มื้อค่ำที่ไร้ความสงบ

"คิดว่าจะหนีพ้นเหรอครับ... คุณหัวหน้าทีมกู้ภัยคนเก่ง" เสียงทุ้มต่ำของสารวัตรคมดังขึ้นท่ามกลางความมืด พร้อมกับปากกระบอกปืนที่เล็งตรงมาที่กลางหน้าอกของภามอย่างไร้ความปรานี ทว่า ในเสี้ยววินาทีที่ความตายราวกับอยู่แค่เอื้อม ภามกลับไม่ได้แสดงอาการตื่นตระหนกแม้แต่น้อย ดวงตาคมกริบของหัวหน้าทีมกู้ภัยทะเลกวาดตามองความว่างเปล่าเบื้องหน้า ก่อนจะหลุดเสียงหัวเราะในลำคอออกมาเบาๆ อย่างนึกขัน "เล่นมุกอะไรของมึงวะไอ้คม ปืนพลาสติกเด็กเล่นแบบนี้ มึงเอาไปขู่เด็กอนุบาลแถวท่าเรือยังไม่กลัวเลยมั้ง" คำพูดสวนกลับแบบไม่ไว้หน้าทำเอาสารวัตรหนุ่มที่ตั้งใจจะมาเซอร์ไพรส์ถึงกับชะงัก คมลดปืนในมือลงทันทีก่อนจะถอนหายใจยาวเหยียด "หมดสนุกกันพอดี กะว่าจะแกล้งให้ตกใจสักหน่อย... สมเป็นภามจริงๆ ให้ตายเถอะ" "ถ้าจะมาเล่นเกมไล่จับตำรวจจับผู้ร้าย กรุณาไปเล่นที่อื่นครับ ที่นี่เซฟเฮาส์ผม และตอนนี้... ผมหิวจนไม่มีอารมณ์มาเล่นละครลิงกับคุณ" ภามปัดกระบอกปืนปลอมนั้นออก2-3นิ้ว ก่อนจะเดินเลยผ่านร่างของสารวัตรหนุ่มตรงไปยังห้องครัวขนาดกะทัดรัดของเซฟเฮาส์ทันที บรรยากาศภายในห้องครัวอบอวลไปด้วยความอึมครึมที่เจือจางลงด้วยกลิ่นอายของความเหนื่อยล้าจากการหลบหนีภัยเงียบใต้ทะเล พายที่นั่งกอดอกพิงเคาน์เตอร์ครัวอยู่ก่อนแล้ว ปรายตามองคนทั้งสองด้วยแววตานิ่งสงบ แต่ริมฝีปากบางเฉียบกลับยกยิ้มเยาะขึ้นเล็กน้อย "นึกว่าพี่จะโดนยไส้แตกตายคาห้องนั่งเล่นซะแล้ว เห็นยืนเก๊กขรึมอยู่ตั้งนาน" พายเอ่ยแซะขึ้นทันทีที่เห็นภามเดินเข้ามา พร้อมกับหยิบหัวหอมในตะกร้าขึ้นมาหมุนเล่นในมือ "ปากคอเรานี่มันน่าจับมาเย็บติดกันจริงๆ นะครับคุณพาย เก่งนักใช่ไหม เรื่องเอาตัวรอดเนี่ย" ภามตอกกลับเสียงเรียบพลางถอดเสื้อแจ็กเก็ตเปียกชื้นออก เผยให้เห็นแผ่นอกกว้างภายใต้เสื้อยืดสีดำแนบเนื้อที่ชุ่มไปด้วยหยาดเหงื่อจากเหตุการณ์ระทึกขวัญเมื่อครู่ พายแสร้งทำเป็นมองไปทางอื่นเพื่อหลบสายตาคมกริบที่จ้องตรงมาอย่างมีความหมาย แต่ใบหูขึ้นสีแดงระเรื่อนั้นไม่ได้รอดพ้นไปจากสายตาของคนเจ้าเล่ห์อย่างภามเลยแม้แต่น้อย "เลิกมองผมแบบนั้นได้แล้วน่า หิวไม่ใช่เหรอครับหัวหน้า... ไหนล่ะวัตถุดิบที่จะเอามาทำมื้อค่ำ หรือว่าจะให้ผมกินลมชมวิวทะเลแทนข้าว" อาสาสมัครหนุ่มรีบเปลี่ยนเรื่อง กลบเกลื่อนความประหม่าด้วยการโยนกระเทียมลงในอ่างล้างจานเสียงดังลั่น "ก็มีเท่าที่เห็นนี่แหละครับ ปลากระป๋อง ไข่ไก่ และบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปเกรดประทังชีวิต ถ้าคุณพายคุณหนูผู้รักความสบายรับไม่ได้ เชิญขับเรือกลับฝั่งไปกินอาหารมิชลินสตาร์ตอนนี้เลยก็ได้นะครับ ผมไม่ห้าม" ภามยักไหล่กวนๆ เดินไปเปิดตู้เย็นที่ว่างเปล่า มีเพียงน้ำเปล่าขวดเดียวและไข่ไก่เก่าๆ อีกสามฟอง "หึ! ใครว่าผมกินไม่ได้ แค่นี้ทำเป็นขู่..." พายแค่นเสียงฮึดฮัดในลำคอ ก่อนจะเดินดุ่มๆ เข้ามาแย่งตะหลิวมาจากมือของภามอย่างถือวิสาสะ "หลบไปเลยครับ เดี๋ยวผมจะโชว์ฝีมือเชฟกระทะเหล็กฉบับกู้ภัยให้ดู รับรองว่าพี่กินแล้วจะต้องคุกเข่าขอร้องให้ผมทำให้อีกทุกมื้อ" ภามเลิกคิ้วสูงด้วยความแปลกใจ แต่ก็ยอมก้าวถอยหลังเว้นระยะห่างให้เจ้าตัวดีได้แสดงฝีมือ ดวงตาคมทอดมองแผ่นหลังบางที่กำลังงวิดงวนอยู่กับการจุดเตาแก๊สอย่างคล่องแคล่ว ท่าทางทะมัดทะแมงและจริงจังของพายในยามนี้ มีเสน่ห์บางอย่างที่ดึงดูดสายตาจนภามละสายตาไปไม่ได้เลย เสียงน้ำมันเดือดพล่านในกระทะดังฉู่ฉ่า คละคลุ้งไปด้วยกลิ่นหอมของกระเทียมเจียวและไข่เจียวฟูๆ ที่พายกำลังตั้งอกตั้งใจทำอย่างสุดฝีมือ แม้ว่าวัตถุดิบจะมีจำกัด แต่ด้วยฝีมือและลีลาการควงตะหลิวที่ไม่ธรรมดา ทำให้อาหารธรรมดาๆ ดูน่ารับประทานขึ้นมาถนัดตา "ระวังหน่อยครับ เดี๋ยว น้ำมันกระเด็นโดนมือเอา" ภามเอ่ยเตือนด้วยความห่วงใยที่หลุดออกมาจากปากโดยไม่รู้ตัว เมื่อเห็นพายทำท่าจะเอื้อมมือไปหยิบจานโดยไม่ระวังความร้อน "ยุ่งน่า ผมดูแลตัวเอง..." *เพล้ง!* พายยังพูดไม่ทันจบ จานเซรามิกในมือก็ลื่นหลุดร่วงลงสู่พื้นห้องครัวแตกกระจายออกเป็นเสี่ยงๆ เศษกระเบื้องกระเด็นกระดอนไปคนละทิศคนละทาง พร้อมกับหยดเลือดสีแดงสดที่เริ่มซึมออกมาจากปลายนิ้วเรียวของเจ้าตัวที่โดนเศษจานบาดเข้าอย่างจัง "พาย!" ภามพุ่งตัวเข้าไปคว้าข้อมือเรียวนั้นขึ้นมาทันทีอย่างลืมตัว ความตกใจและร้อนรนฉายชัดเจนผ่านแววตาคู่นคมที่เคยเยือกเย็น "เจ็บนิดเดียวเองครับ ทำเป็นตกใจไปได้..." พายสูดปากด้วยความเจ็บ แต่ยังไม่วายส่งยิ้มแห้งๆ กลบเกลื่อนความซุ่มซ่ามของตัวเอง "เงียบไปเลยครับ นั่งลงตรงนี้ อย่าขยับเด็ดขาด" น้ำเสียงของภามในตอนนี้ไม่ใช่เสียงหยอกล้อเล่นสนุกเหมือนเมื่อครู่ แต่มันคือเสียงคำสั่งที่เด็ดขาดและเต็มไปด้วยความห่วงใยที่ซ่อนไม่มิด ภามย่อตัวลงคุกเข่าเบื้องหน้าพายอย่างไม่ถือตัว มือหนาเอื้อมไปหยิบกล่องปฐมพยาบาลที่แขวนอยู่บนผนังอย่างรวดเร็ว บรรยากาศในห้องครัวเงียบงันลงทันที มีเพียงเสียงหายใจแผ่วเบาของคนทั้งคู่ ภามบรรจงจับปลายนิ้วที่เปื้อนเลือดนั้นขึ้นมาอย่างทะนุถนอม ราวกับมันเป็นแก้วตาดวงใจที่เปราะบางที่สุดในโลก ความอบอุ่นจากฝ่ามือหนาที่กุมมือเขาไว้ ทำให้พายรู้สึกเหมือนหัวใจเต้นผิดจังหวะอย่างควบคุมไม่ได้ ดวงตากลมโตช้อนขึ้นมองใบหน้าคมคายที่อยู่ใกล้แค่คืบ ระยะห่างระหว่างกันลดลงจนแทบไม่มีช่องว่าง ลมหายใจอุ่นๆ รดรินอยู่บนผิวแก้ม "มองอะไรครับ หน้าผมมีแผลด้วยเหรอ" ภามเอ่ยถามเสียงพร่า โดยที่สายตายังคงก้มมองแผลที่นิ้ว แต่ใบหน้ากลับเงยขึ้นสบตาพายพอดิบพอดี "เปล่า... แค่คิดว่าปกติปากจัดอย่างกับอะไรดี ทำไมเวลาแบบนี้ถึงทำตัวเป็นห่วงเป็นใยคนอื่นซะจริง" พายพยายามเบี่ยงเบนความสนใจ ทั้งที่หัวใจเต้นรัวแรงจนแทบจะทะลุออกมานอกอก "ก็เพราะว่าเป็นคุณไงครับ..." ภามหยุดพูดไปดื้อๆ ประโยคที่เหลือถูกกลืนหายไปในลำคอ เมื่อจู่ๆ สารวัตรคมที่หายตัวไปเงียบๆ ก็เปิดประตูพรวดพราดเข้ามาในห้องครัวพร้อมกับสีหน้าตื่นตระหนกสุดขีด "เฮ้! ภาม พาย! พวกนายรีบมาดูนี่เร็วเข้า สัญญาณเรดาร์ใต้น้ำจับความเคลื่อนไหวแปลกๆ ได้... มีเรือดำน้ำไร้คนขับกำลังมุ่งตรงมาที่เซฟเฮาส์ของเราแล้ว!" รอยยิ้มและบรรยากาศอบอุ่นเมื่อครู่มลายหายไปในพริบตา แทนที่ด้วยความตึงเครียดระลอกใหม่ที่โถมซัดเข้ามาอย่างไร้ความปราณี --- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและร่วมลุ้นไปกับเคมีสุดเดือดของคู่นี้ด้วยกันเสมอนะครับ