เต้นรำท่ามกลางความตึงเครียด

ปลายกระบอกปืนสีดำสนิทของหน่วยปฏิบัติการพิเศษสะท้อนแสงไฟนีออนกะพริบสีแดงฉานในเซฟเฮาส์ ความตึงเครียดพุ่งทะยานจนแทบได้ยินเสียงกระแสไฟฟ้าวิ่งผ่านอากาศ "หัวหน้าภาม! คุณพาย! ยกมือขึ้นแล้วหมอบลงกับพื้นเดี๋ยวนี้ครับ! พวกคุณถูกควบคุมตัวในฐานะผู้ต้องสงสัยคดีพิเศษ!" เสียงตะโกนก้องกังวานของสารวัตรธนามาพร้อมกับการบุกจู่โจมอย่างเฉียบขาด ทว่าในวินาทีเป็นตายนั้น ภามกลับไม่ขยับเขยื้อนตามคำสั่ง ร่างสูงโปร่งก้าวเท้าซ่อนพายไว้ด้านหลังครึ่งก้าว สายตาคมกริบมองกราดไปยังกลุ่มคนที่ถืออาวุธด้วยความนิ่งสงบเกินคาด "ลดปืนลงซะสารวัตร ก่อนที่คุณจะทำให้ลูกน้องตัวเองเผลอลั่นไกใส่หัวหน้าศูนย์กู้ภัยอย่างผม" ภามเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย ทว่าทรงพลังและกดดันจนอีกฝ่ายชะงักไปชั่วขณะ "ท่านสารวัตรครับ! ตรวจสอบรอบห้องแล้ว ไม่พบสิ่งผิดปกติครับ!" เจ้าหน้าที่นายหนึ่งรายงานเสียงดัง พายที่ถูกบังอยู่ด้านหลังสูดหายใจเข้าลึกเพื่อเรียกสติ มือเรียวเอื้อมไปดึงชายเสื้อผ้ากันลมของคนตัวสูงกว่าเบาๆ เป็นสัญญาณเตือนว่าสถานการณ์กำลังอันตรายเกินกว่าจะมาเล่นเกมจิตวิทยา แต่ภามกลับใช้มืออีกข้างคว้าข้อมือของเขาไว้แน่น ราวกับต้องการส่งผ่านความมั่นใจผ่านสัมผัสอุ่นร้อนที่ส่งตรงจากฝ่ามือ สารวัตรธนาหรี่ตามองคนทั้งคู่ด้วยความเคลือบแคลง "คำสั่งเบื้องต้นระบุว่าพวกคุณติดต่อกับ ดร.วิชัย ลับหลังหน่วยงานหลัก... อธิบายมาภาม ว่าทำไมรหัสผ่านของคุณถึงไปปรากฏอยู่ในเซิร์ฟเวอร์ของศูนย์วิจัยใต้น้ำที่กำลังจะระเบิดนั่น" "ถ้าผมจะบอกว่าระบบมันถูกแฮกเพื่อโยนความผิด คุณจะเชื่อผมไหมล่ะครับ" ภามเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มมุมปากปรากฏขึ้นบางเบา ความกวนประสาทนี้ทำเอาสารวัตรธนาขบกรามแน่นด้วยความขัดเคือง "อย่ามาเล่นลิ้น! เชิญตัวทั้งคู่ไปสอบปากคำแยกห้อง!" "เดี๋ยวก่อนครับ!" พายก้าวออกมาจากด้านหลังของภาม ดวงตากลมโตฉายแววเด็ดเดี่ยวไม่ยอมแพ้ "พวกเราเพิ่งกลับมาจากปฏิบัติการกู้ภัยแทบตายเพื่อดึงข้อมูลลับมาให้พวกคุณ แล้วนี่คือวิธีต้อนรับของหน่วยงานรัฐอย่างนั้นเหรอครับ? ถ้าอยากได้คำตอบนัก ก็ถอดหมวกแล้วมาฟังหลักฐานในแท็บเล็ตเครื่องนี้ด้วยกันสิครับ!" บรรยากาศในห้องเงียบกริบลงทันที สารวัตรธนามองหน้าพายสลับกับภาม ก่อนจะโบกมือให้ลูกน้องลดอาวุธลงครึ่งหนึ่ง "ก็ได้... แต่ถ้าหลักฐานของคุณไม่พอ ผมจะจับกุมพวกคุณข้อหาขัดขวางการปฏิบัติงานทันที" หลังจากความวุ่นวายผ่านพ้นไปนับชั่วโมง เจ้าหน้าที่หน่วยพิเศษทยอยถอนกำลังออกไปจนหมด เหลือเพียงความเงียบงันที่โรยตัวปกคลุมเซฟเฮาส์ลับอีกครั้ง ไฟนีออนสีส้มอ่อนส่องกระทบผนังปูนเปลือย ทิ้งให้เงาของคนทั้งสองทาบทับกันยาวเหยียดบนพื้น ภามทรุดตัวลงนั่งบนโซฟาหนังสีเข้มอย่างหมดแรง ลมหายใจผ่อนออกมายาวเหยียดเพื่อระบายความตึงเครียดที่สะสมมาตลอดทั้งวัน พายเดินถือแก้วน้ำอุ่นเข้ามาวางตรงหน้า ก่อนจะทิ้งตัวลงนั่งห่างออกไปพอสมควร ทว่าความเงียบระหว่างพวกเขากลับไม่ได้น่าอึดอัดเหมือนเคย มันมีความระอุแปลกประหลาดบางอย่างที่ก่อตัวขึ้นเงียบๆ ในอากาศ "เก่งไม่เบานี่ครับ มือปราบจำเป็น" ภามเอ่ยทำลายความเงียบ ดวงตาคมชำเลืองมองคนข้างกายที่กำลังกอดอกมองไปทางอื่น "ผมไม่ได้ทำเพื่อคุณสักหน่อย ผมทำเพื่อความยุติธรรมต่างหาก" พายสวนกลับทันควัน น้ำเสียงติดจะประชดประชันเล็กน้อย แต่แก้บเนียนกลับขึ้นสีแดงระเรื่อโดยไม่รู้ตัว "อีกอย่าง... ทีหลังถ้าจะเอาตัวมาบังผมไว้แบบนั้น ช่วยบอกล่วงหน้าด้วยนะครับ ตัวคุณไม่ได้ใหญ่โตขนาดจะกันกระสุนได้หมดหรอกนะ" ภามหัวเราะในลำคอ เสียงทุ้มต่ำนั้นสั่นพร่าเล็กน้อย เขยิบกายเข้าไปใกล้จนไหล่แทบชิดกัน "เป็นห่วงผมเหรอครับคุณพาย?" "ใครห่วงคุณ! อย่าหลงตัวเองให้มันมากนักเลยครับหัวหน้า" พายหันขวับมาตอกกลับ ทว่าระยะห่างที่ลดลงกะทันหันทำให้จมูกของทั้งคู่เกือบจะชนกัน ลมหายใจอุ่นร้อนปะทะกันแผ่วเบา จนดวงตาคู่สวยชะงักค้าง ไม่มีคำพูดใดหลุดออกมาอีก ระยะห่างระหว่างกันถูกย่นย่อลงจนเหลือเพียงศูนย์ ภามมองริมฝีปากที่เม้มเข้าหากันเล็กน้อยนั้นด้วยสายตาที่เปลี่ยนไป ความกวนประสาทเมื่อครู่มลายหายไปสิ้น เหลือเพียงความปรารถนาลึกล้ำที่ถูกเก็บซ่อนไว้ภายใต้ท่าทีนิ่งขรึม มือหนายื่นออกไปช้าๆ ปลายนิ้วโป้งเกลี่ยเบาๆ ที่พวงแก้มเนียนของคนตรงหน้าอย่างทะนุถนอม สัมผัสแผ่วเบานั้นทำให้พายสะดุ้งเล็กน้อยแต่ไม่ได้ถอยหนี หัวใจเจ้ากรรมเต้นโครมครามจนดังแข่งกับเสียงนาฬิกาแขวนผนัง "ปากเก่งแบบนี้... น่าจับจูบสักทีจริงๆ นะครับ" ภามกระซิบเสียงพร่า ริมฝีปากหยักเคลื่อนเข้าไปใกล้ทีละนิด สายตาส่อแววคลั่งรักอย่างไม่ปิดบังอีกต่อไป พายหลุบตาลงมองริมฝีปากของอีกฝ่าย หัวสมองขาวโพลน คิดคำด่าไม่ออกแม้แต่คำเดียว ร่างกายคล้ายถูกตรึงไว้ด้วยแรงดึงดูดประหลาด ความใกล้ชิดที่ก่อตัวขึ้นท่ามกลางวิกฤตกำลังหลอมละลายกำแพงทั้งหมดที่เขาสร้างขึ้นมา ทว่า... ในวินาทีที่ริมฝีปากจะสัมผัสกัน เสียงเคาะประตูก็จู่โจมเข้ามาอย่างไร้ความปรานี! *ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!* "หัวหน้าภามครับ! แย่แล้วครับ! ระบบเซิร์ฟเวอร์หลักตรวจพบการเข้าถึงจากบุคคลปริศนา... และพิกัดล่าสุดมันมาจากชั้นใต้ดินที่เราเพิ่งสำรวจไป!" เสียงลูกน้องตะโกนลั่นผ่านบานประตูทำลายบรรยากาศสีชมพูวับๆ แวมๆ ลงในพริบตา ภามสบถเบาๆ ในลำคออย่างหัวเสีย ขณะที่พายรีบดีดตัวลุกขึ้นยืนหน้าแดงแจ๋ จัดเสื้อผ้าให้เข้าที่ด้วยความรวดเร็ว ภามสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อดึงสติกลับมา เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง สายตากวาดมองไปที่หน้าจอคอมพิวเตอร์หลักที่จู่ๆ ก็สว่างวาบขึ้นมาเอง พร้อมกับข้อความแจ้งเตือนสีแดงฉานที่ปรากฏขึ้นกลางจอภาพ **[WARNING: SECURITY BREACH - SOURCE: UNKNOWN]** ภาพวิดีโอวงจรปิดจากเซฟเฮาส์อีกแห่งถูกฉายขึ้นอัตโนมัติ ร่างของชายสวมเสื้อคลุมสีดำสนิทกำลังยืนหันหลังให้กล้อง มือข้างหนึ่งถือรีโมตคอนโทรลสีเงินพร้อมกับรอยยิ้มมุมปากที่สะท้อนผ่านเงาสะท้อนของกระจก... เป็นใบหน้าที่พวกเขารู้จักดีเกินไป ดร.วิชัยไม่ได้ตายไปพร้อมกับการระเบิด! และเป้าหมายต่อไปของมัน... คือการทำลายล้างทุกอย่างที่พวกเขาพยายามปกป้อง ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ติดตามและสนับสนุนกันมาโดยตลอดนะครับ!