คำสารภาพในความมืด

*ตูーム!* แรงระเบิดมหาศาลสั่นสะเทือนไปทั่วทั้งอุโมงค์คอนกรีตเสริมเหล็ก เศษปูนและฝุ่นคละคลุ้งจนแทบมองไม่เห็นทาง ภามคว้าตัวพายเข้าหาอกด้วยสัญชาตญาณ แรงปะทะทำให้ร่างทั้งสองกระแทกเข้ากับผนังเซฟเฮาส์อย่างจัง ลมหายใจอุ่นร้อนปะทะกันในความมืดสลัวที่มีเพียงไฟฉุกเฉินสีแดงกะพริบวับแวม เสียงฝีเท้าหนักหน่วงนับสิบก้าวเข้ามาพร้อมกับเงาร่างของกลุ่มคนที่สวมชุดยุทธวิธีเต็มรูปแบบ พวกมันไม่ใช่หน่วยกู้ภัยทั่วไป และแน่นอนว่าไม่ใช่ตำรวจท้องถิ่น ดร.วิชัยคงหมดความอดทนที่จะเล่นเกมแมวไล่หนูแล้ว ถึงได้ส่งกองกำลังส่วนตัวมาปิดเกมที่นี่ "อย่าขยับ!" เสียงคำรามลอดผ่านหน้ากากกันแก๊สพิษดังขึ้น พร้อมกับลำแสงไฟฉายแรงสูงที่กวาดส่องเข้ามาในห้องแคบๆ ภามขบกรามแน่นจนสันนูนขึ้น แขนแกร่งที่โอบเอวพายไว้กระชับแน่นขึ้นโดยไม่รู้ตัว สายตาคมกริบมองประเมินสถานการณ์ตรงหน้าอย่างรวดเร็ว ช่องทางหนีรอดถูกตัดขาด ประตูเหล็กบานหนาถูกพังยราบ หากปะทะกันตอนนี้ด้วยมือเปล่าและกระสุนที่เหลือแค่ไม่กี่นัด โอกาสรอดมีเพียงศูนย์จุดศูนย์หนึ่งเปอร์เซ็นต์เท่านั้น "ภาม..." เสียงพายกระซิบแผ่วเบา ร่างกายแนบชิดอยู่กับแผ่นอกของอีกฝ่ายจนรับรู้ได้ถึงจังหวะหัวใจที่เต้นรัวเร็วไม่เป็นจังหวะ มือบางกำชายเสื้อกั๊กของภามไว้แน่น ความหวาดกลัวไม่ได้มาจากศัตรูเบื้องหน้า แต่มันมาจากความตระหนักรู้บางอย่างที่เพิ่งแล่นเข้ามาในหัว ในสถานการณ์ที่ความตายอยู่ห่างไปแค่เอื้อม สิ่งที่มนุษย์มักจะปิดบังไว้ลึกที่สุด มักจะหลุดลอดออกมาง่ายที่สุด "เงียบไว้พาย ผมจัดการเอง" ภามกระซิบตอบเสียงทุ้มต่ำข้างใบหู น้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงไปด้วยความเด็ดเดี่ยวที่พร้อมจะปกป้องคนในอ้อมแขนแลกด้วยลมหายใจ "จัดการบ้าอะไรเล่า!" พายเผลอตวาดกลับด้วยความอัดอั้น ฝีปากกล้าที่เคยต่อปากต่อคำไม่เคยยอมใครสั่นระริกเล็กน้อย "นายมันบ้า! ทำไมชอบทำตัวเป็นฮีโร่อยู่เรื่อย หัดคิดถึงตัวเองซะบ้างสิฟะ... ถ้าวันนี้ฉันต้องตายอยู่ที่นี่จริงๆ คนที่ฉันเสียดายที่สุดรอด45ไม่ใช่ชีวิตตัวเองหรอกนะเว้ย!" ภามชะงักกึก ก้มมองคนในอ้อมแขนด้วยแววตาที่ไหววับเป็นครั้งแรก ในสถานการณ์หน้าสิ่วหน้าขวานเช่นนี้ คำพูดเมื่อครู่มันดังชัดเจนยิ่งกว่าเสียงระเบิด "เธอว่าอะไรนะ..." ภามทวนถาม เสียงกระซิบพร่าเลือน หัวใจที่เคยด้านชาเพราะความรู้สึกผิดในอดีตกลับกระตุกวูบอย่างรุนแรง พายหน้าแดงก่ำ แม้ในความมืดที่มีเพียงแสงสีแดงสลัวก็ยังพอมองเห็นร่องรอยความเขินอายที่ถูกความโกรธกลบไว้ครึ่งหนึ่ง ดวงตากลมโตหลบวับ เผลอหลุดปากพูดสิ่งที่คิดในใจออกไปจนหมดเปลือกในวินาทีที่คิดว่าอาจจะไม่ได้พูดมันอีกแล้ว "ก็... ก็หมายความตามนั้นแหละ! ฉันไม่อยากตายโดยที่ยังไม่ได้บอกนาย..." พายเม้มริมฝีปากแน่น กลั้นใจพูดประโยคที่ยากที่สุดในชีวิตออกมา "ว่าฉันไม่ได้แค่มองนายเป็นแค่หัวหน้าทีมเฮงซวยหรอกนะ... ไอ้คนปากแข็ง!" บรรยากาศรอบตัวราวกับหยุดนิ่ง เสียงฝีเท้าของศัตรูที่กำลังคืบคลานเข้ามาใกล้ราวกับถอยห่างออกไปไกลลิบ ภามมองใบหน้าของคนตรงด้วยความรู้สึกที่อธิบายเป็นคำพูดไม่ได้ ความอบอุ่นวาบขึ้นมาในอกจนขอบตาร้อนผ่าวอย่างน่าประหลาด ความกลัวที่จะสูญเสียที่ฝังรากลึกอยู่ในใจมาตลอดถูกพังทลายลงด้วยคำสารภาพสั้นๆ ประโยคเดียว มุมปากของหัวหน้าทีมกู้ภัยสุดเนี๊ยบกระตุกยิ้มขึ้นเล็กน้อย เป็นรอยยิ้มที่หาดูได้ยากยิ่ง รอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความโล่งใจและความคลั่งรักที่เอ่อล้นจนปิดไม่มิด "พูดใหม่อีกทีซิครับ" ภามโน้มใบหน้าลงไปกระซิบใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกัน แววตาคมกริมพราวระยับด้วยประกายความหวานที่ขัดกับสถานการณ์รอบตัวอย่างสิ้นเชิง "เมื่อกี้เธอสารภาพว่าอะไรนะ หูผมไม่ค่อยดี ช่วยพูดให้มันเคลียร์ๆ หน่อยสิครับคนเก่ง" "ไอ้...ไอ้หัวหน้าบ้า! นี่มันเวลามาล้อเล่นเหรอวะ!" พายหน้าแดงแจ๋จนลามไปถึงใบหู มือบางทุบอกอีกฝ่ายเบาๆ ด้วยความหมั่นไส้ปนเขินอาย แต่อีกฝ่ายกลับฉวยโอกาสรวบข้อมือนั้นไว้แล้วกดจูบลงบนหลังมือเบาๆ อย่างถือวิสาสะ "ไม่ได้ล้อเล่นครับ ผมจริงจังที่สุดในชีวิตเลย" ภามกระซิบเสียงนุ่ม แววตาเปลี่ยนเป็นจริงจังขึ้นมาทันที "รอดออกไปจากที่นี่ให้ได้ก่อนเถอะพาย... แล้วผมจะทวงคำสารภาพนี้คืนแบบทบต้นทบดอกเลยคอยดู" ทว่า ก่อนที่พายจะได้อ้าปากเถียงกลับ ทันใดนั้นแสงไฟฉายจากกลุ่มคนร้ายก็สาดส่องเข้ามาเต็มๆ ตา พร้อมกับเสียงปืนขึ้นลำกล้องดัง "คลิก" คมชัด ท่ามกลางความตึงเครียดที่พุ่งทะยานถึงขีดสุด ประตูเหล็กด้านหลังที่ควรจะถูกปิดตาย กลับถูกงัดเปิดออกด้วยชะแลงเหล็กจากด้านในอีกด้านหนึ่งอย่างไม่มีใครคาดคิด! เงาร่างสูงโปร่งในชุดเสื้อคลุมกันหนาวสีเข้มก้าวออกมาจากความมืด พร้อมกับกระบอกปืนเก็บเสียงที่ยกเล็งตรงไปยังกลุ่มคนร้ายอย่างไร้ความลังเล และเสียงทุบกวนประสาทที่คุ้นเคยก็ดังขึ้นขัดจังหวะวิกฤต "โอ๊ะๆ เล่นอะไรกันอยู่ครับเนี่ย หนังรักรอบดึกเหรอ? หลบไปหน่อยสิ พอดีผมเกลียดฉากจบแบบโรมิโอกับจูเลียตว่ะ" --- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุนกันมาโดยตลอดนะครับ