ติดกับในที่แคบ

"ถอยออกไปจากตัวเขา" น้ำเสียงของภามไม่ได้ดัง ทว่ามันเต็มไปด้วยแรงกดดันระดับที่ทำให้ความมืดมิดในชั้นใต้ดินดูอุณหภูมิลดฮวบลงจนน่าขนลุก ชายชุดดำสองคนที่กำลังก้าวเข้าประชิดตัวพายชะงักกึกโดยอัตโนมัติ ร่างสูงโปร่งของหัวหน้าทีมกู้ภัยก้าวเข้ามาขวางกลางระหว่างลูกทีมตัวแสบกับภัยคุกคามในเวลาเพียงเสี้ยววินาที ไหล่กว้างบังร่างของพายเอาไว้มิดชิดราวกับต้องการประกาศอาณาเขตกลายๆ พายเม้มปากแน่น แม้ในสถานการณ์คับขันที่หลังชนฝาและถูกล้อมกรอบด้วยคนแปลกหน้าแปลกถิ่น แต่ดวงตากลมโตคู่สวยก็ยังฉายแววพยศไม่ลดละ เขาขยับตัวเล็กน้อยเพื่อให้พ้นจากเงาแผ่นหลังกว้างนั้น ทว่ากลับถูกมือหนาของภามคว้าหมับเข้าที่ข้อศอกแล้วดึงรั้งให้ถอยไปชิดผนังเย็นเฉียบด้านหลังอย่างรวดเร็ว "อยู่เงียบๆ สักนาที จะตายไหมคุณ" ภามกระซิบต่ำลอดไรฟัน ลมหายใจอุ่นร้อนปะทะเข้ากับใบหูของคนอายุน้อยกว่าในระยะประชิดจนพายรู้สึกวูบวาบแปลกๆ ในอก แม้สถานการณ์ตรงหน้าจะเคร่งเครียดถึงขีดสุด แต่กลิ่นกายเฉพาะตัวปะปนกลิ่นอายความตึงเครียดของคนตรงหน้ากลับทำให้หัวใจเจ้ากรรมเต้นผิดจังหวะเสียอย่างนั้น "ผมไม่ใช่เด็กอมมือนะหัวหน้า" พายสวนกลับทันควัน เสียงกระซิบตอบลอดไรฟันด้วยความไม่ยอมแพ้ "ปล่อยแขนผมก่อนเถอะน่า คุณบังทางปืนของผมหมดแล้ว" "ทางปืนบ้าบออะไร ที่นี่มีแต่ตู้เอกสารกับสนิมเหล็ก" ภามตวาดเสียงลอดไรฟันกลับมาเบาๆ ก่อนจะหันไปเผชิญหน้ากับชายชุดดำทั้งสองคนด้วยแววตานิ่งสนิท ทว่าคมกริบราวกับใบมีดโกนที่ซ่อนอยู่ในปลอกแพร "เชิญทางนี้ครับ... ดร.วิชัย กำลังรอพวกคุณอยู่" หนึ่งในชายชุดดำเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ไร้อารมณ์ ก่อนจะผายมือไปยังประตูกล철ที่ซ่อนอยู่หลังชั้นวางหนังสือเก่าคร่ำคร่า มันเป็นทางเข้าลับที่ถูกอำพรางไว้อย่างแนบเนียน หากไม่ใช่คนที่รู้ทางจริงๆ ไม่มีทางสังเกตเห็นเลยแม้แต่น้อย ภามไม่ขยับเขยื้อn เขากวาดสายตาสำรวจรอบกายอย่างรวดเร็วเพื่อประเมินสถานการณ์ ทางเลือกมีไม่มากนัก การปะทะกันตรงๆ ในพื้นที่ปิดตายและไร้ซึ่งทางหนีทีไล่แบบนี้มีแต่จะพาตัวตายกันเปล่าๆ อีกอย่าง เขามีพายที่บาดเจ็บที่ข้อเท้าจากเหตุการณ์เมื่อตอนบ่ายเป็นภาระผูกพันอยู่ จะบุ่มบ่ามไม่ได้เด็ดขาด "นำทางไปสิครับ" ภามเอ่ยปากด้วยน้ำเสียงราบเรียบพอกัน มือข้างหนึ่งยังคงกุมข้อศอกของพายไว้แน่น ไม่ยอมปล่อยให้คลาดสายตาแม้แต่เสี้ยววินาทีเดียว ประตูกลเหล็กถูกผลักเปิดออกด้วยเสียงเอี๊ยดอาร์ดชวนเสียวฟัน กลิ่นอับชื้นของชั้นใต้ดินถูกแทนที่ด้วยกลิ่นสารเคมีจางๆ และความเย็นยะเยือกของระบบปรับอากาศที่ทันสมัยตัดขาดจากโลกภายนอกอย่างสิ้นเชิง ภายในเซฟเฮาส์ลับแห่งนี้ถูกตกแต่งด้วยอุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์ไฮเทคและหน้าจอคอมพิวเตอร์นับสิบจอที่กำลังแสดงกราฟข้อมูลประหลาดเกี่ยวกับร่องลึกก้นสมุทร ซึ่งเป็นหัวใจสำคัญของโปรเจกต์ลับที่พวกเขากำลังตามหา ตรงกลางห้องโถงกว้าง ร่างผอมเกร็งในชุดสูทสีเข้มของ ดร.วิชัย กำลังยืนหันหลังให้ เขากำลังจ้องมองหน้าจอหลักที่ฉายภาพแผนที่ใต้น้ำสามมิติขนาดยักษ์ เสียงฝีเท้าที่ก้าวเข้ามาทำให้ชายวัยกลางคนค่อยๆ หมุนตัวกลับมา เผยให้เห็นรอยยิ้มเย็นเยียบที่มุมปาก แววตาหลังกรอบแว่นสายตานั้นเต็มไปด้วยความเจ้าเล่ห์และเหนือกว่า "ยินดีต้อนรับครับ คุณภาม... และคุณพาย อาสาสมัครผู้ไม่ยอมแพ้อะไรเลยจริงๆ" ดร.วิชัยเอ่ยทักทายด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล ทว่าชวนให้รู้สึกสะดุ้งสันหลังวาบ "เลิกเล่นลิเกแล้วบอกมาได้แล้วว่าคุณต้องการอะไรกันแน่ ดร.วิชัย" ภามก้าวขึ้นไปยืนบังหน้าพายไว้มิดชิดอีกครั้ง ร่างสูงใหญ่แผ่รังสีคุกคามออกมาอย่างไม่ปิดบัง "คุณลักพาตัวพวกเรามาถึงที่นี่ คงไม่ใช่แค่ชวนมาจิบกาแฟยามดึกหรอกนะครับ" "ใจร้อนเสียจริง หัวหน้าทีมกู้ภัยผู้น่ายกย่อง" ดร.วิชัยหัวเราะในลำคอ สีหน้าไม่ได้มีความหวาดกลัวต่อท่าทีคุกคามนั้นเลยแม้แต่น้อย "ผมไม่ได้ลักพาตัว... ผมแค่เชิญพวกคุณมา 'กบดาน' ในสถานที่ที่ปลอดภัยที่สุดจากพายุข้างนอกต่างหากล่ะ ดูข้างนอกนั่นสิครับ..." ดร.วิชัยผายมือไปยังจอภาพอีกจอที่แสดงภาพกล้องวงจรปิดรอบนอกเซฟเฮาส์ พายุฝนฟ้าคะนองโหมกระหน่ำอย่างรุนแรง ต้นไม้หักโค่น และกระแสน้ำเชี่ยวกรากกำลังไหลทะลักเข้าท่วมถนนทุกสายในละแวกนั้นอย่างรวดเร็ว ชั่วพริบตานั้นเอง เสียงระเบิดตูมสนั่นก็ดังสะเทือนเลื่อนลั่นจนพื้นห้องใต้ดินสั่นไหวอย่างรุนแรง หลอดไฟกระพริบไหวไม่เป็นจังหวะก่อนจะดับพรึบลง ความมืดมิดเข้าปกคลุมพื้นที่ในทันที มีเพียงแสงสีฟ้าเรืองรองจากหน้าจอคอมพิวเตอร์สำรองที่ส่องสว่างสะท้อนโครงหน้าคมคายของคนทั้งคู่ "เกิดอะไรขึ้น!" พายอุทานด้วยความตกใจ เผลอขยับตัวเข้าไปคว้าชายเสื้อของภามไว้โดยสัญชาตญาณ แรงสั่นสะเทือนทำให้เขาเสียหลักเล็กน้อยจนร่างเพรียวเซเข้าไปกระแทกกับแผงอกกว้างของภามเต็มรัก ภามตวัดแขนโอบเอวสอบของพายไว้แน่นเพื่อพยุงไม่ให้ล้มลง ความใกล้ชิดในพื้นที่คับแคบและมืดมิดทำให้ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดกันจนสัมผัสได้ถึงความตื่นตระหนกของอีกฝ่าย หัวใจของภามกระตุกวูบ ไม่ใช่เพราะแรงระเบิดภายนอก แต่เป็นเพราะสัมผัสแนบชิดและกลิ่นกายหอมสะอาดท่ามกลางสถานการณ์วิกฤตนี้ต่างหาก "ระวังหน่อยสิครับคุณ..." ภามกระซิบเสียงพร่าในความมืด มือที่โอบเอวอยู่นั้นเผลอกระชับแน่นขึ้นโดยไม่รู้ตัว ก่อนที่พายจะได้ทันต่อปากต่อคำปฏิเสธ แสงไฟฉุกเฉินสีแดงฉานก็สว่างวาบขึ้นทั่วทั้งห้อง พร้อมๆ กับเสียงสัญญาณเตือนภัยดังลั่นระรัว *ติ๊ด! ติ๊ด! ติ๊ด! - ตรวจพบการบุกรุกและระดับน้ำในชั้นใต้ดินสูงเกินขีดจำกัด ประตูนิรภัยหลักกำลังจะปิดล็อกอัตโนมัติภายใน 30 วินาที!* เสียงระบบคอมพิวเตอร์อัตโนมัติประกาศก้องด้วยน้ำเสียงไร้วิญญาณ ขณะที่ประตูเหล็กหนาหนักทางด้านหลังเริ่มเลื่อนปิดลงอย่างรวดเร็วพร้อมกับเสียงกลไกโลหะขูดขีดกันแสบแก้วหู ดร.วิชัยที่ยืนอยู่ฝั่งตรงข้ามสะดุ้งสุดตัว สีหน้าเปลี่ยนเป็นซีดเผือดในพริบตาเมื่อตระหนักว่าระบบความปลอดภัยถูกล็อกตายจากภายนอก "เวรเอ๊ย! ใครมันตั้งโปรแกรมระบบนี้กัน!" ดร.วิชัยสบถออกมาเสียงดังลั่น พยายามวิ่งไปที่แผงควบคุมหลัก แต่มันสายเกินไปเสียแล้ว ประตูกลเหล็กหนาน้ำหนักหลายตันปิดกระแทกสนิทลงต่อหน้าต่อตา ตัดขาดเส้นทางออกทางเดียวที่มีอยู่เหลือเพียงพื้นที่ห้องสี่เหลี่ยมแคบๆ ที่ตอนนี้ระบบระบายอากาศหยุดทำงาน และระดับน้ำจากท่อระบายน้ำวิกฤตกำลังไหลทะลักทะลวงลอดช่องประตูเข้ามาอย่างรวดเร็ว "ภาม!" พายร้องเรียกชื่ออีกฝ่ายเสียงหลงเมื่อระดับน้ำเย็นเฉียบเริ่มท่วมข้อเท้าขึ้นมาอย่างรวดเร็ว ความมืด สภาพแวดล้อมที่ปิดตาย และเสียงน้ำที่กำลังไหลบ่าเข้ามาสร้างความกดดันถึงขีดสุด ภามหันกลับมามองคนในอ้อมแขน แววตาที่เคยฉายแววกวนประสาทในยามปกติบัดนี้แปรเปลี่ยนเป็นความเด็ดเดี่ยวและจริงจังขั้นสุด เขาดึงตัวพายขึ้นแนบอกแล้วดันร่างบางให้ขึ้นไปยืนบนโต๊ะทำงานสูงเพื่อพ้นจากระดับน้ำที่กำลังเพิ่มสูงขึ้นอย่างน่ากลัว "จับผมไว้แน่นๆ นะครับพาย... อย่าปล่อยมือเด็ดขาด" ภามเอ่ยเสียงเข้ม ดวงตาคมกริบจ้องลึกเข้าไปในดวงตากลมโตที่ไหวระริกด้วยความตื่นตระหนกในความมืดสลัว ทว่า ในจังหวะที่น้ำกำลังทะلักเข้ามาถึงเข่าและพวกเขากำลังหาทางเอาตัวรอดจากห้องมรณะแห่งนี้ เสียงเคาะกระจกเบาๆ จากช่องระบายอากาศกระจกฝ้าด้านบนก็ดังขึ้น... ตามด้วยเสียงหัวเราะทุ้มต่ำอันคุ้นเคยที่ส่งตรงมาจากความมืดมิดเบื้องบน—เสียงของคนที่ควรจะตายไปตั้งแต่เหตุการณ์เรือล่มเมื่อสัปดาห์ก่อน! ขอขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและร่วมลุ้นไปกับเคมีสุดเดือดของพวกเขานะครับ