จบหนึ่งยกด้วยความนุบนิบ

“คุณเพี้ยนไปแล้วหรือไง ดรณ์! จะให้ฉันยืนเฉยๆ ในที่เกิดเหตุฆาตกรรมเนี่ยนะ! ตรรกะวิบัติไปถึงดาวอังคารแล้วหรือเปล่า!” ฟ้าใสแผดเสียงขึ้นท่ามกลางความเงียบงันของห้องโถงที่เต็มไปด้วยฝุ่นและกลิ่นอับของตึกร้าง เธอเขย่งเท้าพลางชี้หน้าชายหนุ่มที่ยืนปั้นหน้านิ่งราวกับหลุดออกมาจากโฆษณาประกันภัย ท่ามกลางสถานการณ์ที่ตำรวจอาจจะกรูเข้ามาปิดล้อมได้ทุกวินาที ดรณ์ขยับแว่นสายตาด้วยนิ้วชี้อย่างใจเย็น เขาสูดลมหายใจเข้าลึกพลางกวาดสายตาผ่านเลนส์ไปยังจุดที่พบศพ “ฟิสิกส์มันบอกผมว่า แรงปะทะที่ทำให้โครงสร้างอาคารทรุดตัวลงในมุมนี้ ไม่ใช่เรื่องบังเอิญครับฟ้าใส และยิ่งไปกว่านั้น... ศพที่เห็นนั่น ร่องรอยการจัดวางมัน 'ผิดธรรมชาติ' ของคนตายเพราะอุบัติเหตุทั่วไป” “แล้วมันยังไง! จะตายเพราะอุบัติเหตุหรือโดนฆ่า ตอนนี้ฉันก็กำลังจะกลายเป็นผู้ต้องสงสัยอันดับหนึ่งในสายตาตำรวจอยู่ดี!” ฟ้าใสโวยวาย มือไม้สั่นจนต้องกอดอกไว้แน่น ดรณ์ก้าวเข้าไปใกล้เธอหนึ่งก้าว สายตาคมกริบที่เคยดูเย่อหยิ่งอ่อนลงเหลือเพียงความหนักแน่น “ฟังนะ ถ้าคุณเชื่อใจผม... แค่ห้านาที เราจะเปลี่ยนจาก ‘ผู้ต้องสงสัย’ เป็น ‘พยานสำคัญ’ ได้เลย คุณจำเรื่อง ‘โมเมนตัมเชิงมุม’ ที่ผมเคยสอนคุณได้ไหม? ถ้าเราพิสูจน์ได้ว่าวัตถุที่ทับร่างนี้ถูกเคลื่อนย้ายด้วยหลักการคานดีดคานงัดที่ซับซ้อนเกินกว่าคนธรรมดาจะทำได้ในพริบตา เราก็มีทางรอด” ฟ้าใสนิ่งไปครู่หนึ่ง เธอจ้องมองตาเขา สายตาที่เคยระแวงเริ่มเปลี่ยนเป็นความลังเล “นายจะทำอะไร?” “ผมจะทำให้ตึกนี้พูดความจริงครับ” ดรณ์คว้าอุปกรณ์วัดระยะเลเซอร์ในกระเป๋าออกมา มือของเขาที่ดูมั่นคงขัดกับสถานการณ์ที่บีบคั้น เขาเริ่มสาธิตการคำนวณจุดศูนย์ถ่วงท่ามกลางฝุ่นคลุ้ง “เห็นมุมตกกระทบของเศษปูนพวกนี้ไหมครับ? มันเรียงตัวเป็นลำดับเลขคณิตในเชิงสถิติ ถ้ามันถล่มลงมาเอง มันต้องกระจัดกระจายแบบสุ่ม แต่ดูนี่... มันมีการวางโครงสร้างไว้ชัดเจน เพื่อดึงความสนใจจากการเข้าถึงข้อมูลในฮาร์ดไดรฟ์ใต้ห้องนี้” ฟ้าใสเริ่มขมวดคิ้ว ความกลัวค่อยๆ ถูกแทนที่ด้วยความทึ่ง “นายจะบอกว่า... มีคนจัดฉากเพื่อให้ฮาร์ดไดรฟ์ตัวนั้นหายไป?” “ฉลาดมากครับ” ดรณ์ยิ้มมุมปาก “คุณช่วยผมสแกนหาจุดเชื่อมต่อสัญญาณไร้สายแถวนี้ที ผมเชื่อว่าคนที่ทำเรื่องนี้ ต้องอยู่แถวนี้และกำลังรอให้เราติดกับดัก” ทั้งคู่เริ่มเคลื่อนที่อย่างรู้ใจ ดรณ์ชี้จุดให้ฟ้าใสตรวจสอบ ในขณะที่ฟ้าใสใช้เซนส์ของอินฟลูฯ สายลุยหาจุดที่น่าจะมีการซ่อนกล้องวงจรปิดขนาดจิ๋ว ความตึงเครียดค่อยๆ แปรเปลี่ยนเป็นจังหวะที่ลงตัวเหมือนเครื่องจักรที่ถูกปรับจูนมาอย่างดี จากที่เคยปะทะคารม ทุกคำพูดกลับกลายเป็นการส่งต่อข้อมูลอย่างรวดเร็ว “เจอแล้ว! อยู่หลังเสานั่น!” ฟ้าใสกระซิบพร้อมชี้ไปที่จุดอับสายตา ดรณ์รีบคว้ามือเธอไว้ “อย่าเพิ่ง! ถ้าเราบุ่มบ่าม เราจะเข้าทางเขา... จับมือผมไว้ครับ” สัมผัสที่อบอุ่นและมั่นคงของดรณ์ทำให้ฟ้าใสใจเต้นรัวอย่างห้ามไม่ได้ มันไม่ใช่ความโรแมนติกแบบในหนัง แต่มันคือความรู้สึกของการมี 'คู่หู' ที่ไว้ใจได้ในวันที่โลกทั้งใบดูจะหันหลังให้พวกเขา “ฟิสิกส์บอกว่า แรงเสียดทานสถิตมันสูงกว่าแรงเสียดทานจลน์... เหมือนกับความกลัวของเราตอนนี้ ถ้าเราก้าวผ่านจุดหยุดนิ่งไปได้ เราก็จะเคลื่อนที่ไปข้างหน้าได้อย่างอิสระ” ดรณ์พูดพลางส่งยิ้มบางๆ ที่ทำเอาใจดวงน้อยของฟ้าใสกระตุกวูบ “พูดจาอะไรกวนๆ... แต่ก็ฟังดูเท่ดี” ฟ้าใสพึมพำ แก้เขินด้วยการสะบัดหน้าหนี “ขอบคุณที่ชมครับ” ดรณ์ขยับตัวเข้าไปใกล้จนได้กลิ่นหอมอ่อนๆ จากตัวเธอ “และขอบคุณที่ยอมเชื่อใจผม... ต่อให้เรื่องนี้จะจบลงที่สถานีตำรวจ ผมก็ดีใจที่ได้ยืนอยู่ตรงนี้กับคุณนะ” คำพูดนั้นทำเอาฟ้าใสไปไม่เป็น เธออ้าปากค้างกำลังจะสวนกลับตามนิสัยเดิม แต่จังหวะนั้นเอง เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนก็ดังขึ้นจากทางเดินมืดมิดด้านหลัง *กึก... กึก... กึก...* ทั้งคู่หันขวับไปพร้อมกัน แสงไฟจากหน้าจอโทรศัพท์ของดรณ์สาดไปกระทบกับเงาของใครบางคนที่ยืนถือปืนเก็บเสียงไว้ในมือ และไม่ใช่ตำรวจที่พวกเขาคาดไว้ “นึกว่าจะหนีไปได้ไกลกว่านี้เสียอีกนะ... ดรณ์” เสียงทุ้มต่ำและเย็นเยียบดังขึ้นพร้อมกับใบหน้าที่ค่อยๆ เผยออกมาภายใต้แสงสลัว นั่นไม่ใช่ใครที่ไหน... แต่เป็น 'ศาสตราจารย์' ที่ปรึกษาที่ดรณ์เคารพที่สุด --- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ร่วมลุ้นไปกับตอนนี้นะครับ หวังว่าจะชอบความนุ่มฟูและตื่นเต้นที่ผมตั้งใจส่งมอบให้ครับ!