มุกกวนๆ กับหัวใจที่เต้นแรง

“ดรณ์... เลิกจ้องตารางธาตุในหัวสมองนั่นสักห้านาทีได้ไหมครับ พายุเข้าจริงๆ นะเนี่ย แต่ไม่ใช่ข้างนอกหรอก ข้างในใจผมนี่แหละ!” ฟ้าใสโยนปากกาในมือทิ้งลงบนโต๊ะแล็บเสียงดังสนั่น เธอเท้าคางมองคนตรงหน้าที่เอาแต่ก้มหน้าก้มตาคำนวณทฤษฎีควอนตัมอะไรก็ไม่รู้มาตลอดสามชั่วโมงเต็ม บรรยากาศในห้องแล็บที่ควรจะเงียบสงัดกลับถูกทำลายด้วยน้ำเสียงกวนประสาทของเจ้าแม่คอนเทนต์ที่ตอนนี้ดูเหมือนจะหมดความอดทนกับความนิ่งเป็นหินของติวเตอร์หนุ่ม ดรณ์ไม่ได้เงยหน้าขึ้นทันที เขาขยับแว่นสายตาที่เลื่อนลงมาเล็กน้อย นิ้วเรียวยาวเคาะโต๊ะเป็นจังหวะเหมือนกำลังแก้สมการที่ซับซ้อนที่สุดในโลก ก่อนจะถอนหายใจยาวเหยียดแล้วยอมเงยหน้าขึ้นมามอง “ฟ้าใส ถ้าคุณจะเล่นมุกเสี่ยวอีกรอบ ผมคงต้องขออนุญาตอ้างอิงกฎของนิวตันข้อที่สามนะครับ... แรงกิริยาเท่ากับแรงปฏิกิริยา ถ้าคุณรุกผมแรงแบบนี้ ใจผมที่ตั้งรับอยู่มันก็สั่นจนคำนวณอะไรไม่ได้แล้วนะครับ” คำพูดที่หลุดออกมาจากปากเนิร์ดๆ ของดรณ์ทำให้ฟ้าใสถึงกับชะงักไปครู่หนึ่ง เธอกะพริบตาปริบๆ ก่อนจะหลุดขำพรืดออกมาจนแทบตกเก้าอี้ “โอ้โห! ดรณ์! นี่นายเพิ่งปล่อยมุกจีบกลับเหรอเนี่ย? พ่อหนุ่มฟิสิกส์ปากแข็งยอมเปิดโหมดอ่อยแล้วเหรอครับเนี่ย!” “ผมไม่ได้อ่อย... ผมแค่กำลังอธิบายปรากฏการณ์ที่เกิดขึ้นจริงในร่างกายครับ” ดรณ์ตอบเสียงเรียบ แต่ใบหูที่เปลี่ยนเป็นสีแดงระเรื่อฟ้องความจริงยิ่งกว่าหลักฐานทางวิทยาศาสตร์ชิ้นไหนๆ ฟ้าใสยันตัวลุกขึ้นเดินอ้อมโต๊ะมาหยุดอยู่ข้างหลังดรณ์ เธอโน้มตัวลงมาจนกลิ่นหอมอ่อนๆ ของแชมพูเด็กที่เจ้าตัวชอบใช้แตะจมูกของชายหนุ่ม ดรณ์ตัวแข็งทื่อ เขาทำอะไรไม่ถูก มือที่ถือปากกาอยู่สั่นน้อยๆ จนแทบจะทำปากกาล่วง “ไหนบอกหน่อยสิครับคุณติวเตอร์... ถ้าใจนายมันสั่นเพราะแรงกิริยาของฉัน งั้นแสดงว่าตอนนี้ ‘ฟิสิกส์ของความรัก’ กำลังทำงานอยู่ใช่ไหม?” ฟ้าใสกระซิบข้างหู น้ำเสียงเย้าแหย่แต่แฝงความจริงจังที่ทำเอาดรณ์ใจเต้นผิดจังหวะจนแทบหลุดออกมานอกอก “ฟะ... ฟิสิกส์มันไม่ได้เกี่ยวอะไรกับความรักสักหน่อย มันเป็นแค่เรื่องของสารเคมี... โดพามีน... ออกซิโทซิน...” ดรณ์พยายามเถียง แต่เสียงของเขาเบาหวิวราวกับคนหมดแรง “งั้นเหรอ?” ฟ้าใสหัวเราะเบาๆ ก่อนจะฉวยโอกาสที่ดรณ์กำลังรวน หยิบสมาร์ทโฟนของเขาขึ้นมาเปิดแอปแชตอย่างรวดเร็ว “งั้นลองส่งข้อความนี้ดูไหมครับ ถ้านายอยากรู้ว่าเคมีในใจฉันกับนายมันตรงกันหรือเปล่า” เธอกดแป้นพิมพ์รัวๆ บนมือถือของดรณ์ ก่อนจะส่งข้อความเข้ากลุ่ม ‘แก้ปมโลกแตก’ ที่มีสมาชิกเป็นเหล่านักวิจัยตัวเป้งของโครงการ ซึ่งดรณ์มักจะวางมาดขรึมใส่เสมอ ดรณ์ตาโตเมื่อเห็นหน้าจอ “ฟ้าใส! หยุดนะ! นั่นคุณจะทำอะไร!” “สายไปแล้วครับคุณติวเตอร์” ฟ้าใสยิ้มกริ่ม ส่งมือถือคืนให้พร้อมกับวิ่งไปหยิบกระเป๋า “ข้อความนั้นน่ะ... ฉันพิมพ์ว่า ‘ผมตกหลุมรักคนที่กำลังนั่งอ่านข้อความนี้อยู่ครับ’” ดรณ์รีบคว้ามือถือมาดู ใจเขาสั่นรัวเหมือนเครื่องเร่งอนุภาคที่กำลังจะระเบิด ข้อความถูกส่งไปแล้ว! เขาทำท่าจะกดยกเลิก แต่นิ้วเจ้ากรรมกลับสั่นจนกดพลาดไปโดนปุ่มอื่น “เฮ้ย! ไม่ใช่! ผมจะลบ!” ดรณ์ตะโกนลั่นห้อง “ไม่ต้องลบหรอกครับ!” ฟ้าใสตะโกนตอบจากหน้าประตูห้องแล็บ พร้อมหันมายักคิ้วให้ “เพราะคนที่จะเห็นข้อความนี้คนแรก... ไม่ใช่สมาชิกในกลุ่มนะครับ” ดรณ์ขมวดคิ้วด้วยความงุนงง “หมายความว่ายังไง?” “ดูดีๆ สิครับ... ว่าข้อความมันถูกส่งไปหาใคร” ดรณ์ก้มมองหน้าจออีกครั้ง หัวใจของเขาหล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่ม ไม่ใช่กลุ่มไลน์ที่ส่งไป แต่เป็นช่องแชตส่วนตัวของ ‘ศาสตราจารย์กิตติคุณ’ หัวหน้าโครงการวิจัยระดับโลกที่กำลังจะเดินทางมาถึงห้องแล็บในอีกไม่กี่นาทีข้างหน้า และสถานะขึ้นว่า ‘อ่านแล้ว’ ความเงียบมรณะเข้าปกคลุมห้องแล็บทันที เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนกำลังเดินตรงมาที่ประตูหน้า พร้อมกับเสียงเคาะประตูสามครั้งที่ดังขึ้นเหมือนเสียงพิพากษา “ดรณ์... ผมได้รับข้อความของคุณแล้ว” เสียงเข้มทรงอำนาจดังมาจากหลังประตู “และผมว่าเรามีเรื่องต้อง ‘ฟิสิกส์’ กันยาวเลยล่ะนะ” ดรณ์หันมาสบตาฟ้าใสที่ทำหน้าเหวอสุดขีด ทั้งคู่ต่างรู้ดีว่างานเข้าชุดใหญ่ของจริงกำลังจะเริ่มต้นขึ้น และดูเหมือนว่าทฤษฎีแรงดึงดูดของโลกจะยังไม่น่ากลัวเท่ากับแรงพิโรธของหัวหน้าโครงการที่ยืนอยู่หน้าห้องในเวลานี้ ขอบคุณที่ติดตามอ่านมาถึงตรงนี้นะครับ หวังว่าทุกคนจะสนุกและตื่นเต้นไปกับความวุ่นวายของคู่หูคู่นี้ไปพร้อมกันนะครับ