ศัตรูเปิดเผยตัว

แฟ้มเอกสารปกหนังสีดำสนิทถูกวางกระแทกบนโต๊ะไม้สักด้วยแรงที่ไม่มากนัก แต่กลับสร้างเสียงทุบหัวใจของคนในห้องให้เต้นรัวผิดจังหวะ ภามหรี่ตาลงมองวัตถุเบื้องหน้า แววตาคมกริบฉายแววระแวดระวังอย่างเต็มพิกัด สัญชาตญาณหัวหน้าทีมกู้ภัยเตือนภัยสีแดงวาบในหัว ขณะที่พายซึ่งยืนอยู่เคียงข้างกันขยับตัวเข้ามาชิดโดยไม่รู้ตัว มือเรียวแอบกำชายเสื้อแจ็คเก็ตของเขาไว้แน่น เป็นสัญญาณเตือนเงียบ ๆ ว่าสถานการณ์ตอนนี้ตึงเครียดเกินกว่าจะมองข้าม "ความจริงที่พวกคุณตามหาเหรอครับ ดร.วิชัย" ภามเอ่ยทำลายความเงียบ น้ำเสียงทุ้มต่ำและราบเรียบ ทว่าแฝงรังสีคุกคามชนิดที่ทำให้อุณหภูมิในเซฟเฮาส์ลดฮวบลดลงหลายองศา "น่าสนใจดีนี่ครับ แต่ผมเกรงว่าของขวัญชิ้นนี้... มันจะราคาแพงเกินกว่าที่พวกเราจะรับไว้" ดร.วิชัยหัวเราะในลำคอ รอยยิ้มที่มักจะดูสุภาพเรียบร้อยมาตลอดเวลานี้กลับบิดเบี้ยวกลายเป็นความเยียบเย็น ชายวัยกลางคนในชุดสูทเนี๊ยบก้าวถอยหลังไปหนึ่งก้าว ทอดสายตามองคนทั้งสองด้วยแววตาของผู้กุมความได้เปรียบเบ็ดเสร็จ "ราคาแพงงั้นหรือครับคุณภาม... หึ คุณพูดถูกครึ่งเดียวนะครับ" ดร.วิชัยลากเสียงยาวอย่างจงใจ "เพราะมันไม่ได้แพงแค่ตัวเงิน แต่มันแลกมาด้วยอนาคตของหน่วยกู้ภัยทางทะเล... และชื่อเสียงอันน่าภาคภูมิใจที่คุณอุตส่าห์สร้างมาทั้งชีวิตด้วย" สิ้นคำพูดนั้น พายก็ก้าวออกมาบังหน้าภามครึ่งตัว ดวงตาคู่สวยตวัดมองผู้มาเยือนอย่างไม่เกรงกลัว ฝีปากกล้าที่ผ่านการปะทะคารมมานับครั้งไม่ถ้วนถูกงัดขึ้นมาใช้ทันที "ถ้ามีดีแค่คำขู่ น้ำลายเปลือง ๆ แบบนี้ เก็บกลับใส่กระเป๋าแล้วเดินออกไปทางเก่าเถอะครับ ด็อกเตอร์" พายเชิดหน้าขึ้น น้ำเสียงเย้ยหยันแต่นิ่งสนิท "พวกเราเจออะไรใต้ทะเลมาเยอะเกินกว่าจะมาสะดุ้งกับกระดาษไม่กี่แผ่นในแฟ้มบ้านั่นหรอกนะครับ" ดร.วิชัยไม่โกรธ ชายสูงวัยเพียงแค่ปรายตามองพายด้วยความสมเพชเจือความขบขัน ก่อนจะหันมาสบตาตรง ๆ กับภามที่ยืนนิ่งเงียบ "เด็กของคุณปากเก่งใช้ได้เลยนี่ครับคุณภาม น่าเสียดาย... ที่ความกล้าหาญแบบนี้ มักจะมีจุดจบที่ไม่ค่อยสวยสักเท่าไหร่" นิ้วเรียวยาวเคาะลงบนแฟ้มเอกสารสองครั้ง "เปิดดูสิครับ แล้วคุณจะรู้ว่า... ทำไมผมถึงกล้าเดินมาหาพวกคุณถึงถิ่นแบบนี้" ภามขยับตัวเข้าหาแฟ้มสีดำ มือหนายื่นออกไปเปิดล็อกฝาแฟ้มอย่างใจเย็น แม้ภายนอกจะดูนิ่งสงบราวกับผืนน้ำไร้คลื่น ทว่าหัวใจข้างในกลับเต้นระรัวด้วยความกังวลไม่ใช่เพื่อตัวเอง แต่เป็นเพราะห่วงความปลอดภัยของคนข้างกาย ทว่าในวินาทีที่เปลือกแฟ้มถูกเปิดออก เอกสารแผ่นแรกที่ปรากฏแก่สายตากลับทำให้ลมหายใจของภามสะดุดกึก ภาพถ่ายความละเอียดสูงหลายใบถูกเสียบไว้ พร้อมกับรายงานการเงินและรายชื่อลับ ภาพแรกคือภาพของเซฟเฮาส์หลังนี้ ถ่ายจากมุมสูงในยามวิกาล ภาพที่สองคือบันทึกการโอนเงินเข้าบัญชีของหน่วยงานกู้ภัยที่ถูกบิดเบือนตัวเลข และภาพสุดท้าย... คือรูปถ่ายครอบครัวเก่า ๆ ของภาม ในวันที่แม่ของเขายังมีชีวิตอยู่ พร้อมกับข้อความเขียนด้วยลายมือตวัดหวัดว่า *'อุบัติเหตุ... เกิดขึ้นได้เสมอ ถ้าเราไม่ระวังตัว'* ความโกรธพุ่งพล่านขึ้นมาถึงขีดสุดจนเส้นเลือดที่ขมับปูดโปน ภามกำมือแน่นจนข้อต่อสีขาวโพลน รังสีอำมหิตแผ่ซ่านออกมาจากร่างหนาจนพายที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ยังต้องสูดลมหายใจเข้าลึกด้วยความตกใจ "คุณ... เล่นไม่ซื่อนะครับ ดร.วิชัย" น้ำเสียงของภามลอดไรฟันออกมาทีละคำ แววตาคมกราบกรานราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ "ผมไม่ได้เล่นเกมครับคุณภาม ผมแค่กำลังเจรจาธุรกิจ" ดร.วิชัยยิ้มเย็นเยียบ "ส่งฮาร์ดไดรฟ์ข้อมูลที่คุณสองคนกู้ขึ้นมาจากซากเรือใต้ทะเลคืนให้ผมซะ แล้วก็เลิกยุ่งเรื่องโปรเจกต์ใต้ทะเลลึกนั่นเสีย แลกกับการที่... คุณจะได้เห็นหน้าลูกทีมของคุณทุกคนเดินกลับบ้านครบทุกสัปดาห์ และแม่ของคุณในรูปถ่ายใบนั้น จะได้นอนหลับอย่างสงบสุขต่อไปโดยไม่มีใครไปขุดคุ้ย" การข่มขู่ที่พุ่งเป้าไปที่จุดอ่อนที่สุดของภามทำงานได้อย่างสมบูรณ์แบบ บรรยากาศในห้องดิ่งวูบลงจนแทบหายใจไม่ออก พายหันขวับไปมองหน้าภามทันที ดวงตาคู่สวยฉายแววตื่นตระหนกเมื่อเห็นสันกรามของชายหนุ่มขบเข้าหากันแน่นจนเป็นสันนูน "คุณภาม..." พายเอรียกชื่ออีกฝ่ายแผ่วเบา มือเรียวเอื้อมไปแตะแขนแกร่งที่กำลังสั่นน้อย ๆ ด้วยความโกรธ เพื่อดึงสติคนตรงหน้ากลับมา "อย่าไปฟังเขานะครับ คนพวกนี้มีแต่คำโกหก" ภามหันมาสบตากับพาย แววตาที่เคยแข็งกร้าวและเต็มไปด้วยความมั่นใจ ในตอนนี้กลับไหววูบลงชั่วขณะ ความกลัวที่จะสูญเสียคนที่รักและห่วงใยสะท้อนอยู่ในนัยน์ตาคู่นั้นอย่างปิดไม่มิด ซึ่งเป็นสิ่งที่ภามพยายามปกปิดมาตลอดชีวิต แต่ก่อนที่ภามจะได้เอ่ยปากปฏิเสธหรือยื่นข้อเสนอใด ๆ ออกไป... *ปัง!* เสียงทุบประตูกระจกด้านนอกดังสนั่นหวั่นไหว ตามด้วยเสียงฝีเท้าหลายคู่ที่วิ่งกรูเข้ามาล้อมรอบเซฟเฮาส์แห่งนี้เอาไว้ในพริบตาเดียว! ไฟฉายแรงสูงส่องทะลุกระจกเข้ามาจนแสบตา พร้อมกับเสียงตะโกนประกาศกร้าวจากโทรโข่งด้านนอกที่ทำให้หัวใจของทุกคนหยุดเต้น *"นี่คือเจ้าหน้าที่พิเศษ! ทุกคนในบ้าน วางอาวุธและชูมือขึ้นเหนือหัว เดี๋ยวนี้!"* ดร.วิชัยไม่ได้มีท่าทีตกใจแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม... ชายวัยกลางคนกลับยกยิ้มมุมปากอย่างผู้ชนะ แววตาเจ้าเล่ห์มองตรงมาที่ภามและพายที่ตอนนี้ยืนอยู่กลางวงล้อม "ดูเหมือนว่า... แขกที่ไม่ได้รับเชิญตัวจริง จะมาถึงเร็วกว่าที่ผมคิดเสียอีกนะครับ" ดร.วิชัยกระซิบเบา ๆ ก่อนจะก้าวถอยหลังไปหยุดอยู่ที่หน้าประตูทางออกที่ถูกเปิดผางโดยใครบางคน... ร่างสูงโปรดของชายในเครื่องแบบหน่วยปฏิบัติการพิเศษก้าวเข้ามา พร้อมกับถอดหมวกกันน็อกออก เผยให้เห็นใบหน้าคมคายที่ภามและพายจำได้แม่นยำว่าเป็นใคร—และนั่นคือจุดเริ่มต้นของหายนะครั้งใหม่ที่ไม่มีใครคาดคิด! --- ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุนผลงานของผมมาโดยตลอดนะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปครับ