กฎของบ้านพัก

"ถ้ายังไม่อยากเป็นศพกลายเป็นปุ๋ยใต้ทะเล ก็หุบปากแล้วปีนขึ้นมาซะไอ้คุณพาย!" เสียงทุ้มต่ำที่ลอดผ่านช่องระบายอากาศฝ้ามาพร้อมกับแรงฉุดกระชากมหาศาล น้ำเย็นจัดที่เคยปริ่มระดับหน้าอกถูกแทนที่ด้วยความอลหม่านชั่วขณะ ร่างของพายถูกดึงขึ้นจากห้องมรณะที่กำลังจะกลายเป็นสุสานใต้น้ำอย่างทุลักทุเล มือหนาของคนที่ควรจะ "ตาย" ไปแล้วคว้าหมับเข้าที่ปกเสื้อเปียกลู่ ลากเขาขึ้นมาบนพื้นเหล็กของเซฟเฮาส์ลับที่ซ่อนตัวอยู่อย่างแนบเนียนหลังผนังกระจกนิรันดร์ แฮก... แฮก... เสียงหอบหายใจดังแข่งกับเสียงคลื่นที่ซัดกระแทกภายนอก พายสำลักน้ำออกมาคำโต ดวงตาคู่สวยที่เคยฉายแววท้าทายตวัดมองหน้าคนช่วยชีวิตอย่างไม่เชื่อสายตา ใบหน้าคมคายที่เต็มไปด้วยหยดน้ำและรอยแผลเป็นจางๆ นั่น... ไม่มีทางผิดตัวแน่ "คุณ... กร..." พายเค้นเสียงลอดไรฟัน "ตายยากตายเย็นจริงๆ นะครับ นึกว่าไปเป็นอาหารฉลามตั้งแต่เมื่อสัปดาห์ก่อนซะอีก" กรหัวเราะในลำคอ รอยยิ้มกวนประสาทปรากฏขึ้นที่มุมปากหนา มือข้างหนึ่งยังคงถือประแจเหล็กขึ้นสนิม ส่วนอีกข้างยื่นมาตรงหน้าพายเพื่อจะดึงให้ลุกขึ้นยืน แต่พายกลับปัดมือนั้นออกอย่างไร้เยื่อใยแล้วยันกายลุกขึ้นด้วยตัวเอง "ปากดีไม่เปลี่ยน ถึงว่าล่ะไอ้ภามถึงได้หัวปั่นจนต้องตามมาเช็ดก้นให้ถึงที่นี่" กรว่าพลางปรายตามองไปยังประตูทางเข้าอีกด้านที่เพิ่งถูกเปิดออก ร่างสูงโปรดของภามก้าวเข้ามาในห้องควบคุมลับด้วยท่าทีเร่งรีบ หยดน้ำเกาะพราวตามเรือนร่างที่เปียกชุ่มจากการดำน้ำฝ่ากระแสน้ำเชี่ยว สายตาคมกริบกวาดมองสำรวจรอบห้องก่อนจะมาหยุดอยู่ที่พาย—คนดื้อรั้นที่ชอบทำอะไรนอกแผนเสมอ "นายรอดมาได้ยังไง" ภามถามเสียงเข้ม น้ำเสียงเจือความหงุดหงิดที่ปกปิดไว้ไม่มิด "ถ้าฉันรอให้หัวหน้าทีมกู้ภัยมือหนึ่งคิดแผนช่วยแบบปลอดภัยร้อยเปอร์เซ็นต์ป่านนี้คงกลายเป็นศพเฝ้าก้นทะเลไปแล้วล่ะครับ" พายสวนกลับทันควัน เชิดหน้าขึ้นท้าทายแม้เนื้อตัวจะสั่นเทาจากความหนาวเย็น "แล้วนี่มันอะไรกัน เซฟเฮาส์บ้าอะไรทำไมถึงมีทางลับเชื่อมกับห้องทดลองใต้ดินของ ดร.วิชัย ได้" ภามไม่ตอบในทันที เขาถอดเสื้อแจ็คเก็ตกันน้ำที่เปียกชุ่มออก เผยให้เห็นแผ่นอกกว้างและกล้ามเนื้อสมส่วนภายใต้เสื้อยืดรัดรูป ก่อนจะเดินดุ่มๆ เข้ามาประชิดตัวพายด้วยก้าวที่หนักแน่น รัศมีคุกคามแผ่ซ่านจนพายเผลอถอยหลังไปชนกับผนังเหล็กเย็นเฉียบ "นายฝ่าฝืนคำสั่ง" ภามกดเสียงต่ำ ดวงตาคมปลาบจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของพาย "ฉันบอกให้รอที่จุดนัดพบ แต่นายกลับแอบดำน้ำลงมาสำรวจโซน B คนเดียว รู้ไหมว่ามันอันตรายแค่ไหนถ้าโครงสร้างตรงนั้นพังลงมาก่อนที่ฉันจะไปถึง" "แล้วถ้าผมไม่ลงมา ดร.วิชัย คงทำลายหลักฐานทั้งหมดทิ้งไปแล้วน่ะสิครับ!" พายตอกกลับเสียงดังไม่แพ้กัน ยื่นหน้าเข้าไปใกล้จนปลายจมูกเกือบชนกัน ความโกรธผสมผสานกับความเหนื่อยล้าทำให้หัวใจเต้นรัว ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เป็นเพราะระยะห่างที่ใกล้จนเกินไปต่างหาก "เลิกทำตัวเป็นพ่อคนที่สองสักทีเถอะครับคุณภาม ผมเป็นกู้ภัย ไม่ใช่ตุ๊กตาหน้ารถที่ต้องให้คอยอุ้มชู!" กรที่ยืนมองเหตุการณ์อยู่มุมห้องถึงกับต้องยกมือขึ้นเกาหัว พลางส่งเสียงแซวเบาๆ "โอ้โห... บรรยากาศโรแมนติกชะมัด นี่พวกนายกำลังทะเลาะกันเรื่องความปลอดภัยหรือกำลังจีบกันอยู่เนี่ย หูแดงกันทั้งคู่เลยนะ" "เงียบไปเลยกร!" ภามและพายประสานเสียงกันโดยมิได้นัดหมาย ทำเอาคนถูกดُหัวเราะร่วนอย่างไม่ยี่หส ภามถอนหายใจเฮือกใหญ่ เขาละสายตาจากพายชั่วขณะเพื่อตั้งสติ ก่อนจะหันไปหยิบผ้าขนหนูผืนหนาจากล็อกเกอร์ข้างๆ มาคลุมไหล่ให้พายอย่างเบามือ แม้การกระทำจะดูดุและแข็งกระด้าง แต่สัมผัสที่กดผ้าลงบนหัวทุยนั้นกลับอ่อนโยนจนน่าประหลาด "เช็ดตัวซะ เดี๋ยวก็เป็นปอดบวมตายหรอก" ภามบ่นอุบอาย "ไม่ต้องมาทำเป็นใส่ใจ..." พายพึมพำเบาๆ แต่ก็ยอมคว้าผ้าขนหนูมาเช็ดผมของตัวเองอย่างจำยอม หัวใจดวงน้อยเต้นผิดจังหวะกับความใกล้ชิดที่ฉับพลันนี้เสมอให้ตายสิ ผู้ชายคนนี้ปากร้ายใจแข็งเป็นหิน แต่การกระทำกลับสวนทางกันตลอดเวลา "เอาล่ะ เลิกสวีทกัน ภาม นายดูนี่..." กรเดินเข้ามาขัดจังหวะพร้อมกับวางแท็บเล็ตหน้าจอแตกยับลงบนโต๊ะกลางห้อง "ข้อมูลที่นายตามหาไม่ได้อยู่ที่นี่แล้ว ดร.วิชัย ย้ายเซิร์ฟเวอร์หลักไปที่อื่นเมื่อสองชั่วโมงก่อน และดูเหมือนว่า... เขาไม่ได้ไปคนเดียว" หน้าจอบนแท็บเล็ตแสดงภาพจากกล้องวงจรปิดตัวสุดท้ายที่บันทึกเหตุการณ์ก่อนที่ระบบจะล่ม ภาพของชายสูงวัยในชุดกราวน์กำลังเดินขึ้นเรือสปีดโบ๊ทสีดำร่วมกับบุคคลปริศนาอีกคน—บุคคลที่ทำให้ภามต้องเบิกตากว้างด้วยความตกใจ "นั่นมัน..." ภามครางชื่อนั้นออกมาเบาๆ พายขยับเข้ามาดูใกล้ๆ ขมวดคิ้วมุ่นเมื่อเห็นใบหน้าของคนที่ยืนเคียงข้าง ดร.วิชัย "ใครเหรอครับ หน้าคุ้นๆ เหมือนเคยเห็นในแฟ้มประวัติของทีมเรา..." "สารวัตรคม 1 ในคณะกรรมการสอบสวนอุบัติเหตุเรือล่มเมื่อสัปดาห์ก่อน" ภามเค้นเสียงลอดไรฟันด้วยความโกรธจัด มือหนากำหมัดแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน "พวกมันร่วมมือกันมาตั้งแต่แรก... เหตุการณ์เรือล่มไม่ใช่แค่อุบัติเหตุ แต่มันคือการฆาตกรรมอำพรางเพื่อปิดปากโครงการวิจัยนรกนี่!" บรรยากาศในเซฟเฮาส์พลันเงียบกริบลงทันที ความตึงเครียดเข้าปกคลุมทุกอณูอากาศ ภามหันกลับมามองพาย แววตาเต็มไปด้วยความกังวลและความเด็ดเดี่ยวที่ผสมปนเปกันจนอ่านไม่ออก "ทีนี้เข้าใจหรือยังพาย ว่าทำไมฉันถึงไม่อยากให้นายเอาตัวเข้ามาเสี่ยงในเรื่องนี้" ภามเอ่ยเสียงเครือ มือใหญ่เอื้อมไปจับข้อมือบางของพายไว้แน่น "มันไม่ใช่แค่งานกู้ภัยธรรมดา แต่มันคือเกมการเมืองสกปรกที่พร้อมจะเก็บทุกคนที่ขวางทาง" พายเงยหน้าขึ้นสบตาคนพูด แววตาที่เคยดื้อรั้นอ่อนลงวูบหนึ่ง ความรู้สึกอุ่นวาบแผ่ซ่านขึ้นมาในอกท่ามกลางความหนาวเหน็บของค่ำคืนใต้ทะเล แต่กระนั้น รอยยิ้มบางเบาและท้าทายก็ยังคงแต้มอยู่ที่มุมปากของเขา "ถ้ามันอันตรายขนาดนั้น... คุณก็ยิ่งปล่อยให้ผมเผชิญหน้าคนเดียวไม่ได้หรอกจริงไหมครับ?" พายเอียงคอถามด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ "เพราะถ้าผมรอดไปได้ ผมนี่แหละที่จะเป็นคนแฉความจริงทั้งหมดให้โลกรู้เอง" ภามจ้องมองคนตรงหน้าด้วยความรู้สึกที่บรรยายเป็นคำพูดไม่ได้ ทั้งอยากจะดุให้เข็ดหลาบและอยากจะดึงเข้ามาสวมกอดไว้แน่นๆ เพื่อปกป้องจากอันตรายทั้งปวง ทว่า... ในจังหวะที่ภามกำลังจะเอ่ยปากพูดอะไรบางอย่างออกไปนั้นเอง กริ๊ก! เสียงโลหะกระทบกันเบาๆ จากด้านนอกประตูทางเข้าหลักดังขึ้น ท่ามกลางความเงียบงันของเซฟเฮาส์ลับ ตามด้วยเสียงฝีเท้าหนักๆ หลายคู่ที่กำลังเคลื่อนตัวเข้ามาใกล้เรื่อยๆ พร้อมกับแสงไฟฉายที่สาดส่องผ่านรอยแยกของบานประตูเหล็ก กรชักปืนพกออกมาจากซองข้างเอวทันที ดวงตาคมกวาดมองไปที่ประตูด้วยความระแวกระวัง "พวกมันมาเร็วกว่าที่คิด... ใครเป็นคนบอกพิกัดที่นี่วะเนี่ย" ภามดึงพายเข้า "มาหลบข้างหลังฉัน" ร่างสูงบังร่างของพายไว้มิดชิด พร้อมกับปลดเซฟปืนในมืออย่างรวดเร็ว ประตูเหล็กบานหนาถูกผลักเปิดออกอย่างแรง พร้อมกับเงาร่างของชายฉกรรจ์ไม่ต่ำกว่าห้าคนในชุดคอมมานโดสีดำสนิทก้าวเข้ามา พร้อมอาวุธครบมือ และคนที่ยืนอยู่แถวหน้าสุด—ส่งยิ้มเย็นเยียบมาให้พวกเขาก็คือคนที่ควรจะอยู่บนเรือสปีดโบ๊ทหนีไปแล้ว "คิดว่าจะหนีพ้นเหรอครับ... คุณหัวหน้าทีมกู้ภัยคนเก่ง" เสียงทุ้มต่ำของสารวัตรคมดังขึ้นท่ามกลางความมืด พร้อมกับปากกระบอกปืนที่เล็งตรงมาที่กลางหน้าอกของภามอย่างไร้ความปรานี ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ติดตามและเป็นกำลังใจให้นักเขียนคนนี้เสมอนะครับ