ความลับใต้โต๊ะทำงาน

"บอกมาเดี๋ยวนี้เลยนะยัยฟ้าใส ว่านี่มันหมายความว่ายังไง!" เสียงทุบโต๊ะดังปัง พร้อมกับร่างสูงใหญ่ของหัวหน้าโครงการที่ยืนตระหง่านอยู่หน้าห้องทำงาน ราวกับมัจจุราชที่แปลงกายมาตรวจงานวิจัย กองเอกสารและโมเดลจำลองโปรเจกต์กระจัดกระจายอยู่บนโต๊ะทำงานของฟ้าใส บรรยากาศในห้องประชุมเครียดจนแทบจะตัดอากาศฉับได้ด้วยมีด ฟ้าใสทำหน้าเหวอสุดขีด ดวงตากลมโตเบิกกว้างด้วยความตกใจจนแทบถลนออกมาจากเบ้า มือบางที่กำลังถือปากกาอยู่ถึงกับสั่นเทาเล็กน้อย ดรณ์ที่นั่งอยู่โต๊ะข้างๆ สะดุ้งเฮือกโดยอัตโนมัติ เขารีบดึงสายตาออกจากกองเอกสารตรงหน้า หันมาสบตากับฟ้าใสที่ส่งสัญญาณขอความช่วยเหลือทางสายตาแบบ 300% ทั้งคู่ต่างรู้ดีในวินาทีนั้นว่า งานเข้าชุดใหญ่ของจริงกำลังจะเริ่มต้นขึ้นแล้ว และดูเหมือนว่าทฤษฎีแรงดึงดูดของโลกจะยังไม่น่ากลัวเท่ากับแรงพิโรธของหัวหน้าโครงการที่กำลังยืนจ้องหน้าพวกเขาราวกับจะกินเลือดกินเนื้อในเวลานี้ "เอ่อ... คือว่า... ท่านหัวหน้าครับ คือเรื่องมันเป็นแบบนี้นะครับ..." ดรณ์รีบก้าวเท้าเข้ามาขวางระหว่างหัวหน้ากับโต๊ะของฟ้าใสโดยอัตโนมัติ ร่างโปร่งในชุดเสื้อเชิ้ตพับแขนเรียบร้อยพยายามปั้นสีหน้าให้สุภาพที่สุด แม้ในใจจะเริ่มคิดคำแก้ตัวไม่ออกแล้วก็ตาม "พอดีว่าทางเรากำลัง... เอ่อ ทดลองจำลองสถานการณ์จำลองแบบไดนามิกอยู่ครับ!" "ไดนามิกบ้านเธอสอดส่ายสายตาไปทั่วห้องแบบนี้เหรอ ดรณ์!" หัวหน้าโครงการตวาดเสียงเขียว เอกสารในมือถูกสะบัดปึกใหญ่ลงบนโต๊ะ "นี่มันงบประมาณวิจัยหลักล้านนะ ไม่ใช่โปรเจกต์เด็กประถมปลายที่จะมาส่งเดชเอาคืนสุดท้าย แล้วดูตัวเลขพวกนี้สิ คำนวณผิดเพี้ยนไปสามหลัก ใครเป็นคนรับผิดชอบ!" ฟ้าใสหน้าซีดเผือด เธอกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ริมฝีปากสั่นระริกกำลังจะอ้าปากรับผิดทั้งหมด เพราะเธอเป็นคนดูแลส่วนของการพรีเซนต์และรวบรวมข้อมูลดิบ แต่ก่อนที่เสียงโต้แย้งแรกจะหลุดออกจากปากของหญิงสาว มือเรียวของดรณ์ก็เอื้อมไปดึงชายเสื้อของเธอไว้เบาๆ เป็นเชิงห้ามปราม ดรณ์สูดหายใจเข้าลึกๆ ตั้งสติแล้วใช้หลักการฟิสิกส์เข้าสู้ "ใจเย็นๆ ก่อนนะครับท่านหัวหน้า ถ้าเรามองในมุมของโมเมนตัมเชิงมุม ความผิดพลาดระดับสามหลักนี้ไม่ได้เกิดขึ้นจากความสะเพร่าครับ แต่เกิดจาก... เออ... การหักเหของตัวแปรต้นที่ผมเป็นคนป้อนเข้าไปเองครับ!" ฟ้าใสเงยหน้าขวับมองดรณ์ด้วยสายตาตกตะลึงระคนไม่อยากเชื่อ ดรณ์กำลังรับเคราะห์แทนเธออย่างนั้นหรือ ทั้งที่ความจริงแล้วตัวเลขผิดพลาดพวกนั้นเป็นส่วนที่เธอแอบแก้เพราะความมึนงงเมื่อคืนนี้เอง "เธอเป็นคนทำเหรอ ดรณ์?" หัวหน้าหันขวับมามองติวเตอร์หนุ่มด้วยสายตาจับผิด "ไหนลองอธิบายมาซิ ว่าตัวแปรบ้าบออะไร ถึงทำให้กราฟพยากรณ์พังไม่เป็นท่าแบบนี้!" ระหว่างที่ดรณ์กำลังเหงื่อตก พยายามยกทฤษฎีกลศาสตร์ควอนตัมมาอ้างอิงเพื่อซื้อเวลา สายตาของฟ้าใสที่กวาดมองไปรอบโต๊ะทำงานของดรณ์เพื่อหาตัวช่วย กลับสะดุดเข้ากับบางสิ่งบางอย่างที่ซ่อนอยู่ใต้กองเอกสารหนาทึบ ใต้โต๊ะทำงานของดรณ์ มีกล่องพัสดุลับๆ ที่ถูกแกะออกครึ่งๆ กลางๆ วางอยู่ พร้อมกับกระดาษโน้ตโพสต์อิตสีชมพูสะท้อนแสงแปะเด่นเป็นสง่า ด้วยความอยากรู้และสัญชาตญาณความกะล่อนส่วนตัว ฟ้าใสแอบก้มลงมองลอดผ่านช่องว่างใต้โต๊ะ ในขณะที่ดรณ์กำลังร่ายยาวอธิบายเรื่องแรงโน้มถัดไป หัวใจของหญิงสาวก็เต้นรัวขึ้นมาอย่างไม่มีสาเหตุ เมื่อเห็นข้อลายมือยุ่งเหยิงแต่คุ้นตาบนกระดาษโน้ตแผ่นนั้น *‘สูตรคำนวณฉบับสมบูรณ์สำหรับช่วยยัยตัวป่วน (ห้ามให้เจ้าตัวรู้เด็ดขาด เดี๋ยวได้ใจ)’* ฟ้าใสชะงักกึก ดวงตาคู่สวยเบิกกว้างขึ้นอีกครั้ง เธอก้มมองลึกลงไปในกล่องนั้น พบกับสมุดบันทึกปกหนังสีน้ำตาลเข้ม ข้างในเต็มไปด้วยลายมือของดรณ์ที่จดบันทึกขั้นตอนการแก้โจทย์ปัญหาฟิสิกส์ทุกๆ ข้อที่เธอเคยบ่นว่ายาก ยิ่งไปกว่านั้น ยังมีกระดาษทดเลขจำนวนนับไม่ถ้วนที่ถูกขีดฆ่าและเขียนใหม่ซ้ำแล้วซ้ำเล่า แสดงถึงความตั้งอกตั้งใจและเวลาแรมคืนที่ชายหนุ่มคนนี้ทุ่มเทลงไป เพื่อแอบช่วยงานเธอโดยที่ปากก็ยังคอยแซวคอยกวนประสาทเธออยู่ทุกวี่ทุกวัน *นี่เขารemทำของขวัญชิ้นนี้... เพื่อช่วยงานเธอโดยไม่บอกสักคำเลยงั้นเหรอ?* ความรู้สึกอุ่นวาบแล่นพล่านขึ้นมาจุกอกอย่างกะทันหัน ความโกรธหรือความกลัวเมื่อครู่มลายหายไปสิ้น เหลือเพียงความรู้สึกแปลกประหลาดที่ตีรวนอยู่ในท้อง—มันทั้งนุบนิบ อบอุ่น และชวนให้หัวใจพองโตจนแทบจะระเบิดออกมาเป็นเสียงกรี๊ด "ดรณ์..." ฟ้าใสพึมพำเบาๆ จนแทบกระซิบ "หือ?" ดรณ์ที่กำลังงงกับการอธิบายทฤษฎีหลุมดำชะงักกึก เขาหันมามองคู่หูตัวแสบที่ตอนนี้กำลังจ้องมองเขาด้วยแววตาเป็นประกายแปลกๆ แววตาที่ไม่มีร่องรอยของความหวาดกลัวหัวหน้าโครงการหลงเหลืออยู่เลยแม้แต่น้อย มีแต่ความหวานเชื่อมและรอยยิ้มมุมปากที่อ่านไม่ออก "เอ่อ... ท่านหัวหน้าครับ!" จู่ๆ ฟ้าใสก็ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง น้ำเสียงของเธอเปลี่ยนจากอาการขี้โวยวายกลายเป็นความมั่นอกมั่นใจอย่างเหลือเชื่อ "เรื่องทั้งหมดเนี่ย ฉันเป็นคนรับผิดชอบเองค่ะ! เพราะว่า... ดรณ์เขาไม่ได้ทำอะไรผิดเลยสักนิดเดียว!" "อ้าว เฮ้ย ยัยฟ้าใส เดี๋ยวสิ!" ดรณ์ร้องเสียงหลง รีบดึงแขนเธอไว้ แต่ฟ้าใสกลับส่งยิ้มกวนๆ ให้เขาเหมือนทุกที ก่อนจะหันไปเผชิญหน้ากับหัวหน้าโครงการอย่างองอาจ "ความจริงแล้วพวกเรากำลังร่วมมือกันทำเซอร์ไพรส์โปรเจกต์พิเศษต่างหากล่ะคะท่านหัวหน้า!" ฟ้าใสโกหกหน้าตายด้วยสกิลอินฟลูเอนเซอร์ตัวแม่ "นี่คือโมเดลจำลองความรัก... แฮ่ม! โมเดลจำลองความยืดหยุ่นของวัสดุภายใต้แรงกดดันต่างหากล่ะคะ ดรณ์เขารับหน้าที่คำนวณเบื้องหลังทั้งหมด ส่วนฉันเป็นคนพรีเซนต์ ถ้าไม่เชื่อ ลองดูนี่สิคะ!" ฟ้าใสคว้าสมุดบันทึกใต้โต๊ะของดรณ์ขึ้นมาเปิดฉับ แล้วชูให้หัวหน้าดู สูตรคำนวณที่สละสลวยและแม่นยำไร้ที่ติปรากฏแก่สายตาทุกคนในห้อง หัวหน้าโครงการชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะกวาดสายตาอ่านคร่าวๆ แล้วพยักหน้าช้าๆ อย่างทึ่งในฝีมือ "อืม... ถ้าเป็นสูตรนี้ แบบนี้ค่อยเข้าท่าหน่อย..." หัวหน้าโครงการพึมพำ "ทำไมไม่บอกกันตั้งแต่แรกฟะ ปล่อยให้ฉันตกใจหมด!" ว่าแล้วหัวหน้าก็สะบัดก้นเดินออกจากห้องไป ปล่อยให้บรรยากาศกลับมาเงียบสงบอีกครั้ง แต่ทว่า... บรรยากาศระหว่างคนทั้งสองคนในตอนนี้ กลับร้อนรุ่มและเต็มไปด้วยกระแสไฟฟ้าสถิตที่รุนแรงเสียยิ่งกว่าตอนหัวหน้าอยู่เสียอีก ดรณ์ถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ด้วยความโล่งอก ก่อนจะหันมามองหน้าฟ้าใสที่ยืนอมยิ้มแก้มตุ่นอยู่ข้างๆ "เธอเนี่ยนะ... เกือบไปแล้วรู้ตัวไหม! แล้วใครใช้ให้เธอไปรื้อของใต้โต๊ะฉันเนี่ย ฮะ!" ฟ้าใสไม่ตอบ เธอค่อยๆ ชูสมุดบันทึกปกหนังเล่มนั้นขึ้นมาแกว่งไปมาตรงหน้าดรณ์ ดวงตาคู่สวยพราวระยับด้วยรอยยิ้มซุกซน "อ๋อ... เล่มนี้เหรอคะ 'สูตรคำนวณฉบับสมบูรณ์สำหรับช่วยยัยตัวป่วน' แหม... พ่อคนปากแข็ง ปากบอกว่าไม่อยากช่วย แต่แอบนั่งทำจนตีสามทุกคืนเลยเหรอคะเนี่ย" ใบหน้าขาวเนิร์ดของดรณ์ขึ้นสีแดงก่ำลามไปจนถึงใบหูอย่างรวดเร็ว เขาเบิกตากว้างด้วยความตกใจ รีบเอื้อมมือไปแย่งสมุดคืน แต่ฟ้าใสไว Pเอี้ยวตัวหลบได้ทันอย่างคล่องแคล่ว "เอาคืนมานะฟ้าใส!" ดรณ์โวยวายกลบเกลื่อนอาการเขิน "นั่นมัน... มันเป็นแค่กระดาษทดเลขเสียๆ หายๆ ต่างหากเล่า!" "เหรออออ~" ฟ้าใสลากเสียงยาวอย่างกวนประสาท เธอยิ้มหวานจนตาหยี ขยับเข้าไปใกล้ดรณ์จนระยะห่างระหว่างทั้งคู่เหลือเพียงแค่คืบเดียว "แล้วประโยคที่เขียนไว้ข้างหลังสมุดเนี่ย... ว่า *'จริงๆ แล้วไม่ได้อยากช่วยงานหรอก แต่อยากเห็นรอยยิ้มเวลาเธอทำงานสำเร็จมากกว่า'* อันนี้ก็เป็นกระดาษทดเลขด้วยเหรอคะ... คุณติวเตอร์คนเก่ง?" ดรณ์ชะงักกึก ร่างกายแข็งทื่อราวกับถูกแช่แข็งด้วยไนโตรเจนเหลว สมองที่เคยประมวลผลเรื่องฟิสิกส์ได้อย่างรวดเร็ว กลับว่างเปล่าสนิทในเสี้ยววินาทีนั้น ดวงตากลมโตของฟ้าใสช้อนขึ้นมองเขาอย่างหยอกเย้า แต่ลึกๆ ในแววตากลับมีความไหวระริกและความอบอุ่นละมุนละไมฉายชัดอยู่เต็มเปี่ยม ในขณะที่ดรณ์กำลังอ้าปากพะงาบๆ หาคำแก้ตัวไม่ถูก มือถือในกระเป๋าเสื้อของเขาก็สั่นครืดขึ้นมาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย หน้าจอแสดงผลข้อความแชต์ที่เขาส่งหาเพื่อนร่วมงานเมื่อครู่เพื่อปรึกษาเรื่องความรู้สึกในใจ แต่เพราะความล่ำลักและตกใจเหตุการณ์เมื่อกี้ ทำให้เขากดส่งข้อความสารภาพความในใจความยาวเหยียดเข้าห้องแชตกลุ่มรวมที่มีหัวหน้าและเพื่อนร่วมงานทุกคนอยู่ครบถ้วน... และปุ่มยกเลิกข้อความก็ขึ้นสีเทาจางๆ ลงไปอย่างถาวรแล้วเสียด้วยสิครับ! โปรดติดตามตอนต่อไป... --- ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและอมยิ้มไปกับความป่วนของคู่หูคู่นี้ด้วยกันนะครับ!