าอย่างไม่ลังเล หนังสือชีทสรุปเล่มหนาถูกยัดใส่กระเป๋าแบบไม่ใยดี ในเมื่อวินเลือกที่จะแบ่งพื้นที่ตรงนั้นให้คนอื่น เขาก็พร้อมจะถอยหลังกลับไปยังจุดที่เคยยืน "อ้าว จะไปไหนล่ะติวเตอร์ ตัวเลขในสมการยังไม่เคลียร์เลยนะ" เสียงทุ้มต่ำที่คุ้นเคยดังขึ้นจากด้านหลัง พร้อมกับปลายนิ้วแข็งแรงที่เอื้อมมาควบข้อศอกของเขาไว้ ตะวันสะดุ้งเล็กน้อยแต่ฝืนดึงแขนกลับทันทีโดยไม่หันไปมอง "ผมว่าวันนี้พอแค่นี้เถอะครับ คุณวินน่าจะมีธุระสำคัญกว่า" ตะวันพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ไร้ซึ่งแววประชดประชัน แต่มันกลับเย็นชาจนวินต้องขมวดคิ้วมุ่น วินก้าวเข้ามาขวางทางเดินไว้ ร่างสูงใหญ่ทอดเงาทาบทับร่างโปร่งจนมิด ดวงตาคมกราบกวาดมองใบหน้าหวานที่เชิดขึ้นเล็กน้อยเพื่อซ่อนความสั่นไหวในแววตา "เป็นอะไรอีก... อยู่ๆ ก็ทำหน้าเป็นตูดหมึก หึงรินหรือไง" คำพูดกวนประสาทที่ไร้ความเซนซิทีฟทำเอาตะวันแค่น้ำตาคลอเบ้าด้วยความโกรธ ปนความน้อยใจที่พุ่งทะยานถึงขีดสุด เขาเงยหน้าขึ้นสบตากับร่างสูงตรงๆ ริมฝีปากบางเม้มเข้าหากันแน่นก่อนจะหลุดยิ้มเยาะ "หึง? หึ... คุณเอาสมองส่วนไหนคิดครับว่าผมจะเอาเวลาที่มีค่าไปหึงผู้ชายใจง่าย ที่ปล่อยให้ผู้หญิงคนอื่นมาคลอเคลียทั้งที่จ้างคนอื่นมาสอนหนังสือ" ตะวันสวนกลับทันควัน น้ำเสียงสั่นระริกเล็กน้อยแต่เฉียบคม "เลิกสำคัญตัวผิดสักทีเถอะครับคุณวิน ผมก็แค่รับจ๊อบสอนหนังสือแลกเงิน ไม่ใช่เด็กในปกครองที่คุณจะทำตัวยังไงใส่ก็ได้!" วาจาเชือดเฉือนนั้นทำเอาวินชะงักไปชั่วขณะ ดวงตาคมกริบเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยด้วยความตกใจ ร่างสูงไม่คิดว่าเด็กปากแจ๋วอย่างตะวันจะระเบิดอารมณ์ออกมาตรงๆ แบบนี้ แถมยังเป็นถ้อยคำที่ทิ่มแทงหัวใจเขาเข้าอย่างจัง "ตะวัน... เดี๋ยว" วินเอื้อมมือจะคว้ามือบางอีกครั้ง แต่ตะวันเบี่ยงตัวหลบอย่างรวดเร็ว "ปล่อยครับ... เชิญคุณเคลียร์ธุระของคุณให้เรียบร้อยเถอะ ผมเกรงใจ" ตะวันไม่รอให้วินได้อธิบายอะไรต่อ เขาหมุนตัวเดินจ้ำอ้าวออกจากห้องสมุดทันที แรงกระแทกที่ฝ่าเท้าสะท้อนความเจ็บแปลบในอก ก้อนเนื้อในอกซ้ายเต้นรัวระรัวด้วยความน้อยเนื้อต่ำใจ ทำไมเขาต้องมานั่งรู้สึกเจ็บเวลามองผู้ชายคนนั้นอยู่ใกล้คนอื่นด้วยวะ ตะวันด่าทอตัวเองในใจขณะสาวเท้าเร็วจองลิฟต์ ทว่า... แรงกระชากจากด้านหลังกลับทำให้ร่างของเขาเซถอยหลังไปชนกับแผงอกกว้างที่คุ้นเคย กลิ่นน้ำหอมผู้ชายปนกลิ่นบุหรี่จางๆ และกลิ่นอายความร้อนรุ่มที่แผ่ออกมาจากตัววินโอบล้อมเขาไว้ในเสี้ยววินาที "ปล่อยนะ!" ตะวันดิ้นขลุกขลัก พยายามดันอกแกร่งออก แต่วินไม่ยอมปล่อย วงแขนแข็งแรงรวบเอวบางไว้แน่นราวกับคีมเหล็ก ก่อนที่ร่างสูงจะออกแรงลากตัวเขาเข้าไปในห้องเก็บเอกสารข้างทางที่ปลอดคน แล้วปิดประตู "ล็อก" กลอนอย่างรวดเร็วด้วยมือเดียว เสียง "คลิก" เบาๆ แต่ก้องกังวานในความเงียบ ทำให้หัวใจของตะวันกระตุกวาบ ความมืดสลัวภายในห้องเก็บเอกสารทำให้เห็นใบหน้าหล่อเหลาที่อยู่ห่างกันเพียงคืบ วินดันแผ่นหลังของเขาติดกับชั้นวางหนังสือ เสียงลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดรดแก้ว ดวงตาคมกริบของคนตัวโตจ้องลึกเข้ามาในดวงตาของเขา เต็มไปด้วยความคุกรุ่นและความหมายลึกซึ้งที่อ่านไม่ออก "ฟังให้ดีนะ..." เสียงทุ้มต่ำกระซิบชิดริมหู ลมหายใจร้อนผ่าวทำให้ขนอ่อนลุกชันไปทั้งตัว "รินเป็นแค่น้องสาวของเพื่อนสนิทแม่ที่เดินมาทวงของฝาก... จบนะ?" ตะวันเม้มปากแน่น หัวใจเต้นโครมครามจนแทบกระเด็นออกมานอกอก แต่ความทิฐิยังทำให้เขาเชิดหน้าขึ้นสู้ "แล้วมันเกี่ยวอะไรกับผมล่ะครับ คุณจะอธิบายผมทำไม ในเมื่อผมเป็นแค่..." คำพูดทุกคำถูกกลืนหายไปในลำคอ เมื่อวินเคลื่อนริมฝีปากเข้ามาประชิดอย่างรวดเร็ว ปลายจมูกโด่งรั้นเฉียดผ่านแก้วเนียน กลิ่นอายความเป็นเจ้าเข้าเจ้าของแผ่กระจายจนอากาศรอบตัวแทบหมดสิ้น วินก้มลงกระซิบชิดริมฝีปากอิ่มที่กำลังสั่นระริก น้ำเสียงเปลี่ยนเป็นทุ้มพร่าจนน่ากลัว "ที่เป็นอยู่เนี่ย... ยังไม่รู้ตัวอีกเหรอว่าลดระยะห่างลงมาจนฉันข้ามเขตไปไหนไม่ได้แล้วเนี่ย... เด็กดื้อ" ในจังหวะที่หัวใจของตะวันกำลังจะหลุดลอยไปกับสัมผัสร้อนรุ่มที่คืบคลานเข้ามาใกล้ เสียงเคาะประตูดังปึงปังจากด้านนอกก็ผ่ากลางความเงียบขึ้น พร้อมกับเสียงตะโกนเรียกชื่อของวินด้วยน้ำเสียงร้อนรน "ไอ้วิน! แกอยู่ในนั้นรึเปล่า แม่รินมาตามหาแกใหญ่แล้วข้างนอกนั่น!" เสียงของเพื่อนสนิทที่ดังทะลุกำแพงเข้ามา ทำให้ร่างสูงที่กำลังจะโน้มลงมาปิดริมฝีปากบางชะงักกึก วินสบถเบาๆ ในลำคออย่างหัวเสีย ขณะที่ดวงตากลมโตของตะวันเบิกกว้างขึ้นด้วยความตกใจเมื่อตระหนักว่าสถานการณ์กำลังจะเลยเถิดไปกันใหญ่ พบกันใหม่ในตอนถัดไปนะครับ คอร์ดรักกีตาร์โปร่ง