โกรธคือโง่ โมโหคือบ้า

เสียงคลื่นซัดกระทบตัวเรือสปีดโบ๊ทด้านนอกดังปังๆ เป็นจังหวะเดียวกับที่เสียงปลายสายในวิทยุสื่อสารยังคงก้องกังวานอยู่ในความเงียบงันของห้องควบคุม "ฮัลโหล... หัวหน้าภาม คุณได้ยินผมไหม? ดูเหมือนว่า 'แขกไม่ได้รับเชิญ' กำลังเทียบท่าเรือของคุณแล้วนะ..." ภามไม่ได้ตอบกลับวิทยุเครื่องนั้น ดวงตาคมกริบภายใต้กรอบหน้าบึ้งตึงกำลังจ้องเขม็งไปยังร่างโปร่งของคนที่ยืนอยู่กลางห้อง ร่างกายของหัวหน้าทีมกู้ภัยเกร็งแน่นจนเส้นเลือดที่ขมับปูดโปน มือหนากำหมัดเข้าหากันแน่นจนข้อต่อลั่นกรอบ ความเงียบในเซฟเฮาส์ลับตอนนี้ราวกับมีกระแสไฟฟ้าสถิตแล่นพล่านจนน่าอึดอัด บนโต๊ะทำงานไม้เนื้อแข็งตรงหน้าพาย... กล่องเหล็กสีดำสนิทที่ถูกล็อกด้วยรหัสผ่าน ซึ่งเป็น "ของส่วนตัว" ที่สุดในชีวิตของภาม บัดนี้ฝากล่องถูกเปิดอ้าซ่าอยู่ เอกสารลับโครงการใต้ทะเลและรูปถ่ายใบเก่าที่เขาเก็บซ่อนไว้อย่างดีกำลังถูกมือเรียวของอาสาสมัครตัวแสบหยิบขึ้นมาพินิจพิเคราะห์ด้วยความอยากรู้อยากเห็น "อ้อ... รูปนี้นี่เอง ที่แท้หัวหน้าก็เคยเป็นนักดำน้ำชุดปฏิบัติการพิเศษของดร.วิชัยมาก่อนสินะครับ ถึงว่าทำไมถึงรู้ทางหนีทีไล่หมด..." พายเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรื่อยเฉื่อย ไม่ได้มีความสำนึกผิดเลยแม้แต่น้อย ดวงตากลมโตช้อนขึ้นมองเจ้าของห้องที่ยืนหายใจฮึดฮัดอยู่ตรงประตู "ทำหน้าแบบนั้นหมายความว่ายังไงครับ? ผมแค่หาไฟฉายสำรองในลิ้นชัก แล้วบังเอิญมันร่วงลงมาโดนกล่องนี้เปิดพอดี ไม่ได้ตั้งใจจะละลาบละلسักหน่อย" "วาง-ลง-เดี๋ยว-นี้" ภามเค้นเสียงลอดไรฟันทีละคำ น้ำเสียงทุ้มต่ำที่มักจะกวนประสาทและใจเย็นเสมอในยามวิกฤต บัดนี้กลับเจือไปด้วยโทสะระดับรุนแรงจนน่ากลัว โกรธคือโง่ โมโหคือบ้า... เขาท่องอยู่ในใจเป็นรอบที่ร้อย แต่บอกตามตรงว่าวินาทีนี้ต่อให้มีพระอรหันต์มาโปรดสติของเขาก็คงขาดผึ่งไปเรียบร้อยแล้ว พายชะงักไปเล็กน้อยเมื่อเห็นรังสีอำมหิตที่แผ่ออกมาจากร่างสูงใหญ่ ทว่าความดื้อรั้นและนิสัยไม่ยอมคนก็ทำให้ริมฝีปากบางยังคงยกยิ้มกวนๆ กลับไป "โธ่ หัวหน้า แค่เอกสารเก่าๆ กับรูปถ่ายใบเดียว จะเดือดอะไรขนาดนั้นครับเนี่ย หรือว่ากลัวผมรู้ความลับดำมืดอะไรเข้า?" พรึบ! ร่างสูงของภามพุ่งเข้ามาประชิดตัวด้วยความเร็วสูงจนพายตั้งตัวไม่ทัน มือหนาคว้าหมับเข้าที่ข้อมือบางแล้วกระชากให้ถอยหลังจนแผ่นหลังชนเข้ากับผนังห้องเย็นเฉียบอย่างแรง เอกสารในมือพายร่วงหล่นกระจายเกลื่อนพื้น เสียงลมหายใจอุ่นร้อนที่ปะทะกันใกล้ชิดทำให้บรรยากาศรอบตัวเปลี่ยนเป็นความตึงเครียดที่ร้อนรุ่ม "ใครอนุญาตให้เธอแตะต้องของพวกนี้!" ภามกดเสียงต่ำจนชิดใบหูขาวสะอาด แววตาคมดุจเหยี่ยวจ้องลึกลงไปในดวงตาของอีกฝ่ายอย่างเอาเรื่อง ความโกรธเกรี้ยวระคนความหวาดหวั่นลึกๆ พุ่งพล่านจนอกกระפือ "ของส่วนตัวหมายความว่าอะไร เธอน่าจะรู้ความหมายดีนะพาย! อย่าล้ำเส้นเข้ามาในพื้นที่ที่ฉันไม่อนุญาตเด็ดขาด!" พายเจ็บข้อมือไม่น้อยจากแรงบีบ แต่แทนที่จะแสดงอาการหวาดกลัว เจ้าตัวกลับเงยหน้าขึ้นสบตาโดยไม่หลบเลี่ยง มุมปากหยักยิ้มเยาะอย่างท้าทาย ทั้งที่หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวด้วยแรงปะทะจากระยะประชิดที่ใกล้เกินไป "หวงของขนาดนี้... หรือว่าความจริงแล้วหัวหน้ายังมีเรื่องอื่นปิดบังพวกเราอยู่อีก? เรื่องของดร.วิชัย เรื่องที่เรือลำนั้นกำลังจะมาถึง..." พายกระซิบเสียงพร่าท้าทายริมฝีปากหนาที่อยู่ห่างกันแค่คืบ "ยอมรับมาเถอะครับว่าหัวหน้ากำลังกลัว..." "ฉันไม่ได้กลัว!" ภามสวนกลับทันควัน น้ำเสียงเข้มจัด ดวงตาคู่คมฉายแวววาวด้วยแรงอารมณ์ที่พุ่งพล่านเกินกว่าจะควบคุม "ฉันแค่รำคาญ! รำคาญคนที่ชอบทำตัวเป็นภาระและก้าวก่ายเรื่องชาวบ้านอย่างเธอนี่แหละ!" "ถ้าผมเป็นภาระนัก ทำไมไม่ไล่ผมกลับฝั่งไปซะล่ะครับ?" พายย้อนถามเสียงกร้าว ดวงตากลมโตไหวระริกด้วยความรู้สึกบางอย่างที่เจ้าตัวก็ไม่อยากยอมรับ "หรือที่เก็บผมไว้ เพราะกลัวว่าจะไม่มีใครคอยต่อปากต่อคำแก้เบื่อให้กันแน่!" บรรยากาศระหว่างทั้งคู่ระอุยิ่งกว่าเปลวไฟ เคมีที่ฟุ้งกระจายอยู่รอบตัวเต็มไปด้วยความดุดันและแรงดึงดูดประหลาดที่ปฏิเสธไม่ได้ ภามจ้องมองริมฝีปากที่ขยับเถียงฉอดๆ นั้นด้วยความรู้สึกที่ตีรวนอยู่ในอก ทั้งอยากจะดุให้เข็ดหลาบและอยากจะทำอะไรที่มากกว่าแค่การยืนประจันหน้ากันแบบนี้ ก๊อกๆๆ! เสียงเคาะประตูกระจกด้านนอกดังขึ้นสามครั้งติดกัน ตามด้วยเสียงตะโกนโวยวายของลูกเรือที่วิ่งกระหืดกระหอบเข้ามา "หัวหน้าครับ! แย่แล้ว! เรือลาดตระเวนของดร.วิชัยจอดเทียบท่าหน้าเซฟเฮาส์แล้วครับ! พวกมันพกอาวุธมาด้วย!" ภามชะงัก ดวงตาคมละจากใบหน้าของพายอย่างไม่เต็มใจนัก ความโกรธเมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยสัญชาตญาณการเอาตัวรอดในสถานการณ์คับขันทันที เขายังไม่ทันได้เอ่ยปากสั่งการอะไร เสียงฝีเท้าหนักๆ หลายคู่ก็ดังขึ้นที่หน้าประตูเซฟเฮาส์เสียแล้ว แกร็ก... ลูกบิดประตูด้านนอกถูกบิดหมุนอย่างถือวิสาสะ ก่อนที่บานประตูนิรภัยจะเปิดผางออกเผยให้เห็นร่างสูงโปรดของชายในชุดสูทเนี้ยบ ใบหน้าประดับรอยยิ้มเยือกเย็นที่ภามจำได้แม่นยำในฐานะอดีตผู้ร่วมงานและศัตรูตัวฉกาจ "สวัสดีครับ หัวหน้าภาม... ดูเหมือนเราจะมีเรื่องต้องคุยกันยาวเลยสินะครับ" ดร.วิชัยก้าวเข้ามาในห้องพร้อมกับรอยยิ้มมุมปาก ก่อนจะกวาดสายตามองสำรวจภามกับพายที่ยืนตัวติดกันชิดผนังด้วยแววตาเจ้าเล่ห์ ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ติดตามอ่านและอินไปกับความเดือดดาลของหัวหน้าภามในตอนนี้นะครับ