ความหลังที่ไม่อยากจำ

เสียงก๊องแก๊งของขวดแก้วกระทบกันในความเงียบยามดึก คือดนตรีประกอบเดียวในเซฟเฮาส์ลับหลังนี้ "ถ้าจะรินกินเพื่อย้อมใจจากแผนการเมื่อหัวค่ำ คุณควรเปลี่ยนเป็นเอาเวลาไปนอนซะนะครับพาย" เสียงทุ้มต่ำติดจะกวนประสาธดังขึ้นจากมุมมืดของห้องครัว ภามก้าวออกมาจากเงาสลัว ในมือถือแก้วน้ำเปล่าเย็นจัด นัยน์ตาคมกริบคู่นั้นจับจ้องร่างบางที่กำลังยืนถือขวดโซดาด้วยท่าทางหงุดหงิด พายหันขวับมามองค้อน คว้าขวดเครื่องดื่มวางกระแทกโต๊ะจนเกิดเสียงดัง "ผมจะกินอะไร หรือจะทำอะไร มันก็เรื่องของผม หัวหน้าทีมภามไม่ต้องมายุ่งหรอกครับ... หรือว่ากลัวผมเมาแล้วไปทำลายภาพลักษณ์สุดเนี๊ยบของคุณเข้าล่ะ" "ภาพลักษณ์ผมไม่เคยพังเพราะคุณหรอกครับ มีแต่หัวใจผมนี่แหละที่จะวายตายก่อน เพราะความดื้อรั้นของคุณมากกว่า" ภามย่างสามขุมเข้ามาประชิด ระยะห่างระหว่างเขากับพายลดลงจนแทบไม่มีช่องว่าง กลิ่นกายสะอาดเจือจางด้วยกลิ่นไอมหาสมุทรและบุคลิกนิ่งขรึมที่เป็นเอกลักษณ์ ทำให้คนที่ปากเก่งอยู่เมื่อครู่ถึงกับชะงัก ลมหายใจสะดุดไปชั่วขณะ พายถอยหลังจนสะโพชนิดชนกับเคาน์เตอร์ครัว แต่ถูกมือหนาเอื้อมมาวางกั้นขนาบข้างไว้ทั้งสองข้าง เหมือนกรงล้อมย่อมๆ ที่ไม่อันตราย แต่กลับทรงพลังจนปฏิเสธไม่ได้ "ถอยไปเลยนะ คุณภาม..." พายพยายามกดเสียงให้มั่นคง แม้หัวใจจะเต้นรัวจนแทบทะลุกระดูกซี่โครง "เรากำลังพูดถึงเรื่องแผนการลับของ ดร.วิชัย อยู่ต่างหาก อย่ามานอกเรื่อง" "ผมไม่ได้นอกเรื่อง" ภามโน้มใบหน้าลงมาใกล้จนปลายจมูกเกือบจะแตะกัน แววตาที่มักจะซ่อนความกวนประสาทไว้ภายใต้ความนิ่ง ตอนนี้กลับสั่นไหวด้วยความจริงจังที่หาดูได้ยาก "ผมกำลังพูดเรื่องของเรา... เรื่องที่คุณเอาตัวเข้าไปเสี่ยงกับตาแก่โรคจิตนั่นโดยไม่ยอมปรึกษาผม" "ผมไม่ใช่เด็กอนุบาลนะ! ผมดูแลตัวเองได้" "แต่ผมไม่อยากให้คุณเป็นอะไรไป!" เสียงที่ตวาดออกมาเบาๆ แต่ทรงพลังนั้นทำให้ห้องทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบงัน ภามหลับตาลงชั่วพริบตา คล้ายกำลังอดกลั้นความรู้สึกบางอย่างที่พรั่งพรูขึ้นมาในอก ความกลัว... สิ่งที่เขาเกลียดและพยายามวิ่งหนีมาตลอดชีวิต กลัวที่จะสูญเสียคนสำคัญไปเหมือนในอดีต พายชะงักไป ดวงตากลมโตมองสำรวจใบหน้าคมคายที่ฉายแววเจ็บปวดอย่างปิดไม่มิด ความแข็งกระด้างในใจของนายเอกฝีปากกล้าพลันมลายหายไปจนสิ้น เหลือเพียงความสงสัยและความเห็นอกเห็นใจที่ก่อตัวขึ้นอย่างเงียบๆ "...คุณกลัวเหรอ" พายถามเสียงแผ่ว ความกวนประสาทหาย Lว แทนที่ด้วยความอ่อนโยนที่เจ้าตัวก็คาดไม่ถึง ภามลืมตาขึ้น สบตากับพายตรงๆ นัยน์ตาคู่คมไหวระริก "ใช่... ผมกลัว" เขายอมรับอย่างไม่อายปาก "ผมเคยสูญเสียทุกอย่างมาแล้วครั้งหนึ่งในชีวิต พาย... คุณก็น่าจะรู้ว่าตระกูลของผมไม่ได้สมบูรณ์แบบอย่างที่คนอื่นคิด" นี่คือครั้งแรกที่ภามยอมเปิดปากพูดถึงปมครอบครัวที่เขาเก็บซ่อนไว้ใต้รอยยิ้มหยันและท่าทางเย่อหยิ่ง "พ่อผม... นักธุรกิจผู้ยิ่งใหญ่ที่มองเห็นตัวเลขกำไรสำคัญกว่าลมหายใจของคนในครอบครัว วันที่เรือยอร์ชลำนั้นล่ม แม่กับน้องชายผมติดอยู่ข้างล่าง... ในขณะที่พ่อเลือกที่จะเซ็นสัญญาประกันภัยต่อหน้ากองเพลิง แทนที่จะสั่งให้คนลงไปช่วย" มือหนาที่ค้ำเคาน์เตอร์เริ่มสั่นเล็กน้อย พายเห็นเช่นนั้นจึงตัดสินใจเอื้อมมือไปแตะทับหลังมือของภามอย่างแผ่วเบา สัมผัสอุ่นซ่านที่ส่งผ่านไป ทำให้ภามเงยหน้าขึ้นมอง "ผมยืนมองพวกเขาจมหายไปกับตาตัวเองโดยทำอะไรไม่ได้เลย" ภามแค่นหัวเราะสมเพชตัวเอง "ตั้งแต่วันนั้นมา ผมถึงเกลียดความอ่อนแอ เกลียดการสูญเสีย และเกลียด... ดร.วิชัย เพราะไอ้สารเลวนั่นคือคนที่ออกแบบโครงสร้างเรือลำนั้นให้กับพ่อผม!" ความจริงถูกเปิดเผยออกมาในบรรยากาศที่บีบคั้นหัวใจ ดราม่าที่ซ่อนเร้นถูกคลี่คลายอย่างรวดเร็วตามสไตล์คนไม่ชอบยืดเยื้อ พายเม้มริมฝีปากแน่น ความรู้สึกโกรธแค้นดร.วิชัยพุ่งทะยานขึ้นมาไม่แพ้กัน แต่สิ่งที่เด่นชัดกว่าคือความเจ็บปวดที่ซ่อนอยู่ใต้รอยแผลเป็นในใจของหัวหน้าทีมกู้ภัยคนนี้ "คุณไม่ได้ตัวคนเดียวแล้วนะ... ภาม" พายกระซิบเสียงนุ่ม มือเรียวบีบมือหนาแน่นขึ้นเพื่อถ่ายทอดความมั่น ภามมองรอยยิ้มบางๆ ที่จริงใจที่สุดเท่าที่เคยได้รับจากคนตรงหน้า หัวใจที่ด้านชามานานหลายปีเหมือนถูกกระแสไฟอุ่นๆ วิ่งผ่านจนเต้นระรัว เขาโน้มใบหน้าลงมาหมายจะกดจริมฝีปากลงบนหน้าผากเนียนเพื่อขอบคุณสำหรับความเข้าใจ ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก! เสียงเคาะประตูด้านนอกดังขึ้นขัดจังหวะความหวานซึ้ง ตามด้วยเสียงตะโกนร้อนรนของลูกทีมที่วิ่งหน้าตื่นเข้ามาในเซฟเฮาส์ "หัวหน้าครับ! แย่แล้ว! ดร.วิชัย... มันส่งพิกัดระเบิดเวลามาที่แท่นขุดเจาะกลางทะเล และเป้าหมายแรกของมันคือ... พาย!" ภามชะงักค้าง นัยน์ตาสีเข้มวาวโรจน์ด้วยโทสะพวยพุ่งในเสี้ยววินาที เขาหันกลับมามองพายที่หน้าซีดเผือดทันทีที่ได้ยินชื่อเป้าหมาย ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ติดตามอ่านและอินไปกับตัวละครคู่นี้ด้วยกันเสมอนะครับ