เช้าวันใหม่ที่ไม่เหมือนเดิม

"ถ้าคุณยังเอานิ้วมาจิ้มตรงแผลผมอีกทีเดียว ผมจะถือว่าคุณฉวยโอกาสลวนลามเจ้าหน้าที่นะครับ หัวหน้าภาม" เสียงทุ้มติดแหบเล็กน้อยเอ่ยขึ้นท่ามกลางความเงียบงันภายในห้องพยาบาลของเซฟเฮาส์ ร่างโปร่งของพายขยับถอยหนีเล็กน้อยเมื่อปลายนิ้วเรียวแกร่งของอีกฝ่ายกดลงบนผ้าก๊อซบริเวณหัวไหล่ที่ผ่านการเย็บมาสดๆ ร้อนๆ เมื่อคืนนี้ แม้แผลจะไม่ได้ลึกถึงขั้นเป็นอันตรายถึงชีวิต แต่มันก็มากพอที่จะทำให้คนปากเก่งอย่างพายต้องยอมนั่งนิ่งให้อีกฝ่ายทำแผลให้แต่โดยดี... อย่างน้อยก็ในตอนแรก ภามชะงักมือที่กำลังถือขวดเบตาดีน ดวงตาคมกริบภายใต้กรอบหน้าเคร่งขรึมตวัดมองคนเจ็บที่ทำหน้ามุ่ยอยู่บนเตียง หัวหน้าทีมกู้ภัยแค่นหัวเราะในลำคอเบาๆ พลางวางสำลีลงในถาดสเตนเลสอย่างใจเย็น "ฉวยโอกาส? พูดจาให้มันน้อยๆ หน่อยครับคุณพาย ผมแค่วิเคราะห์โครงสร้างการสมานตัวของเนื้อเยื่อต่างหาก หน้าตาอย่างคุณเนี่ยนะจะทำให้ผมอยากลวนลาม ฝันกลางวันอยู่หรือเปล่าครับ" "ถ้าไม่ได้อยากลวนลาม แล้วทำไมต้องทำหน้าเหมือนคนกินยาขมตลอดเวลาแบบนั้นล่ะครับ" พายสวนกลับทันควัน ดวงตากลมโตพราวระยับด้วยประกายความท้าทาย แม้ใบซีดเซียวเล็กน้อยจากการเสียเลือด แต่วาจาไม่มีลด Lvl ความแสบสันลงเลยแม้แต่น้อย "หรือว่ากลัว? กลัวว่าอาสาสมัครคนนี้จะตายไปต่อหน้าต่อตาจนไม่มีคนให้คอยปากเสียใส่" คำพูดนั้นทำให้ห้องทั้งห้องเงียบลงไปชั่วขณะ ภามไม่ตอบทันที เขาขยับตัวเข้าไปประชิดขอบเตียงมากขึ้นจนพายต้องเผลอกลั้นหายใจโดยไม่รู้ตัว กลิ่นอายความเป็นผู้ใหญ่และกลิ่นสบู่จางๆ ผสมผสานกับกลิ่นยาฆ่าเชื้อลอยวนอยู่รอบตัว ร่างสูงโน้มใบหน้าลงมาจนระยะห่างระหว่างกันลดลงเหลือเพียงไม่กี่คืบ สายตาที่มองมาไม่ได้มีความกวนประสาทเหมือนทุกที แต่กลับลุ่มลึกและหนักแน่นจนน่าใจหาย "ผมไม่กลัวอะไรง่ายๆ หรอกครับพาย... ยกเว้นเรื่องเดียว" เสียงของภามทุ้มต่ำและจริงจังกว่าทุกครั้ง พายขยับตัวถอยหลังไม่ได้เมื่อมือใหญ่ข้างหนึ่งวางทับลงบนพนักพิงเตียง ล็อกพื้นที่ของเขาไว้โดยสมบูรณ์ หัวใจในอกเต้นผิดจังหวะอย่างควบคุมไม่ได้ "ร...เรื่องอะไรล่ะครับ" "เรื่องที่คุณไม่ยอมฟังคำสั่งแล้วเอาชีวิตตัวเองไปเสี่ยงยังไงล่ะ" ภามจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของอีกฝ่าย น้ำเสียงแม้จะเจือความดุ แต่มันกลับซ่อนความห่วงใยที่หนักอึ้งจนคนฟังรู้สึกร้อนผ่าวที่ปลายจมูก "จำไว้ว่าเซฟเฮาส์นี้ไม่ได้มีไว้ให้คุณมาทำตัวเป็นฮีโร่เดี่ยวๆ ถ้ามีครั้งหน้าอีก ผมจะลงโทษคุณด้วยวิธีที่ไม่อาทรแน่ครับ" "นี่คุณ..." พายอ้าปากจะเถียง แต่คำพูดทั้งหมดก็ถูกกลืนหายไปเมื่อภามเลื่อนมือขึ้นมาสัมผัสกรอบหน้าของเขาแผ่วเบา ปลายนิ้วหยาบกร้านปัดปอยผมที่ตกลงมาปรดหน้าผากออกอย่างระมัดระวัง เป็นสัมผัสที่อ่อนโยนจนขัดกับภาพลักษณ์หัวหน้าทีมจอมเผด็จการโดยสิ้นเชิง ความเงียบที่โรยตัวลงมามีความหมายมากกว่าคำพูดนับร้อยคำ เคมีระหว่างคนทั้งสองในห้องแคบๆ นี้หมุนวนจนแทบจะเผาผลาญอากาศหายใจ พายเม้มริมฝีปากแน่น หัวใจเต้นโครมครามจนกลัวว่าอีกฝ่ายจะได้ยิน เขารู้สึกได้ถึงความเปลี่ยนแปลงที่ขยับฐานะจาก "คู่กัด" ไปสู่จุดที่เปราะบางและชัดเจนยิ่งขึ้นอย่างเงียบเชิด ก่อนที่บรรยากาศจะเลยเถิดไปมากกว่านั้น เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นสามครั้งติดกันอย่างไม่มีมารยาท *ก๊อก ก๊อก ก๊อก* ภามถอนหายใจออกมาเบาๆ อย่างขัดใจ เขายืดตัวตรงแล้วหันไปมองประตูด้วยแววตานิ่งสนิท แต่ประกายความหงุดหงิดฉายชัดเจน พายรีบยกมือขึ้นเสยผมแก้เก้อ พยายามปรับสีหน้าให้เป็นปกติทันทีที่ประตูห้องพยาบาลถูกผลักเปิดออก ร่างสูงโปร่งของหมอวิชัยก้าวเข้ามาพร้อมรอยยิ้มเย็นเยียบที่มุมปาก ในมือถือแฟ้มเอกสารลับสีดำสนิท สายตากวาดมองคนทั้งสองที่ยืนใกล้กันเกินความจำเป็นด้วยแววตารู้ทัน "ขอโทษที่ขัดจังหวะเวลาส่วนตัวนะครับ หัวหน้าภาม... ดูท่าทางอาการบาดเจ็บของน้องพายจะไม่ได้น่าเป็นห่วงอย่างที่ผมกังวลสินะครับเนี่ย" หมอวิชัยเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่ชวนให้รู้สึกระคายหู ภามก้าวบังหน้าพายไว้โดยสัญชาตญาณ ดวงตาคมกริบหรี่ลงเล็กน้อย "คุณหมอมีธุระอะไรด่วนถึงได้บุกเข้ามาถึงห้องพยาบาลส่วนตัวแบบนี้ หรือว่าโปรเจกต์ใต้ทะเลของคุณมันกำลังมีปัญหาจนต้องวิ่งมาขอความช่วยเหลือจากหน่วยกู้ภัยอีกรอบล่ะครับ" หมอวิชัยหัวเราะในลำคอเบาๆ ไม่ได้มีทีท่าสะทกสะท้านกับคำเหน็บแนมนั้นแม้แต่น้อย เขายื่นแฟ้มเอกสารในมือมาข้างหน้า ดวงตาคมปลาบมองข้ามไหล่ของภามตรงไปที่พาย "เปล่าหريกครับ... ผมไม่ได้มาขอความช่วยเหลือ แต่ผมเอา 'ความจริง' ที่พวกคุณพยายามตามหามาส่งต่างหากล่ะครับ" หมอวิชัยหยุดเว้นจังหวะ เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อยก่อนจะเอ่ยประโยคที่ทำให้บรรยากาศในห้องดิ่งวูบลงทันที "และผมคิดว่า... ข้อมูลในนี้ คงจะทำให้เช้าวันใหม่ของคุณสองคน... เปลี่ยนไปตลอดกาลเลยล่ะครับ" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ติดตามและสนับสนุนกันมาโดยตลอดนะครับ หวังว่าจะฟินและลุ้นไปกับพวกเขานะครับ