กำแพงที่ทลายลง

“พูดชื่อนั้นออกมาอีกครั้งสิ พาย... ถ้าชีวิตนายมันน่าเบื่อนัก ก็ลองท้าทายฉันดู” เสียงของภามทุ้มต่ำจนเกือบจะเป็นเสียงคำราม นัยน์ตาสีเข้มคู่นั้นไม่ได้แค่โกรธ แต่มันกำลังสั่นไหวด้วยความเจ็บปวดที่ถูกขุดรากถอนโคน ความเย่อหยิ่งที่เคยสวมใส่เป็นหน้ากากถูกฉีกกระชากออกจนหมดสิ้นเหลือเพียงความดิบเถื่อนของคนที่กำลังแบกรับความลับเกินกว่ามนุษย์คนหนึ่งจะรับไหว พายไม่ได้ถอยหนี แม้หัวใจจะเต้นรัวจนแทบกระดอนออกมานอกอก เขากำหมัดแน่น มองสบตาคนตรงหน้าด้วยความดื้อรั้นที่ไม่มีใครเกิน “ดร.วิชัย... ผมพูดชื่อนี้ออกมาแล้ว จะทำไมครับ? คุณจะฆ่าผมปิดปาก หรือจะส่งผมไปเก็บไว้ในเซฟเฮาส์เฮงซวยนั่นอีกที่” พายแค่นยิ้ม มุมปากกระตุกเป็นรอยยิ้มสมเพช “คุณบอกว่าผมไม่รู้อะไรเลย แล้วทำไมไม่พูดล่ะ? ทำไมต้องเก็บความลับจนตัวสั่นแบบนี้!” “เพราะถ้าฉันบอกไป โลกของนายจะไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป!” ภามตะคอกกลับ เขาก้าวเข้ามาประชิดตัวจนพายต้องถอยหลังไปจนติดผนังห้องที่เย็นเยียบ ร่างสูงใหญ่กักขังพายไว้ระหว่างแขนทั้งสองข้าง กลิ่นไอทะเลและกลิ่นน้ำหอมจางๆ ประจำตัวของภามอบอวลอยู่รอบกาย ความกดดันในอากาศพุ่งสูงขึ้นจนแทบหายใจไม่ออก พายเชิดหน้าขึ้นรับแรงปะทะนั้น แม้ในใจจะหวั่นไหวกับแววตาที่เริ่มเปลี่ยนจากความเกรี้ยวกราดเป็นความอ้อนวอนลึกๆ “โลกของผมมันก็พังมาตั้งแต่เริ่มทำงานกับคุณแล้วไม่ใช่เหรอ” พายกระซิบเสียงสั่น “ผมแค่อยากรู้... ทำไมคุณต้องปกป้องโปรเจกต์ของคนเลวๆ อย่างวิชัย ทั้งที่ใจคุณก็เกลียดมันเข้าไส้ หรือว่าจริงๆ แล้ว... คุณก็คือหมากตัวหนึ่งที่เขาสร้างขึ้นมาเหมือนกัน” ประโยคนั้นราวกับคมมีดที่กรีดลงบนแผลสด ภามชะงัก ร่างกายที่เคยแข็งเกร็งอ่อนลงทันที เขาทิ้งหน้าผากลงมาแตะกับหน้าผากของพาย ลมหายใจอุ่นร้อนหอบถี่เปรอะเปื้อนใบหน้าคนตัวเล็กกว่า ความถือดีที่เคยมีพังทลายลงในชั่วพริบตา “นายโง่... พาย นายมันโง่ที่เอาตัวเข้ามาพัวพันกับเรื่องแบบนี้” เสียงของภามแผ่วเบาและแหบพร่า “วิชัยไม่ได้สร้างฉันขึ้นมา... แต่มันเอาชีวิตของคนสำคัญที่สุดของฉันเป็นตัวประกัน ถ้าฉันไม่ทำตามคำสั่ง ทุกอย่างที่ฉันพยายามปกป้อง... รวมทั้งนาย จะกลายเป็นเถ้าถ่านในชั่วข้ามคืน” พายเบิกตากว้าง ความโกรธเคืองที่เคยมีมลายหายไป เหลือเพียงความตกตะลึง เขาพยายามเพ่งมองเข้าไปในดวงตาของคนที่ขึ้นชื่อว่าเป็นหัวหน้าทีมจอมเผด็จการ และในความมืดมิดนั้น พายเห็นเงาสะท้อนของความเจ็บปวดที่ซ่อนอยู่ใต้ความเย็นชามาโดยตลอด “ใครครับ...” พายถามเสียงอ่อย “คนสำคัญที่ว่า... คือใคร” ภามเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะขยับตัวถอยห่างออกไปช้าๆ เขามองมือตัวเองที่สั่นเทาเล็กน้อยก่อนจะกำมันแน่น “เรื่องนั้นไว้ก่อนเถอะ” ภามเปลี่ยนเรื่องฉับพลัน เขากลับมาทำตัวเฉยเมยราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น “นายต้องรีบไปจากที่นี่ เตรียมตัวให้พร้อม พรุ่งนี้เราจะออกทะเล และครั้งนี้... ไม่ใช่การฝึกกู้ภัย แต่มันคือการแทรกซึม” “เดี๋ยวก่อนสิภาม! คุณจะพูดแบบนี้แล้วจบดื้อๆ เลยเหรอ?” พายคว้าแขนภามไว้ แต่น้ำเสียงของเขาไม่ได้แข็งกร้าวเหมือนก่อนหน้า มันมีความเห็นใจแฝงอยู่ ภามหันกลับมามอง มือหนายกขึ้นลูบผมพายเบาๆ อย่างลืมตัว เป็นสัมผัสที่อ่อนโยนจนพายใจกระตุก สัมผัสที่ต่างจากทุกครั้งที่มักจะมีแต่การหยอกล้อหรือประชดประชัน “ที่ฉันทำไปทั้งหมด... เพราะอยากให้นายรอด ถ้าวันหนึ่งฉันไม่อยู่ นายต้องจำไว้ว่าทุกอย่างที่ฉันทำไป ก็เพื่อให้นายมีชีวิตต่อไปในโลกที่ไม่มีเงาของคนอย่างวิชัย... เข้าใจไหม” “ภาม... คุณพูดเหมือนจะสั่งเสีย” พายเริ่มรู้สึกถึงความผิดปกติบางอย่างที่ลอยอยู่ในอากาศ ภามเพียงแค่ยิ้ม—รอยยิ้มที่เศร้าสร้อยและเปี่ยมไปด้วยความลับ เขาไม่ได้ตอบ แต่กลับหันหลังเดินไปยังประตูทางออก ก่อนจะหยุดกะทันหันเหมือนนึกอะไรได้ “อ้อ... คืนนี้ล็อกประตูให้ดีล่ะ พาย” ภามเหลือบมองกลับมาด้วยสายตาคมกริบ “เพราะจากนี้ไป สิ่งที่นายต้องกลัว... ไม่ใช่ฉัน แต่มันคือคนที่กำลังจะเข้ามาในห้องนี้ในอีกห้าวินาทีข้างหน้า” พายชะงัก ใจหายวาบ ก๊อก... ก๊อก... ก๊อก... เสียงเคาะประตูที่หนักแน่นและเป็นจังหวะเกินกว่าจะเป็นแขกทั่วไปดังขึ้น ตามมาด้วยเสียงบิดลูกบิดประตูที่ค่อยๆ ถูกหมุนจากด้านนอก ทั้งที่พายแน่ใจว่าเขาลงกลอนไว้แล้วอย่างแน่นหนา ภามกระตุกยิ้มที่มุมปาก ก่อนจะเลือนหายไปในเงามืดของระเบียง ทิ้งให้พายยืนนิ่งอยู่หน้าบานประตูที่ค่อยๆ แง้มออกช้าๆ พร้อมกับแสงไฟจากทางเดินที่สาดส่องเข้ามา เผยให้เห็นรองเท้าหนังขัดเงาวับและร่างของบุคคลในชุดสูทสีเทาที่พายคุ้นเคยเป็นอย่างดี “สวัสดี... คุณอาสาสมัคร หวังว่าเราคงมีเรื่องต้องคุยกันยาวนะครับ” ขอบคุณที่ติดตามการเดินทางของพายและภามมาจนถึงตอนนี้นะครับ ครั้งหน้าความจริงที่ซ่อนอยู่จะเริ่มถูกเปิดเผยในแบบที่คาดไม่ถึงแน่นอน มหายุทธ์ไร้เทียมทานสัญญาครับ