ร่องรอยใต้ผิวน้ำ

"ถ้าคุณยังดื้อดึงเอาหัวมุดลงไปในดงซากอับปางใต้น้ำเขตสามอีกแค่ครั้งเดียว ผมจะสั่งพักงานคุณแบบไม่ให้มีกำหนด ไม่ใช่ฐานะหัวหน้าทีม แต่ในฐานะ..." เสียงทุ้มต่ำของภามลอดไรฟันออกมาด้วยความกรุ่นโกรธ แววตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นกันแดดสีเข้มจ้องเขม็งไปยังร่างโปร่งที่กำลังยืนกอดอกพิงลำตัวเรือสปีดโบ๊ทอย่างไม่ี่สะท้านสะเทือน พายเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่งอย่างกวนประสาท ริมฝีปากบางเฉียบยกยิ้มหยัน นัยน์ตาสีรัตติกาลมองตรงมาที่ชายหนุ่มผู้ขึ้นชื่อว่าหัวหน้าทีมกู้ภัยสุดเนี๊ยบด้วยความท้าทาย "ในฐานะอะไรล่ะครับคุณภาม? ในฐานะเจ้าหนี้ที่ผมยังค้างค่ากาแฟกระป๋องเมื่อวาน หรือในฐานะผู้ชายขี้บ่นที่ชอบทำหน้ายักษ์ใส่ผมตลอดเวลา?" ประโยคยียวนนั้นเกือบทำให้ภามเผลอขว้างแฟ้มเอกสารในมือลงพื้น น้ำทะเลสีครามเข้มของอ่าวมาลาเบื้องหน้ากำลังซัดสาดเข้ากับกราบเรือเป็นจังหวะระรัว สะท้อนถึงความตึงเครียดที่คุกกรุ่นอยู่ใต้ผืนน้ำ และระอุยิ่งกว่าในหัวใจของคนทั้งคู่ นี่คือตอนที่ 9 ของปฏิบัติการกู้ภัยที่ไม่อาจไว้วางใจใครได้เลย หลังจากได้เบาะแสชิ้นสำคัญจากฮาร์ดไดรฟ์กู้ชีพเมื่อวานนี้ พวกเขาพบว่าการทรุดตัวของแนวปะการังเทียมและการตายอย่างปริศนาของสัตว์ทะเลหายาก ไม่ใช่เรื่องบังเอิญธรรมชาติ แต่มันคือ "การฆาตกรรมระบบนิเวศ" เพื่อปกปิดการทุจริตเมกะโปรเจกต์มูลค่าหลายร้อยล้านของ ดร.วิชัย และสถานที่ที่พวกเขากำลังลอยลำอยู่กลางทะเลเปิดแห่งนี้ คือจุดอับสัญญาณที่บันทึกพิกัดสุดท้ายของการลักลอบทิ้งกากของเสียเคมีลงสู่ก้นสมุทร ภามสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อระงับอารมณ์พลุ่งพล่าน เขาขยับเข้าไปประชิดตัวพายอย่างรวดเร็ว จนคนตัวบางกว่าเผลอผถอยหลังไปชนกับราวเหล็กกราบเรือ กลิ่นอายแดดและเกลือทะเลผสมผสานกับความหอมสะอาดเฉพาะตัวของภามโชยเข้าแตะจมูก พายชะงักไปชั่วขณะ หัวใจดวงน้อยกระตุกวูบอย่างไม่รักดีเมื่อเงาของร่างสูงทาบทับลงมาบังแสงแดดจนหมดสิ้น "อย่ามาเปลี่ยนเรื่อง พาย" ภามโน้มใบหน้าลงมาจนชิด กระซิบด้วยน้ำเสียงที่สั่นพร่าเล็กน้อยจากความห่วงใยที่ถูกแปลงเป็นความเกรี้ยวกราด "คุณก็รู้ว่าใต้ซากโครงสร้างเหล็กเก่าของแท่นขุดเจาะนั่น กระแสน้ำวนมันเชี่ยวกรากแค่ไหน แถมทัศนวิสัยเป็นศูนย์ คุณคิดว่าตัวเองเป็นซูเปอร์ฮีโร่มาจากไหนถึงกล้าดำลงไปคนเดียวโดยไม่บอกผม" พายเม้มริมฝีปากแน่น ความกวนประสาทเมื่อครู่หายวับไปกับตา เมื่อสบเข้ากับดวงตาคู่คมที่ฉายแววความหวาดกลัวลึกๆ... ความกลัวที่จะสูญเสียใครบางคน ซึ่งภามพยายามปกปิดมันไว้ภายใต้ท่าทีเย่อหยิ่งเสมอมา "ผมไม่ได้เป็นซูเปอร์ฮีโร่..." พายพึมพำเสียงแผ่วลง ความดื้อรั้นในแววตาอ่อนแสงลงเล็กน้อย ยอมแพ้ให้กับความใกล้ชิดที่ทำเอาสติกระเจิดกระเจิง "แต่ถ้าผมไม่ลงไปวันนี้ เราก็ไม่มีทางได้หลักฐานชิ้นนี้มาหรอกน่า" ในมือของพายชูแฟลชไดรฟ์กันน้ำสีดำสนิทขึ้นมาให้เห็น ภามมองมันแวบหนึ่งก่อนจะเบนสายตามาสบตากับคนตรงหน้า แววตาของหัวหน้าทีมหนุ่มฉายความดุระคนอ่อนอกอ่อนใจ เขาเอื้อมมือออกไป คว้าข้อมือเรียวเล็กนั้นไว้แน่นราวกับกลัวว่าอีกฝ่ายจะสลายหายไปกับคลื่นลม "อย่าทำแบบนี้อีก... เข้าใจไหม" เสียงทุ้มต่ำนั่นเปลี่ยนเป็นความเวทนาและเว้าวอนในคราเดียวกัน "ผมทนไม่ได้หรอกนะ ถ้าต้องเห็นคุณจมดิ่งลงไปแล้วไม่ได้กลับขึ้นมาอีก" คำสารภาพที่หลุดออกมาอย่างไร้การป้องกันทำเอาพายใบหน้าร้อนผ่าว หัวใจเต้นโครมครามจนแทบจะทะลุออกมานอกอก บรรยากาศรอบตัวราวกับถูกแช่แข็ง เหลือเพียงเสียงคลื่นกระทบเรือและเสียงลมหายใจที่สอดประสานกันอย่างใกล้ชิด ทว่า... ช่วงเวลาแห่งความเคลิบเคลิ้มนั้นกินเวลาเพียงเสี้ยววินาที *บรึ้ม!* แรงระเบิดใต้น้ำขนาดมหึมาส่งคลื่นกระแทกพุ่งขึ้นมาจนเรือสปีดโบ๊ทโคลงเคลงอย่างรุนแรง น้ำทะเลรอบตัวปั่นป่วนกลายเป็นสีขาวโพลน ฟองอากาศนับล้านผุดพรายขึ้นสู่ผิวน้ำราวกับปากของปีศาจร้ายที่กำลังอ้ากว้าง "เกิดอะไรขึ้น!" พายอุทานเสียงหลง เกาะไหล่กว้างของภามไว้แน่นเพื่อทรงตัว ภามกวาดสายตาคมกริบมองไปยังพิกัดที่เพิ่งระเบิด ซึ่งอยู่ห่างจากเรือของพวกเขาไม่ถึงร้อยเมตร ควันสีเทาพวยพุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้า พร้อมกับร่างของบางสิ่งบางอย่างที่ลอยคว่ำอยู่บนผิวน้ำ ไม่ใช่ซากปรักหักพัง... แต่มันคือร่างของมนุษย์สวมชุดประดาน้ำสีดำสนิทที่ไร้การเคลื่อนไหว! ภามไม่รอช้า เขาดึงหน้ากากดำน้ำลงสวมอย่างรวดเร็ว ก่อนจะหันมาสั่งการด้วยน้ำเสียงเฉียบขาดที่ดึงสติพายกลับมาทันที "เตรียมถังออกซิเจน! มีคนจงใจทำลายหลักฐาน... และดูเหมือนเขาไม่ได้มาคนเดียว!" พายพยักหน้ารับอย่างรู้หน้าที่ มือเรียวรีบคว้าอุปกรณ์กู้ภัยชีพขึ้นมาเตรียมพร้อม ทว่าในวินาทีที่ภามกำลังจะกระโจนลงจากกราบเรือเพื่อเข้าชาร์จร่างที่ลอยคออยู่กลางทะเลนั้นเอง วิทยุสื่อสารฉุกเฉินบนคอนโซลเรือก็ส่งเสียง "ซ่า..." ยาวนาน ก่อนจะปรากฏเสียงสังเคราะห์ที่ถูกดัดแปลงจนแหบพร่าและเย็นเยียบ ดังแทรกขึ้นมาท่ามกลางเสียงคลื่นลม *(สวัสดีครับ... หัวหน้าภาม และคุณพายผู้กล้าหาญ สนุกไหมครับกับการเล่นซ่อนหาบนกองซากศพใต้ทะเล? น่าเสียดายนะ... ที่พวกคุณมาช้าไปก้าวเดียว และประตูทางออกเดียวที่จะพาพวกคุณขึ้นจากทะเลนี้... ตอนนี้มันถูกปิดตายแล้ว)* สิ้นเสียงปริศนา หน้าจอเรดาร์นำทางบนเรือก็ดับวูบลงพร้อมกัน ทิ้งให้ความมืดมิดของเมฆฝนที่ตั้งเค้าทะมึนปกคลุมผืนน้ำรอบตัวพวกเขาในพริบตาเดียว! ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมลุ้นไปกับภารกิจนี้นะครับ