คลื่นลูกใหม่ที่ปั่นป่วน

"ถ้าคิดจะมาเป็นแค่ภาระให้ทีมผมแบก ผมแนะนำให้เดินกลับไปขึ้นเรือเฟอร์รี่เที่ยวล่าสุดซะนะครับ... ที่นี่ไม่ใช่สนามเด็กเล่นของอดีตนักกีฬาว่ายน้ำหมดไฟ" น้ำเสียงทุ้มต่ำที่เจือความเย้ยหยันดังขึ้นทันทีที่ประตูห้องประชุมศูนย์ปฏิบัติการกู้ภัยทางทะเลถูกผลักให้เปิดกว้าง ภามยืนกอดอกพิงขอบโต๊ะทำงาน แววตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นสายตาดั่งใบมีดโกนที่อาบยาพิษ เขากวาดสายตามองร่างเพรียวบางในชุดเครื่องแบบอาาสมัครที่เพิ่งเดินเข้ามาตั้งแต่หัวจรดเท้า ประเมินค่าอย่างไม่ปิดบังว่าอีกฝ่ายเป็นเพียง 'ตัวปัญหา' ที่ผู้บริหารยัดเยียดให้มาร่วมทีมโดยไม่เต็มใจ พายหยุดเดินทันที รอยยิ้มบางเบาแต่เต็มไปด้วยความท้าทายผุดขึ้นที่มุมปาก เรียวปากอิ่มเม้มเข้าหากันเล็กน้อยก่อนจะเปิดฉากสวนกลับด้วยน้ำเสียงเรียบสนิทแต่นิ่งคม "ขอบคุณสำหรับคำแนะนำอันแสนหวังดีนะครับ หัวหน้าภาม... แต่พอดีว่าตั๋วเรือขากลับผมยังไม่ได้ซื้อ และที่สำคัญ ผมไม่ได้มาที่นี่เพื่อเป็นภาระให้ใครแบก ผมมาที่นี่เพื่อเก็บกวาดความสะอาดในสิ่งที่คนบางคนอาจจะมองข้ามต่างหากล่ะครับ" ความเงียบเข้าปกคลุมห้องประชุมชั่วขณะ ลูกทีมคนอื่นๆ ที่นั่งอยู่รอบโต๊ะต่างกลืนน้ำลายลงคออย่างฝืดเคือน ไม่มีใครกล้าแม้แต่จะหายใจแรง ทุกคนรู้ดีว่าภามคือ "มนุษย์น้ำแข็ง" ประจำศูนย์ฯ ผู้ไม่เคยไว้หน้าใครทั้งสิ้น ไม่ว่าจะเป็นหน้าอินทร์หน้าพรหมที่ไหน หากก้าวเข้ามาในอาณาเขตของเขาแล้วทำผลงานไม่ได้ตามมาตรฐานอันบ้าคลั่ง ภามพร้อมจะไล่ตะเพิดกลับบ้านในเวลาไม่ถึงสัปดาห์ แต่วันนี้... เหยื่อรายใหม่ที่ถูกส่งตัวมาขัดตาทัพกลับไม่ใช่เด็กฝึกงานหน้าโง่ที่ยอมก้มหัวให้ง่ายๆ พายก้าวเข้าไปใกล้โต๊ะทำงานทีละน้อย ฝีก้าวของอดีตนักกีฬาว่ายน้ำทีมชาติผู้ผันตัวมาเป็นกู้ภัยมีความมั่นคงและเต็มไปด้วยแรงดึงดูดประหลาด ดวงตากลมโตคู่สวยจ้องตรงไปยังนัยน์ตาของคนเป็นหัวหน้าอย่างไร้ความเกรงกลัว ความสูงที่ไล่เลี่ยกันทำให้ทั้งคู่ต้องยืนเผชิญหน้ากันในระยะประชิด ชนิดที่ว่าหากขยับอีกเพียงนิดเดียว ปลายจมูกคงจะชนกัน "ดูเหมือนคุณจะมั่นใจในตัวเองสูงมากสินะครับ พาย..." ภามหรี่ตาลงเล็กน้อย กลิ่นกายสะอาดสดชื่นเจือกลิ่นอายทะเลจางๆ ของคนตรงหน้าลอยเข้ามารบกวนประสาทสัมผัสของเขาอย่างเลี่ยงไม่ได้ ภามขยับตัวเข้าประชิดอีกนิดเพื่อกดดัน แต่นอกจากอีกฝ่ายจะไม่ถอยหลังหนีแล้ว พายยังเชิดหน้าขึ้นท้าทายด้วยซ้ำ "ถ้าไม่มั่นใจ ผมคงไม่กล้าเสนอหน้ามาสมัครเป็นลูกทีมของคนปากร้ายใจแคบหรอกครับ" พายกระซิบเสียงเบา แต่ทุกลมหายใจที่เป่ารด100% เต็มไปด้วยความยียวนกวนประสาท ภามแค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตาคมกริบไล่มองริมฝีปากที่ขยับเถียงฉอดๆ นั้นด้วยความรู้สึกหลากหลาย ทั้งหมั่นไส้ หงุดหงิด และ... บางอย่างที่เขาไม่อยากยอมรับว่ามันคล้ายกับความสนใจ "ปากดีแบบนี้ หวังว่าตอนลงไปเผชิญหน้ากับคลื่นใต้น้ำลึกสิบเมตรในภารกิจจริง คุณจะยังรักษาความมั่นใจนี้ไว้ได้นะพาย..." ภามโน้มใบหน้าลงไปกระซิบใกล้ใบหูของอีกฝ่าย น้ำเสียงทุ้มต่ำพร่ามัวลงเล็กน้อยจนคนฟังรู้สึกขนลุกซู่โดยไม่รู้ตัว "เพราะถ้าคุณพลาดขึ้นมา... ผมนี่แหละที่จะเป็นคนจับคุณกดน้ำซ้ำเอง" พายชะงักไปชั่ววินาที หัวใจดวงน้อยกระตุกวูบอย่างไม่เป็นจังหวะเมื่อสัมผัสได้ถึงลมหายใจอุ่นๆ ที่ปัดป่าkข้างแก้ม ความใกล้ชิดที่เกินความจำเป็นนี้ทำให้แผงอกบางกระเพื่อมไหว แต่ด้วยสัญชาตญาณของการเอาตัวรอด พายจึงรีบถอยหลังเว้นระยะห่าง พร้อมกับส่งยิ้มหวานหยดที่เคลือบยาพิษกลับไป "เชิญหัวหน้าภามรอพิสูจน์ฝีมือผมในสนามจริงได้เลยครับ... แต่อย่าเผลอมาตกหลุมรักอาสาสมัครคนนี้เข้าล่ะ ไม่งั้นคนที่จะจมน้ำตายจริงๆ อาจจะไม่ใช่ผม แต่เป็นหัวหน้าเองต่างหาก" บรรยากาศในห้องประชุมตึงเครียดจนแทบจะระเบิดเป็นจุล เคมีอันตรายระหว่างทั้งคู่พุ่งทะยานจนคนรอบข้างต้องเบือนหน้าหนี รอยยิ้มมุมปากของภามฉายแววอันตราย ทว่าก่อนที่สงครามประสาทครั้งนี้จะได้ลุกลามไปมากกว่านั้น เสียงฝีเท้าเร่งรีบพร้อมกับการเคาะประตูก็กร่อนเข้ามาขัดจังหวะ ก๊อก ก๊อก! ประตูกระจกบานใหญ่ถูกผลักเปิดออกโดยเจ้าหน้าที่สื่อสารประจำศูนย์ สีหน้าของอีกฝ่ายซีดเผือดจนเห็นได้ชัด หยาดเหงื่อผุดพรายเต็มกรอบหน้า "หัวหน้าภามครับ! เกิดเรื่องใหญ่แล้วครับ... ดร.วิชัย ส่งสัญญาณขอความช่วยเหลือฉุกเฉินมาจากสถานีวิจัยใต้น้ำเขตสาม... ระบบพิกัดขาดหาย และตอนนี้มีคลื่นความร้อนใต้น้ำปริศนากำลังพัดถล่มจุดนั้นครับ!" ภามหันขวับไปมองหน้าจอเรดาร์ทันที รอยยิ้มเยาะเย้ยเมื่อครู่วันหายวับไปกับตา เหลือเพียงแววตาดุดันและเฉียบขาดของผู้นำหน่วยกู้ภัย "เตรียมเรือด่วน! ทุกคนประจำสถานี!" ภามออกคำสั่งเสียงดังลั่นห้อง ก่อนจะหันกลับมามองพายที่ยืนนิ่งเตรียมพร้อมอยู่แล้วด้วยแววตาคมกริบ "นี่คือบททดสอบแรกของคุณ... พาย ตามผมมา!" พายสบตาภามกลับอย่างไม่หวั่นเกรง รอยยิ้มมั่นใจปรากฏขึ้นอีกครั้ง "รับทราบครับ หัวหน้า... พาผมไปดูหน่อยสิว่าใต้ทะเลของคุณมันนรกขนาดไหน!" ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่แวะมาร่วมเดินทางระทึกขวัญและฟินจิกหมอนไปกับเรานะครับ มหายุทธ์ไร้เทียมทาน