รอยร้าวในทีม

เสียงกระแทกของแฟ้มเอกสารหนาปึกบนโต๊ะทำงานไม้เนื้อแข็งดังสะท้อนก้องห้องบัญชาการแคบๆ ในเซฟเฮาส์ลับ "คุณเสียสติไปแล้วหรือไง ภาม!" พายตวาดกร้าว นัยน์ตาสีเข้มวาวโรจน์ด้วยความโกรธระคนไม่เข้าใจ ร่างเพรียวในชุดลำลองยืนค้ำโต๊ะ สองมือจิกขอบโต๊ะแน่นจนข้อต่องนิ้วขาวซีด ใบหน้าคมคายฉายแววเดือดดาลอย่างไม่คิดจะปิดบัง หลังจากที่ได้เห็นแผนปฏิบัติการกู้ภัยฉุกเฉินรอบล่าสุดที่หัวหน้าทีมของเขาเพิ่งเซ็นอนุมัติลงไป ภามในชุดเสื้อเชิ้ตพับแขนเสื้อขึ้นถึงข้อศอก เงยหน้าขึ้นช้าๆ ใบหน้าคมสันเรียบเฉยจนน่าหมั่นไส้ ดวงตาคมกริบมองร่างตรงข้ามด้วยความนิ่งสนิท ราวกับสิ่งที่อีกฝ่ายกำลังพ่นไฟใส่เป็นเพียงแค่ลมปากเบาๆ "ผมมีสติครบถ้วนดีครับ คุณพาย... และนี่คือคำสั่ง ไม่ใช่หัวข้อให้คุณมานั่งโต้วาที" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยราบเรียบ ยิ่งเพิ่มเชื้อเพลิงให้กองเพลิงในอกของคนฟังลุกโชนขึ้นไปอีก "คำสั่งบ้าบออะไーสั่งให้ทีมดำน้ำลงไปในเขตน้ำวนโซน C ทั้งที่เรดาร์ตรวจพบความผิดปกติของกระแสน้ำใต้น้ำเนี่ยนะ! คุณบ้าไปแล้วเหรอ? นั่นมันหมายถึงการเอาชีวิตคนทั้งทีมไปทิ้งน้ำชัดๆ!" พายก้าวเข้าไปประชิดโต๊ะ ดวงตาคมจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของอีกฝ่ายอย่างไม่เกรงกลัวศักดิ์ศรีหัวหน้าทีมที่ใครต่อใครต่างเกรงขาม "เพราะอีโก้บ้าๆ ของคุณที่อยากจะปิดเคสนี้ให้เร็วที่สุดใช่ไหม คุณถึงไม่สนว่าลูกทีมจะต้องเอาชีวิตไปเสี่ยง!" ภามถอนหายใจยาว แววตาไหววูบไปชั่วเสี้ยววินาทีเมื่อได้ยินคำว่า 'อีโก้' แต่รisษยาความเย็นชาถูกดึงกลับมาสวมทับอย่างรวดเร็ว เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ร่างกายกำยำภายใต้ร่มผ้าขยับเข้าใกล้จนระยะห่างระหว่างกันเหลือเพียงไม่กี่คืบ กลิ่นกายสะอาดเจือกลิ่นบุหรี่จางๆ และความเป็นผู้ชายลอยเข้าแตะจมูกพาย แต่นั่นไม่ได้ทำให้ความโกรธลดลงเลยแม้แต่น้อย "ระวังปากหน่อยครับ คุณพาย" ภามโน้มใบหน้าลงมาเล็กน้อย เสียงกระซิบต่ำรอดไรฟัน ทุ้ม นุ่ม แต่เย็นเยียบจนน่าขนลุก "ที่คุณเห็นว่ามันเสี่ยง... มันคือทางเลือกเดียวที่เราจะช่วยคนที่ติดอยู่ข้างล่างก่อนที่ออกซิเจนจะหมด ถ้าผมมัวแต่มานั่งฟังคุณห่วงสวยรักตัวกลัวตาย ป่านนี้ศพคงลอยอืดเต็มทะเลไปแล้ว" "ผมไม่ได้กลัวตาย!" พายตะคอกกลับเสียงดังลั่น หน้าหวานขึ้นสีแดงจัดด้วยความคับแค้นใจ "ผมกลัวตายห่า... แต่ผมกลัวตายอย่างไร้ค่าเพราะแผนงี่เง่าของคุณมากกว่า! เลิกทำตัวเป็นพระเอกขี่ม้าขาวที่แบกโลกไว้คนเดียวสักทีได้ไหมวะ! ทีมนี้มีกันหลายคน ทำไมไม่หัดฟังความเห็นคนอื่นพึ่งพาคนอื่นบ้าง!" คำพูดนั้นสะแทกใจดำภามเข้าอย่างจัง มือหนาที่กำแฟ้มเอกสารอยู่ข้างลำตัวบีบเข้าหากันแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน ความกลัวลึกๆ ที่เขาพยายามซ่อนไว้ภายใต้หน้ากากความเนี๊ยบและเด็ดขาด ถูกความจริงใจและตรงไปตรงมาของคนตรงหน้าขุดคุ้ยขึ้นมาประจาน ภามเกลียดความอ่อนแอ... และเกลียดที่สุดคือการที่มีคนมารู้ทันความกลัวของเขา "หุบปากซะ" ภามคำรามในลำคอ ดวงตาคมกริบฉายแววดุดันขึ้นอย่างน่ากลัว บรรยากาศรอบตัวลดฮวบจนแทบติดลบ "ถ้าคุณไม่อยากทำตามคำสั่ง ก็ถอดเสื้อชูชีพแล้วไสหัวออกไปจากเซฟเฮาส์นี้ซะ! ผมไม่ต้องการคนตื่นตูมมาเป็นภาระในทีม!" สิ้นคำพูดนั้น... ห้องทั้งห้องก็ตกอยู่ในความเงียบงันราวกับถูกแช่แข็ง พายชะงักกึก ร่างกายแข็งทื่อราวกับถูกฟ้าผ่ากลางวันแสกๆ ดวงตากลมโตที่เคยโกรธเกรี้ยว บัดนี้เบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย ความเจ็บแปลบแล่นริ้วขึ้นมาจุกอกอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย คำไล่ที่หลุดออกมาจากปากคนที่เขาอุตส่าห์เป็นห่วงความปลอดภัย... มันคมกริบยิ่งกว่าใบมีด "ได้..." พายแค่นหัวเราะออกมาเบาๆ น้ำเสียงสั่นเครือเล็กน้อยด้วยความหยิ่งทะนงที่ถูกเหยียบย่ำ "ในเมื่อหัวหน้าทีมผู้ยิ่งใหญ่มองเห็นหัวผมเป็นแค่ภาระ... ผมก็จะไม่หน้าด้านอยู่รกหูรกตาคุณอีกเหมือนกัน" พูดจบ พายก็กระชากป้ายชื่ออาสาสมัครออกจากอกเสื้อ โยนมันลงบนโต๊ะทำงานของภามอย่างแรง เสียงพลาสติกกระทบเนื้อไม้ดังชัดเจนในความเงียบ ก่อนจะหมุนตัวหันหลังเดินจ้ำอ้าวตรงไปยังประตูห้องทันทีโดยไม่แม้แต่จะชายตามองอีก ภามยืนนิ่งค้าง มองแผ่นหลังบางที่เดินจากไปด้วยหัวใจที่กระตุกวูบ ความรู้สึกร้อนรุ่มตีรวนขึ้นมาในอก ความโกรธเมื่อครู่มลายหายไปสิ้น เหลือเพียงความเคว้งคว้างและเสียงเตือนภัยในหัวที่บอกว่า... *นายกำลังจะทำเรื่องที่ผิดพลาดที่สุดในชีวิต* "เดี๋ยว..." ภามเอ่ยปากเรียกเสียงแหบพร่า ก้าวเท้าจะพุ่งตามออกไปรั้งตัวไว้ แต่ทว่า... *ปัง!* เสียงเปิดประตูห้องพักรับรองที่อยู่ติดกันดังขึ้นกระแทกผนัง พร้อมกับร่างของ ดร.วิชัย ที่ก้าวเข้ามาด้วยสีหน้าตื่นตระหนก ใบหน้าซีดเผือดจนไร้สีเลือด แววตาเต็มไปด้วยความหวาดกลัวอย่างเห็นได้ชัด "คุณภาม... แย่แล้วครับ..." เสียงของดร.วิชัยสั่นเทาจนแทบฟังไม่ได้ศัพท์ "ระบบเซิร์ฟเวอร์หลักใต้ทะเลถูกแฮก... และห้องนิรภัยชั้นใต้ดิน... มันกำลังเปิดออกเองโดยคำสั่งบังคับจากภายนอกครับ!" ภามหยุดชะงัก หันขวับไปมองหน้าดร.วิชัยสลับกับประตูห้องที่พายเพิ่งเดินออกไป สัญชาตญาณเตือนภัยกรีดร้องลั่นว่าภัยอันตรายที่แท้จริงไม่ได้มาจากความขัดแย้งของพวกเขา... แต่มันกำลังคืบคลานเข้ามาเล่นงานทุกคนในเซฟเฮาส์แห่งนี้แล้ว "พาย!" ภามตะโกนเรียกชื่อนั้นสุดเสียงด้วยความตกใจขีดสุด เมื่อตระหนักได้ว่าเส้นทางที่พายกำลังเดินออกไป... คือทางเดินหลักที่เชื่อมต่อกับชั้นใต้ดินพอดี! ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปกับผมในตอนนี้นะครับ มหายุทธ์ไร้เทียมทาน