พลังงานจลน์กับใจที่เต้นผิดจังหวะ

"หยุดเดี๋ยวนี้เลยนะดรณ์! ถ้าลูกบอลลูกนั้นกระแทกหน้ากล้องไลฟ์สดของฉันแตก นายต้องเป็นคนจ่ายค่าเสียหายสิบเท่าตัว เข้าใจไหม!" เสียงแหลมสูงของฟ้าใสแทรกผ่านเสียงหอบหายใจของดรณ์ที่กำลังสาละวนอยู่กับการตั้งค่าเครื่องยิงลูกบอลทดลองพลังงานจลน์ ชายหนุ่มเนิร์ดเจ้าของฉายาติวเตอร์ปากจัดเงยหน้าขึ้นจากแผงวงจร แว่นสายตาทรงกลมเลื่อนลงมาอยู่ที่ปลายจมูกเล็กน้อย เขาขยับแว่นเบาๆ ก่อนจะส่งยิ้มกวนประสาทไปให้ "คุณฟ้าใสครับ การจะทำคอนเทนต์ให้ปังเนี่ย มันต้องมีแอคชั่นที่ตื่นเต้นหน่อยไหมครับ? จะมานั่งสวยๆ พูดย่อหน้าฟิสิกส์ไปวันๆ คนดูเขาก็เบื่อตายพอดี" ดรณ์ว่าพลางคว้าลูกเทนนิสมาวางบนเครื่องยิง "และถ้าคุณยังไม่ยอมหยุดโวยวาย ผมจะตั้งค่าให้มันยิงเข้าหน้าผากคุณ แทนที่จะเป็นเป้าข้างหลังนั้นนะครับ" "ไอ้บ้า! นายกล้าเหรอ!" ฟ้าใสถลึงตาใส่ มือถือสมาร์ทโฟนที่ติดกิมบอลไว้อย่างดีสั่นระริกตามอารมณ์เจ้าของ "นี่มันช่วงไพรม์ไทม์นะ ถ้าฉันหน้าบวมไปไลฟ์รอบหน้า นายได้มีเรื่องกับแฟนคลับฉันแน่" ดรณ์หัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะทุ้มต่ำนั้นทำให้บรรยากาศในห้องแล็บที่ควรจะน่าเบื่อดูมีจังหวะชีวิตขึ้นมาทันตา เขาหันกลับมาสนใจสมการที่คำนวณไว้บนไวท์บอร์ด "เอาละ สมาธิหน่อยครับ... ตามทฤษฎี พลังงานจลน์หรือ Kinetic Energy (EK = 1/2 mv²) คือสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อมวลเคลื่อนที่ ถ้าผมปรับองศาให้เหมาะสม ลูกบอลนี่จะไปหยุดนิ่งพอดีตรงจุดกึ่งกลางของเป้าหมาย... เหมือนกับที่หัวใจคุณกำลังเต้นผิดจังหวะตอนเห็นผมถือรีโมทนี่ไงครับ" ฟ้าใสชะงักไปครู่หนึ่ง ใบหน้าเนียนใสขึ้นสีระเรื่ออย่างช่วยไม่ได้ เธอเม้มปากแน่นก่อนจะแกล้งทำเป็นหันกล้องไปทางอื่น "อี๋... เสี่ยวไม่หยุด! นี่ติวเตอร์ฟิสิกส์หรือพระเอกลิเกหลงยุคกันแน่ครับคุณพี่?" "เขินก็บอกครับ ไม่ต้องประชด" ดรณ์หยิบรีโมทขึ้นมา นิ้วเรียวยาวกดปุ่มสีแดงเบาๆ เสียง *ฟิ้ว* ดังลั่นห้อง! ลูกเทนนิสพุ่งออกไปด้วยความเร็วสูงแหวกอากาศจนเกิดเสียงวี้ด ทว่าในเสี้ยววินาทีนั้นเอง ฟ้าใสที่ยืนอยู่ใกล้รัศมีเกินไปดันก้าวขาผิดจังหวะเพราะความตกใจ เธอเสียหลักเซถลาลงมาทางดรณ์โดยอัตโนมัติ ดรณ์ไม่รอช้า เขาทิ้งรีโมทในมือแล้วพุ่งตัวเข้าไปคว้าเอวบางของเธอไว้ก่อนที่จะล้มลงไปกองกับพื้น ทั้งคู่เซถลาไปชนกับโต๊ะอุปกรณ์จนเสียงแก้วเซรามิกหล่นแตกกระจาย ทว่าดรณ์กลับไม่ได้สนใจเสียงนั้นเลยแม้แต่น้อย วินาทีนี้ โลกทั้งใบเหมือนหมุนช้าลง... ดรณ์ประคองร่างของฟ้าใสไว้ในอ้อมแขน กลิ่นหอมอ่อนๆ จากเส้นผมของหญิงสาวลอยมาปะทะจมูก เขาสบตาคู่สวยที่เบิกกว้างด้วยความตกใจอย่างจัง ในจังหวะที่หัวใจเขากำลังเต้นโครมครามจนแทบจะทะลุอกออกมา พลังงานจลน์ของลูกบอลเมื่อครู่เทียบไม่ได้เลยกับแรงสั่นสะเทือนในอกเขาตอนนี้ "คุณ..." ดรณ์เรียกชื่อเธอเบาๆ เสียงแหบพร่าลงอย่างประหลาด "พลังงานจลน์... มันวัดได้จากความเร็ว แต่นี่มันอะไรกันครับ... ทำไมผมถึงรู้สึกว่าแรงดึงดูดระหว่างเรามันมากกว่าแรงโน้มถ่วงของโลกไปไกลแล้ว" ฟ้าใสตัวแข็งทื่อ เธอเงยหน้ามองดรณ์ที่ปกติมักจะมีแต่คำกวนประสาท แต่ตอนนี้ในแววตาคู่นั้นกลับมีความอ่อนโยนและร่องรอยของความรู้สึกที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อน "ดรณ์... นาย... นายปล่อยฉันได้แล้ว" "ไม่ปล่อยครับ" ดรณ์ตอบสั้นๆ แต่หนักแน่น เขากระชับอ้อมกอดให้แน่นขึ้นอีกนิด "จนกว่าคุณจะบอกผมว่า... ที่คุณชอบบ่นว่าผมกวนประสาทน่ะ เพราะคุณไม่อยากให้ผมไปสนใจคนอื่นใช่ไหม?" บรรยากาศในห้องเงียบงันจนได้ยินเสียงแอร์ทำงาน ฟ้าใสรู้สึกเหมือนวิญญาณจะหลุดออกจากร่าง เธออ้าปากจะเถียง แต่คำพูดกลับจุกอยู่ที่คอหอย ความจริงที่เธอพยายามซ่อนไว้ภายใต้มาดอินฟลูฯ ตัวแม่กำลังจะถูกเปิดโปงด้วยสายตาคมกริบของติวเตอร์หนุ่มคนนี้ ทันใดนั้น เสียงแจ้งเตือนแชตจากมือถือของฟ้าใสที่วางอยู่บนโต๊ะก็ดังขึ้นรัวๆ ดึงสติทั้งคู่กลับมา ดรณ์ถอนหายใจยาวก่อนจะยอมผละออกอย่างเสียดาย ฟ้าใสรีบคว้ามือถือมาดู สีหน้าเธอเปลี่ยนจากเขินอายเป็นซีดเผือดในทันที "ดรณ์... ดูนี่" เธอชี้ไปที่หน้าจอแชตกลุ่มของมหาวิทยาลัย "มีคนปล่อยคลิปที่นายทดลองเมื่อกี้ลงในโซเชียล... แต่ประเด็นคือ ในคลิปมันมี 'คนคนนั้น' อยู่ด้วย... คนที่นายพยายามหนีมาตลอดน่ะ" ดรณ์ชะงักกึก สีหน้าเปลี่ยนเป็นเคร่งขรึมทันทีเมื่อเห็นรูปโปรไฟล์ที่คุ้นตาของใครบางคนที่เพิ่งกดเข้าแชตกลุ่มนี้ พร้อมกับข้อความสั้นๆ ที่ส่งตรงมาหาเขาว่า... *'ในที่สุดก็หาเจอแล้วนะ... คุณพี่ชายที่รัก'* ความเงียบเข้าปกคลุมห้องแล็บอีกครั้ง แต่คราวนี้ไม่ใช่ความเงียบของความโรแมนติก แต่มันคือความเงียบของพายุที่กำลังจะถาโถมเข้ามา ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับพลังงานและความรักในบทนี้นะครับ