ขอโทษทีที่ปากเสีย

"สวัสดีครับ ดร.วิชัย... ลมอะไรหอบคุณมาถึงเซฟเฮาส์รูหนู่นี้ได้ล่ะครับ" เสียงทุ้มต่ำของภามดังแทรกขึ้นทันที บรรยากาศในห้องอับแคบเปลี่ยนเป็นเย็นเยียบในชั่วพริบตา ร่างสูงใหญ่ของหัวหน้าทีมกู้ภัยขยับตัวก้าวออกไปครึ่งก้าว บังร่างของพายที่ยืนอยู่ชิดผนังไว้มิดชิดอย่างเป็นธรรมชาติ แม้ในยามวิกฤตสัญชาตญาณปกป้องคนข้างหลังของเขายังคงทำงานเร็วกว่าความคิด ดร.วิชัยหัวเราะในลำคอ แววตาภายใต้กรอบแว่นสายตาราคาแพงกวาดมองทั้งคู่ด้วยความรู้สึกขบขันระคนสมเพช นิ้วเรียวยาวเคาะกรอบประตูไม้เก่าๆ สองสามครั้งราวกับกำลังถือไพ่เหนือกว่าในมือ "ลมหายใจใกล้หมดของพวกคุณนั่นแหละครับที่พานผมมา... คุณภามนี่หวงของยิ่งกว่าจงอางหวงไข่อีกนะครับ ถอยหลังไปอีกนิดสครับ เดี๋ยวหลังของคุณพายจะทะลุผนังปูนอยู่แล้ว" พายที่ยืนเม้มปากแน่นอยู่ด้านหลัง สูดหายใจเข้าลึกเพื่อเรียกสติ ก่อนจะโผล่หน้าออกมาจากไหล่กว้างของภาม ดวงตากลมโตฉายแวววาวด้วยความไม่พอใจ ฝีปากกล้าไม่เคยคิดจะยอมลงให้ใครแม้ในสถานการณ์หลังพิงฝา "ถ้าว่างมากนักก็เชิญไปเดินตรวจทุ่นระเบิดใต้ทะเลโน่นเถอะครับ ดร.วิชัย ไม่ต้องมาเสรกส่องเรื่องชาวบ้านหรอกครับ หรือว่าโปรเจกต์ใต้ทะเลของคุณมันกำลังพัง จนต้องมาเดินเกի๊ยะหาเรื่องชาวบ้านแถวนี้" รอยยิ้มบนใบหน้าของดร.วิชัยจางหายไปในเสี้ยววินาที ดวงตาคมกริบหรี่ลงเล็กน้อยเมื่อเจอฝีปากคมกริบของอดีตนักกีฬาว่ายน้ำ ชายวัยกลางคนขยับแว่นก่อนจะสาวเท้าเข้ามาใกล้โต๊ะทำงานเก่าๆ กลางห้อง แล้วโยนแฟ้มเอกสารสีน้ำตาลหนาเตอะลงบนโต๊ะ เสียงดัง *ตุบ* สะท้อนก้องในห้องเงียบเชียบ "ปากดีไม่เปลี่ยนเลยนะครับคุณพาย... แต่ก็น่าเสียดาย ที่ความปากดีของคุณมันช่วยต่อเวลาให้เซฟเฮาส์หลังนี้ไม่ได้หรอกครับ เพราะอีกไม่ถึงชั่วโมง หน่วยรบพิเศษและทีมตรวจสอบของบริษัทจะมาถึงที่นี่ เพื่อเคลียร์พื้นที่และ... ยึดคืนทุกอย่างที่เป็นของผม" ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ ภามขบกรามแน่นจนสันกรามขึ้นเป็นสันนูน เขารู้ดีว่าดร.วิชัยไม่ได้ขู่ เอกสารในแฟ้มนั้นคือหลักฐานชิ้นสำคัญที่เชื่อมโยงการทุจริตและเบื้องหลังอันดำมืดของโปรเจกต์ลับ หากถูกยึดไป พวกเขาไม่เพียงแต่จะหมดทางสู้ แต่ชีวิตของพายและตัวเขาเองอาจไม่รอดออกไปเห็นตะวันวันพรุ่งนี้ "คุณต้องการอะไรกันแน่ วิชัย" ภามกดเสียงต่ำลอดไรฟัน แววตาคมกริบจับจ้องอดีตนายทุนผู้หักหลังอย่างไร้ความปรานี "ง่ายมากครับ... ส่งแฟ้มเอกสารตัวจริงคืนผม แล้วผมจะเปิดทางให้คุณสองคนหนีออกไปทางเรือขนส่งสินค้าลำสุดท้ายก่อนฟ้าสาง ข้อเสนอแฟร์พายดีใช่ไหมล่ะครับ" ดร.วิชัยยิ้มเหยียด พายกัดริมฝีปากแน่น มือบางเอื้อมไปจับชายเสื้อแจ็คเก็ตของภามไว้โดยไม่รู้ตัว ความกลัวไม่ได้เกาะกินหัวใจเพราะเรื่องความตาย แต่เป็นเพราะเขากลัวว่าภามจะต้องเลือกแลกอิสรภาพของตัวเองเพื่อปกป้องเขาอีกครั้ง "อย่าไปเชื่อคนหลอกลวงแบบมันนะภาม..." พายกระซิบเบาๆ ข้างหลัง แต่ก่อนที่ภามจะได้ตอบโต้ มือหนากลับคว้าข้อมือเรียวของพายไว้แน่น แรงบีบไม่ได้เจ็บปวด แต่เต็มไปด้วยความเด็ดเดี่ยวและอบอุ่นอย่างประหลาด ภามหันกลับมาสบตากับพาย ดวงตาคมที่มักจะซ่อนความรู้สึกหลังกำแพงความเย็นชา บัดนี้กลับฉายแววอ่อนโยนและดื้อรั้นอย่างถึงที่สุด "เชื่อใจผมสิครับพาย... ผมไม่เคยยอมแพ้ให้ใครง่ายๆ อยู่แล้ว" ภามหันกลับไปเผชิญหน้ากับดร.วิชัยอีกครั้ง รอยยิ้มมุมปากที่กวนประสาทที่สุดถูกยกขึ้นมาประดับบนใบหน้าหล่อเหลา "ข้อเสนอฟายๆ แบบนั้น เก็บไว้ให้หมาที่บ้านคุณเถอะครับ ดร.วิชัย... เพราะทางหนีออกไปน่ะ ผมเตรียมไว้เรียบร้อยแล้ว ตั้งแต่ก่อนที่คุณจะก้าวเท้าเข้ามาเหยียบที่นี่ซะอีก!" พูดจบ ภามไม่รอช้า มือหนาคว้าข้อมือพายแล้วกระชากวิ่งพุ่งไปทางหน้าต่างบานเกล็ดด้านหลังห้องทันที เสียงโวยวายของดร.วิชัยและเสียงปืนนัดแรกดังขึ้นไล่หลังมาติดๆ กระสุนเจาะทะลุกระจกแตกกระจายเสียงดังสนั่นหวั่นไหว เศษกระจกและแรงกระแทกทำให้ทั้งคู่พุ่งทะยานออกไปสู่อากาศยามราตรี ร่างของภามโอบกอดพายไว้แนบอก กลิ่นอายเฉพาะตัวและอ้อมกอดที่อบอุ่นท่ามกลางสายฝนที่เริ่มโปรยปรายลงมาทำให้หัวใจของพายเต้นระรัวจนแทบกระเด็นออกมานอกอก พวกเขากลิ้งตกลงมายังพงหญ้าหลังเซฟเฮาส์ ภามรีบพลิกตัวขึ้นมาคร่อมบังร่างของพายไว้ ป้องกันเศษซากอิฐปูนที่ร่วงกลมลงมาจากหน้าต่าง ใบหน้าของทั้งคู่อยู่ห่างกันเพียงลมหายใจกั้น สายตาของภามที่มองลงมาเต็มไปด้วยความห่วงใยที่ปิดไม่มิด แม้ปากจะยังไม่วายเอ่ยแซว "เป็นอะไรไหมครับคุณอดีตนักกีฬา... หรือว่าตื่นเต้นจนหัวใจจะวายคาอกผมซะแล้ว" พายหอบหายใจจนอกกระเพื่อม ใบหน้าเนียนแดงก่ำไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เป็นเพราะระยะห่างที่ใกล้ชิดจนเกินไป มือบางทุบลงเบาๆ ที่อกแววตาค้อนขวิดใส่คนปากเสีย "คนบ้า! สถานการณ์แบบนี้ยังมีอารมณ์มาเล่นอีกเหรอครับ ปล่อยได้แล้ว!" "ไม่ปล่อยครับ... จนกว่าจะได้ยินคำตอบบางอย่างจากปากคุณก่อน" ภามกระซิบเสียงพร่า ใบหน้าหล่อเหลาโน้มลงมาใกล้จนปลายจมูกชนกัน ดวงตาคมกริบมองริมฝีปากที่ขยับเถียงเขาไม่หยุดหย่อนด้วยความรู้สึกคลั่งรักที่ทะลักล้นจนไม่อาจกั้น "คำ... คำอะไรล่ะครับ หลบไปนะ!" พายหน้าแดงซ่าน หัวใจเต้นแรงยิ่งกว่าตอนกระโดดน้ำ "ก็คำที่บอกว่า... คุณเป็นห่วงผมมากแค่ไหนไงครับ" ภามแย้มยิ้มละมุนที่หาดูได้ยากยิ่ง ท่ามกลางเสียงฝนที่ตกกระหน่ำและเสียงฝีเท้าของศัตรูที่กำลังวิ่งไล่ตามมาติดๆ บรรยากาศรอบตัวราวกับหยุดนิ่ง มีเพียงเสียงหัวใจของคนทั้งสองที่เต้นตรงกันเป็นจังหวะเดียว ทว่า ในวินาทีที่ริมฝีปากของภามกำลังจะโน้มลงไปประทับรอยจูบบนกลีบปากนุ่มเพื่อปิดปากคนดื้อรั้น แสงไฟฉายสว่างจ้าก็สาดส่องตรงมาที่ร่างของพวกเขาทั้งสอง พร้อมกับเสียงฝีเท้าจำนวนมากที่ล้อมกรอบเข้ามาทุกทิศทุกทาง ไม่ใช่เสียงของลูกน้องดร.วิชัย... แต่เป็นเสียงตะโกนสั่งการที่คุ้นเคยในยามวิกฤตของหน่วยกู้ภัยส่วนกลาง "หัวหน้าภาม! คุณพาย! ยกมือขึ้นแล้วหมอบลงกับพื้นเดี๋ยวนี้ครับ! พวกคุณถูกควบคุมตัวในฐานะผู้ต้องสงสัยคดีพิเศษ!" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ร่วมเดินทางฝ่าคลื่นลมอันบ้าคลั่งมาด้วยกันในตอนนี้นะครับ