แผนซ้อนแผน

“พาย! หยุดอยู่ตรงนั้น!” เสียงคำรามของภามก้องกังวานไปทั่วโถงทางเดินคอนกรีตที่เย็นเฉียบ เขาพุ่งตัวเข้าไปกระชากต้นแขนของร่างโปร่งให้หันกลับมา แรงปะทะทำให้พายเซถลามาปะทะกับแผงอกแกร่งของชายหนุ่ม กลิ่นน้ำหอมจางๆ ผสมกับกลิ่นไอทะเลที่ติดตัวภามมาตลอดทำให้พายชะงักไปครู่หนึ่ง แต่ดวงตาคู่สวยยังคงวาวโรจน์ด้วยความดื้อรั้น “คุณจะบ้าเหรอภาม! ปล่อยผม!” พายสะบัดแขนออกอย่างแรง ทว่ามือหนากลับคว้าข้อมือเขาไว้แน่นกว่าเดิม “นายตาบอดหรือไง? นั่นมันเขตหวงห้ามระดับสูงสุดของศูนย์กู้ภัย หรือว่าอยากจะเอาชีวิตไปทิ้งในชั้นใต้ดินนั่นจริงๆ” ภามเค้นเสียงต่ำ นัยน์ตาสีเข้มจ้องมองอีกฝ่ายราวกับจะกรีดให้ทะลุปรุโปร่งถึงความคิดที่ซ่อนอยู่ พายแค่นยิ้มมุมปาก ความท้าทายในแววตาไม่ได้ลดน้อยลงเลยแม้แต่น้อย “หวงห้ามงั้นเหรอ? แต่น่าแปลกนะครับ... ในรายงานภารกิจที่ผมเพิ่งเปิดอ่านเมื่อครู่นี้ มันกลับระบุว่าชั้นใต้ดินนี่คือ ‘ห้องเก็บอุปกรณ์สำรอง’ ทั้งที่ความเป็นจริง มันแทบจะกลายเป็นฐานทัพย่อมๆ ของใครบางคนไปแล้ว” ภามชะงักไปครู่หนึ่ง หัวใจของเขากระตุกวูบ ภามตระหนักได้ทันทีว่าพายไม่ได้พูดส่งเดช ชายหนุ่มโน้มหน้าเข้าไปใกล้จนลมหายใจอุ่นๆ รินรดกัน “นายไปเห็นรายงานนั่นมาจากไหน?” “โต๊ะทำงานของคุณไงครับ” พายตอบกลับทันควันโดยไม่หลบสายตา “ตัวเลขจำนวนหน่วยกู้ชีพที่รายงานในเอกสารกับจำนวนคนที่มีอยู่จริงในฐาน... มันไม่ตรงกัน คุณรู้อยู่แล้วใช่ไหมว่า ดร.วิชัย กำลังเล่นอะไรอยู่ใต้เท้าเรา?” บรรยากาศรอบข้างเงียบงันจนได้ยินเสียงหัวใจเต้นโครมคราม ภามนิ่งไปครู่ใหญ่ ก่อนจะตัดสินใจดึงพายเข้าไปในซอกหลืบมืดข้างเสาอาคารที่ลับสายตาคน มือหนาเลื่อนมาตรึงข้อมือทั้งสองข้างของอีกฝ่ายไว้กับผนังเย็นเฉียบ “ฟังนะพาย...” เสียงของภามอ่อนลงแต่กลับทรงพลังและกดดัน “โลกนี้มันไม่ได้มีแค่ขาวกับดำ นายคิดว่าฉันอยากให้เรื่องมันเป็นแบบนี้หรือไง? ถ้าฉันเปิดปากพูดตอนนี้ นายกับฉันอาจจะหายไปจากแผนที่โลกก่อนจะได้ทันแจ้งเหตุด้วยซ้ำ” “แต่นั่นไม่ใช่เหตุผลที่คุณจะหลอกผม!” พายตวาดกลับ เสียงสั่นเครือด้วยความอัดอั้น “ผมมาที่นี่เพื่อช่วยคน ไม่ใช่มาเป็นหุ่นเชิดให้ดร.วิชัยใช้เป็นหน้าฉาก!” ภามมองใบหน้าที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวดและมุ่งมั่นของพาย มือที่ตรึงข้อมืออีกฝ่ายค่อยๆ เปลี่ยนเป็นสัมผัสแผ่วเบาที่ต้นแขน ความโกรธเกรี้ยวในใจของเขาเริ่มถูกแทนที่ด้วยความห่วงใยที่ไม่อาจซ่อนเร้น “ที่ฉันทำ... ทั้งหมดที่ฉันปากร้ายใส่ ทั้งหมดที่ฉันสั่งให้นายห้ามยุ่ง... มันก็เพื่อปกป้องนายไม่ให้เดินไปตาย เข้าใจบ้างไหม?” พายนิ่งอึ้งไปครู่หนึ่งกับคำสารภาพที่หลุดออกมาจากปากคนที่ชอบวางมาดเย็นชา สายตาของเขาอ่อนลงแต่ยังคงความรั้น “ปกป้องด้วยการปิดบังเหรอครับ? คุณคิดว่าผมอ่อนแอขนาดนั้นเลยเหรอ?” “ไม่ใช่ว่าอ่อนแอ...” ภามพึมพำ ดวงตาจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของอีกฝ่ายด้วยความรู้สึกที่เกินจะนิยาม “แต่เพราะนายสำคัญเกินกว่าที่ฉันจะยอมให้พังทลายลงไปพร้อมกับความลับของศูนย์นี้” จังหวะหัวใจของทั้งสองเต้นประสานกันในพื้นที่แคบๆ ความเงียบที่ปกคลุมอยู่ถูกคั่นกลางด้วยแรงดึงดูดประหลาดที่รุนแรงขึ้นเรื่อยๆ พายรู้สึกได้ถึงความสับสนในแววตาของภาม ชายหนุ่มตรงหน้าเขาไม่ใช่แค่หัวหน้าทีมที่เอาแต่สั่ง แต่คือคนที่กำลังแบกรับความลับอันตรายไว้เพียงลำพัง ทันใดนั้น... เสียงฝีเท้าหนักๆ ของคนหลายคนก็ดังขึ้นจากโถงทางเดินด้านนอก พร้อมกับเสียงกดปุ่มเปิดประตูนิรภัยที่พายเพิ่งจะสงสัย *ติ๊ด... ปัง!* ประตูชั้นใต้ดินที่ควรจะล็อกแน่นหนาเปิดออกกว้าง พร้อมกับการปรากฏตัวของร่างในชุดกาวน์ขาวสะอาดตาที่เดินนำหน้ากลุ่มชายชุดดำ ดร.วิชัยก้าวเข้ามาด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้มที่ดูเย็นเยียบจนน่าขนลุก สายตาของเขาหยุดลงที่มุมมืดที่ภามกับพายกำลังยืนอยู่ “แหม... ดูเหมือนผมจะขัดจังหวะอะไรที่สำคัญอยู่นะครับ หัวหน้าภาม” ดร.วิชัยเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย “หรือว่ารายงานภารกิจที่ผมให้คุณตรวจสอบเมื่อเช้า มันมีจุดที่น่าสนใจจนต้องแอบมาปรึกษากันในที่ลับตาคนแบบนี้?” ภามปล่อยมือจากพายทันที เขาก้าวออกมาบังหน้าพายไว้โดยสัญชาตญาณ แววตาของเขากลับมาเรียบเฉยและดุดันดั่งนักรบไร้เทียมทานอีกครั้ง “ผมแค่กำลังจะพาลูกน้องกลับไปประจำจุดตรวจอุปกรณ์ครับ ดร.วิชัย” ภามตอบเสียงเรียบ พลางเอื้อมมือไปคว้าคอเสื้อพายให้เดินตามมา “หวังว่ารายงานฉบับต่อไป จะไม่มีตัวเลขที่ชวนให้สับสนอีกนะครับ เพราะถ้ามี... ผมคงต้องขออนุญาตรายงานเรื่องนี้โดยตรงต่อคณะกรรมการส่วนกลาง” ดร.วิชัยหัวเราะเบาๆ ในลำคอ สายตาของเขามองผ่านไหล่ของภามไปที่พายด้วยรอยยิ้มที่สื่อความหมายลึกซึ้ง “เสียใจด้วยนะภาม... คณะกรรมการที่ว่าน่ะ อยู่ในห้องทำงานหลังประตูบานนี้หมดแล้ว และดูเหมือนว่า... พวกเขาอยากจะคุยกับ ‘คุณพาย’ เป็นพิเศษเสียด้วยสิ” สิ้นคำพูดนั้น ชายชุดดำสองคนก็ก้าวเข้ามาขนาบข้างพายทันที ภามชะงักกึก ความมืดมิดในชั้นใต้ดินดูเหมือนจะกลืนกินทุกอย่างที่อยู่ตรงหน้าเข้าไปในชั่วพริบตา ขอบคุณที่ติดตามอ่านมาถึงตรงนี้นะครับ หวังว่าบทนี้จะทำให้ทุกคนตื่นเต้นไปกับแผนซ้อนแผนของทั้งคู่ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ!