ป้องปัดอันตราย

“ถอยไปไอ้หมาลอบกัด ก่อนที่หัวแกจะกลายเป็นรูโหว่” น้ำเสียงทุ้มต่ำของภามเย็นเยียบดั่งน้ำแข็งขั้วโลก ความเงียบเข้าปกคลุมเซฟเฮาส์จนได้ยินแม้กระทั่งเสียงลมหายใจติดขัดของชายแปลกหน้าที่สวมหน้ากากอนามัยปิดบังใบหน้าครึ่งล่าง พายรู้สึกได้ถึงไอความร้อนจากแผ่นหลังแกร่งที่ขวางเขาไว้มิดชิด มือของภามที่กันเขาไว้ข้างหลังนั้นสั่นเล็กน้อย...ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เป็นเพราะแรงอารมณ์ที่พยายามสะกดไว้ไม่ให้ลั่นไกสังหารในวินาทีนี้ “ใจเย็นน่า ภาม... แกก็รู้ว่าพวกเราต้องการแค่ ‘ข้อมูล’ ไม่ใช่ศพ” ชายแปลกหน้าแค่นหัวเราะในลำคอ พร้อมกับค่อยๆ ลดมีดสั้นในมือลงอย่างใจเย็น “กูบอกให้ถอย” ภามเน้นคำ เสียงของเขาแหบพร่าแต่ทรงพลังจนอีกฝ่ายต้องก้าวถอยหลังไปหนึ่งก้าวโดยสัญชาตญาณ “ถ้าขืนมึงขยับอีกนิ้วเดียว กูก็ไม่การันตีเหมือนกันว่ากระสุนนัดนี้จะฝังเข้าที่ไหน” พายที่ยืนอยู่ด้านหลังเม้มปากแน่น เขาไม่ได้อ่อนแอจนต้องให้ใครมาปกป้อง แต่ในจังหวะนี้ เขากลับปฏิเสธไม่ได้เลยว่าสัมผัสจากวงแขนที่โอบล้อมและท่าทางที่ปกป้องเขาอย่างเต็มกำลังของภาม ทำให้หัวใจที่เต้นรัวด้วยความตื่นตระหนกเปลี่ยนจังหวะไปอย่างประหลาด มันไม่ใช่แค่ความหวาดกลัวต่อศัตรู แต่มันคือความหวั่นไหวที่แทรกซึมเข้ามาในกระแสเลือด ชายแปลกหน้าหันหลังเดินถอยออกไปที่ระเบียง ก่อนจะกระโดดหายไปในความมืดของค่ำคืนราวกับเป็นเพียงเงาที่ผ่านมาทักทาย ทันทีที่สถานการณ์คลี่คลาย ภามก็เก็บปืนเข้าซองอย่างรวดเร็ว เขารีบหันกลับมาคว้าไหล่พาย หมุนตัวอีกฝ่ายไปมาเพื่อตรวจดูบาดแผล ดวงตาคมกริบกวาดมองไปทั่วร่างกายของพายด้วยความร้อนรนจนลืมตัว “เจ็บตรงไหนไหม? มันโดนตัวนายหรือเปล่า?” ภามถามรัวเร็ว น้ำเสียงที่เคยเย็นชาบัดนี้สั่นเครือไปด้วยความกังวลที่ปิดไม่มิด พายชะงักไปเล็กน้อย เขาจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของภาม เห็นความห่วงใยที่ซ่อนอยู่ภายใต้เปลือกนอกปากจัดนั่นชัดเจน “ผมไม่เป็นไร... นายต่างหากที่ควรจะห่วงตัวเองบ้าง มือสั่นขนาดนั้นยังจะกล้าทำเท่” ภามชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะแค่นยิ้มมุมปาก ความมาดมั่นที่คุ้นเคยกลับมาแทนที่ “ห่วงตัวเองเหรอ? ถ้าวันนี้แกเป็นอะไรไป ฉันจะไปหาพนักงานที่ไหนมาคอยกวนประสาทฉันทุกเช้าวันใหม่กันล่ะ หืม?” “ไอ้คนปากเสีย” พายสวนกลับทันควัน แต่ใบหน้ากลับขึ้นสีระเรื่อ ความหวั่นไหวเมื่อครู่ยังคงตกค้างอยู่ในความรู้สึก ภามไม่ได้ต่อปากต่อคำ เขาเดินเข้าไปใกล้พายอีกก้าวหนึ่ง ระยะห่างที่ลดลงจนลมหายใจอุ่นๆ รดกันทำให้บรรยากาศเปลี่ยนไปอย่างรวดเร็ว ภามยกมือขึ้นปัดปอยผมที่ปรกหน้าผากพายออกอย่างแผ่วเบา สัมผัสนั้นแผ่วเบาจนพายแทบกลั้นหายใจ “พาย...” ภามเรียกชื่อเขาด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยนจนน่าใจหาย “ต่อจากนี้ไป ไม่ว่าฉันจะปากร้ายใส่นายแค่ไหน... จำไว้ว่าหน้าที่ของฉันคือการทำให้นายปลอดภัยที่สุด เข้าใจไหม?” พายเม้มปากแน่น เขาอยากจะเถียง แต่ความจริงที่ว่าคนตรงหน้าเพิ่งเอาชีวิตเข้าแลกเพื่อปกป้องเขามันดังกว่าเหตุผลใดๆ เขาเงยหน้าขึ้นสบตากับภาม ตรงนั้น... มีบางอย่างที่ซ่อนอยู่ บางอย่างที่มากกว่าแค่คำว่าหัวหน้ากับลูกทีม “ทำไมต้องทำขนาดนี้...” พายถามเบาๆ ภามนิ่งไปครู่หนึ่ง เหมือนกำลังชั่งใจว่าจะเปิดเผยสิ่งที่ซ่อนอยู่ในใจดีหรือไม่ ก่อนที่เขาจะโน้มตัวลงมาจนริมฝีปากเกือบชิดใบหู “เพราะสำหรับฉัน... นายไม่ใช่แค่พนักงานหรอกนะ” ทว่าก่อนที่ภามจะทันได้พูดอะไรไปมากกว่านั้น เสียงทุบประตูดังโครมใหญ่จากด้านนอก ตามมาด้วยเสียงพังประตูพังกระจายเข้ามา พร้อมกับกลุ่มชายชุดดำจำนวนหกคนที่มีสัญลักษณ์ตราประจำตัวของ ดร.วิชัย ประทับอยู่ที่คอเสื้อ ภามผลักตัวพายออกไปไว้ด้านหลังอย่างรวดเร็วอีกครั้ง ดวงตาเขาวาวโรจน์ด้วยจิตสังหารที่รุนแรงกว่าเก่า “ดูเหมือนว่า ‘แขกไม่ได้รับเชิญ’ ของเราจะไม่ได้มาแค่คนเดียวซะแล้ว” ภามกล่าวพลางดึงอาวุธคู่ใจออกมาอีกครั้ง ท่าทางของเขาเต็มไปด้วยความพร้อมที่จะถล่มทุกคนที่ขวางหน้า พายคว้าข้อมือของภามไว้แน่น แววตาของเขาเปลี่ยนจากความหวั่นไหวเป็นความมุ่งมั่น เขาไม่ได้จะให้ภามรับมือคนเดียว แต่เขาคือคู่หู ไม่ใช่ภาระ “เราจัดการพวกมันได้” พายพูดพลางหยิบมีดพกขึ้นมาเตรียมพร้อม “คนละสาม... ใครล้มก่อนคนนั้นเลี้ยงข้าว” ภามหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะที่มีความมั่นใจและเคมีที่เข้าขากันอย่างเหลือเชื่อ “ตกลง แต่ถ้าฉันชนะ นายต้องเลิกเรียกฉันว่าไอ้คนปากเสียหนึ่งอาทิตย์” “ฝันไปเถอะ!” ทั้งสองพุ่งตัวออกไปพร้อมกันราวกับเสือที่หลุดออกจากกรง ท่ามกลางเสียงกระสุนและเสียงปะทะที่เริ่มดังกึกก้องไปทั่วเซฟเฮาส์ โดยที่ไม่มีใครสังเกตเห็นเลยว่า ในมุมมืดของห้องเก็บเอกสารที่พังเสียหาย... เงาร่างหนึ่งของใครบางคนกำลังหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาบันทึกเหตุการณ์ทั้งหมด พร้อมกับรอยยิ้มที่น่าขนลุก “เหยื่อติดกับทั้งคู่แล้ว... แผนการขั้นต่อไปเริ่มได้” ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมลุ้นไปกับภามและพายนะครับ มหายุทธ์ไร้เทียมทานจะพาทุกท่านไปต่อในตอนหน้าด้วยความเข้มข้นยิ่งกว่าเดิมครับ