กฎเหล็ก vs กฎกู

กลิ่นกาแฟดำคั่วเข้มผสมกับไอร้อนระอุจากแก้วเซรามิกราคาแพง ไม่ได้ช่วยให้บรรยากาศในห้องประชุมเล็กของเซฟเฮาส์ลับลดความคุกรุ่นลงได้เลยแม้แต่น้อย "กฎข้อแรกของทีมกู้ภัยใต้สมุทรฉุกเฉิน... ฟังให้ดีนะคุณพาย ความปลอดภัยของทีมต้องมาก่อนอีโก้ส่วนตัวของคุณเสมอ" เสียงทุ้มต่ำแต่เฉียบขาดของภามดังขึ้นท่ามกลางความเงียบ หัวหน้าทีมกู้ภัยทะเลในชุดเสื้อยืดสีดำรัดรูปเผยให้เห็นมัดกล้ามเนื้อสมชายชาตรี ดวงตาคมกริบใต้กรอบคิ้วหนาจ้องมองตรงมายังร่างโปร่งที่นั่งไขว่ห้างอยู่ฝั่งตรงข้ามอย่างคาดโทษ นิ้วเรียวเคาะโต๊ะเป็นจังหวะเนิบนาบ ทว่าหนักหน่วงราวกับกำลังตอกตะปูโลงศพความมั่นใจของอีกฝ่าย พายแค่นหัวเราะในลำคอเบาๆ ริมฝีปากบางเฉียบยกยิ้มหยัน ดวงตากลมโตคู่สวยไหวระริกด้วยประกายความดื้อรั้น ไม่มีความเกรงกลัวหลงเหลืออยู่ในแววตาคู่นั้นเลยแม้แต่น้อย อดีตนักกีฬาว่ายน้ำทีมชาติที่ผันตัวมาเป็นอาสาสมัครกู้ภัยอย่างเขา ผ่านความเป็นความตายมาโชกโชนพอๆ กับที่อีกฝ่ายเคยเจอ "อีโก้เหรอครับหัวหน้าภาม?" พายทวนคำ เสียงใสติดกวนประสาทดังขึ้นอย่างไม่เกรงกลัว "ถ้าการช่วยคนขึ้นมาจากความมืดใต้น้ำด้วยสัญชาตญาณมันเรียกว่าอีโก้ งั้นผมคงต้องขอโทษด้วยที่สมองผมมันสั่งให้ช่วยชีวิตคน มากกว่าจะมายืนกางตำราท่องกฎเหล็กไร้สาระแบบที่คุณกำลังทำอยู่" พรึบ! ภามวางแก้วกาแฟลงกระแทกกับโต๊ะไม้เสียงดังสนั่น น้ำสีดำกระฉอกเล็กน้อยแต่เจ้าตัวไม่แม้แต่จะชายตามอง ดวงตาคมกริบหรี่ลงอันตราย ร่างสูงใหญ่ลุกขึ้นยืนเต็มความสูงก่อนจะก้าวเท้าเข้ามาประชิดโต๊ะฝั่งที่พายนั่งอยู่ แรงกดดันจากผู้ชายที่ผ่านสมรภูมิเสี่ยงตายมานับไม่ถ้วนแผ่ซ่านจนอากาศรอบตัวแทบจะเบาบางลง "คุณคิดว่าตัวเองเท่มากสินะพาย?" ภามโน้มตัวลงต่ำ ระยะห่างระหว่างใบหน้าของทั้งคู่ลดลงจนแทบจะได้ยินเสียงลมหายใจ กลิ่นกายสะอาดเจือกลิ่นบุหรี่จางๆ ลอยเข้าจมูก "คิดว่าเก่ง ว่าแน่ เลยกล้ากระโดดลงไปในเขตซากเรืออับปางโดยไม่รอคำสั่ง สี่ชีวิตในทีมเกือบต้องเอาชีวิตไปทิ้งเพราะความอวดดีของคุณคนเดียว แค่นี้ยังสำนึกไม่ได้อีกหรือไงว่าที่ยืนอยู่ตรงนี้เพราะใครช่วยชีวิตไว้!" คำพูดเชือดเฉือนพุ่งตรงเข้าเป้าหมายอย่างแม่นยำ ทว่า... พายไม่มีทีท่าว่าจะสะทกสะท้าน ดวงตากลมโตตวัดมองสบตากลับอย่างไม่ลดละ รอยยิ้มเยาะบนมุมปากของคนตัวเล็กยิ่งทำให้ภามนึกหมั่นไส้จนอยากจะเอื้อมมือไปคว้าคอเสื้อมาเขย่าแรงๆ ให้หายซ่า "แล้วใครใช้ให้คุณมาช่วยล่ะครับ?" พายสวนกลับทันควัน น้ำเสียงราบเรียบแต่คมกริบราวกับใบมีดโกนอาบน้ำผึ้ง "ผมไม่ได้ร้องขอความช่วยเหลือจากคุณสักหน่อย... อ้อ หรือว่าที่ทำเป็นโมโหเดือดดาลอยู่ตอนนี้ เพราะกลัวว่าผมจะแย่งซีนหัวหน้าทีมผู้แสนเพอร์เฟกต์ จนไม่มีใครมองความหล่อของคุณกันแน่ล่ะครับ?" กึก! ภามชะงักไปชั่วขณะ ดวงตาคมเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยด้วยความคาดไม่ถึง ไม่เคยมีใครกล้าต่อปากต่อคำกับเขาด้วยประโยคกวนประสาทแบบนี้มาก่อน ยิ่งเป็นรอยยิ้มท้าทายที่ส่งมาให้อย่างเปิดเผย ยิ่งทำให้หัวใจที่ด้านชาจากการสูญเสียในอดีตกลับเต้นรัวขึ้นมาอย่างไม่รักดี ผู้ชายคนนี้... ดื้อรั้น ปากเก่ง และอันตรายต่อความสงบในหัวใจของเขาที่สุด "ปากดีแบบนี้..." ภามขยับเข้ามาใกล้ขึ้นอีกจนหน้าผากเกือบจะชนกัน ลลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดพวงแก้มเนียน "ระวังตัวไว้ให้ดีเถอะพาย ภารกิจสำรวจร่องลึกใต้ทะเลพรุ่งนี้ คุณจะได้รู้ว่ากฎเหล็กของผมมันน่ากลัวกว่าแค่คำขู่เยอะ" "กลัวตายล่ะครับ" พายเชิดหน้าขึ้นท้าทาย ไม่ยอมถอยร่นแม้แต่เซนติเมตรเดียว "เก็บกฎเหล็กงี่เง่าของคุณไว้ใช้คนเดียวเถอะ หัวหน้า... เพราะคนอย่างผม ไม่เคยมีคำว่าก้มหัวให้ใครอยู่แล้ว" บรรยากาศระหว่างทั้งสองคนตึงเครียดจนแทบจะจุดประกายไฟได้ เคมีดุดันและแรงดึงดูดประหลาดระหว่างคนทั้งคู่ระอุจนเดือดพล่านในพื้นที่แคบๆ ของเซฟเฮาส์ ภามจ้องมองริมฝีปากที่ขยับเถียงเขาไม่หยุดด้วยความรู้สึกหลากหลาย ทั้งอยากจะดุให้เข็ดหลาบ... และอยากจะปิดปากช่างเจรจานั้นด้วยวิธีอื่นให้รู้แล้วรู้รอด แอ๊ด... เสียงบานประตูไม้เก่าๆ ของห้องประชุมถูกผลักเปิดออกกะทันหัน ทำลายความเงียบและช่วงเวลาอันตรายระหว่างคนทั้งสองลงทันที ร่างสูงโปรดของ ดร.วิชัย ก้าวเข้ามาพร้อมกับแฟ้มเอกสารลับในมือ สีหน้าของนักวิทยาศาสตร์ผู้ควบคุมโปรเจกต์ใต้ทะเลดูเคร่งเครียดอย่างเห็นได้ชัด ดวงตาภายใต้กรอบแว่นกวาดมองภามและพายที่ยังคงยืนประชิดตัวกันในระยะประชิดด้วยความแปลกใจ "ผมว่าผมคงเข้ามาขัดจังหวะสำคัญสินะครับ... ภาม, พาย" ดร.วิชัยเอ่ยเสียงเรียบ รอยยิ้มบางๆ ที่มุมปากดูไม่น่าไว้วางใจเอาเสียเลย "แต่คิดว่าพวกคุณน่าจะหยุดสงครามประสาทไว้แค่นี้ก่อนดีกว่า เพราะระบบเรดาร์ของเราเพิ่งตรวจพบสัญญาณความร้อนแปลกปลอม... กำลังเคลื่อนตัวตรงมายังเซฟเฮาส์แห่งนี้จากก้นมหาสมุทร" ภามผละตัวออกจากพายทันที สีหน้าเปลี่ยนเป็นเคร่งขรึมจริงจังในเสี้ยววินาที ดวงตาคมกริบหันกลับไปมองหน้าจอเรดาร์ที่เริ่มส่งเสียงเตือนดังระรัว --- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ติดตามและสนับสนุนผลงานของผมเสมอนะครับ มหายุทธ์ไร้เทียมทานจะพา detachment นี้ดิ่งลึกยิ่งกว่าเดิมในตอนต่อไปครับ