สมการรักที่ยังแก้ไม่ได้

"(1, 2, 3... ตัวแปร $x$ ย้ายข้างไป ฝั่งนู้นก็ติดลบดิฟวะ ทำไมมันไม่ลงตัวสักทีวะเนี่ย!)" เสียงบ่นงพึมพำดังเล็ดลอดออกมาจากห้องทำงานแคบๆ ที่เต็มไปด้วยกองหนังสือฟิสิกส์ระดับควอนตัมและกระดาษโน้ตโพสต์อิตสีสว่างละลานตา ฟ้าใสกำลังนั่งกอดอกทำหน้ายุ่งอยู่หน้าจอแท็บเล็ต ปลายนิ้วเรียวเคาะโต๊ะเป็นจังหวะรัวๆ ด้วยความหงุดหงิด ขณะที่สายตาก็จ้องมองข้อความแชตล่าสุดบนหน้าจอที่ค้างคาไว้ตั้งแต่มือถือเครื่องหรูของเธอดันหลุดมือพิมพ์ประโยคบ้าๆ นั่นส่งไป **[ฟ้าใส]:** "ดูท่าทาง... งานนี้เราคงต้องเปิดตัวแถลงข่าวเรื่อง 'แรงดึงดูดระหว่างเรา' กันจริงๆ จังๆ แล้วล่ะมั้งครับคุณแฟน?" ให้ตายเถอะ! นี่มันประโยคบ้าอะไรวะเนี่ย! เธอกลอกตาเป็นเลขแปดรอบที่สามร้อยของวัน ขยำกระดาษโน้ตในมือจนยับยู่ยี่แล้วปาลงตะกร้าขยะอย่างแม่นยำ แต่มันไม่ได้ช่วยให้ความร้อนที่เห่อขึ้นมาบนใบหน้าของเธอลดลงเลยแม้แต่น้อย ยิ่งนึกถึงรอยยิ้มมุมปากและสายตารู้ทันของติวเตอร์หนุ่มจอมเนิร์ดคนนั้นตอนที่เขาอ่านข้อความนี้แล้ว... หัวใจเจ้ากรรมก็ดันเต้นผิดจังหวะจนควบคุมไม่ได้ ติ๊ง! เสียงแจ้งเตือนแชตดังขึ้นเบาๆ แต่ทรงพลังพอกระชากวิญญาณของฟ้าใสให้กลับเข้าร่าง แท็บเล็ตในมือแทบจะร่วงลงพื้นเมื่อเห็นชื่อผู้ส่ง **[ดรณ์]:** "ตกลงว่านี่คือการทฤษฎีสมคบคิด หรือเป็นปรากฏการณ์ทางธรรมชาติที่เรียกว่า 'แรงโน้มถัดไป' กันแน่ครับคุณอินฟลูเอนเซอร์? เห็นเงียบไปเลย เขินจนสมองช็อตไปแล้วเหรอครับ?" ฟ้าร้องในหัวดังเปรี้ยง! ยัยฟ้าใส เธอจะมาเสียฟอร์มตอนนี้ไม่ได้นะเว้ย! **[ฟ้าใส]:** "ใครเขิน! บ้าเปล่าคุณดรณ์! ฉันแค่พิมพ์ผิดต่างหาก มือมันลั่น! โปรแกรมแป้นพิมพ์รวน! อย่ามามโนเป็นตุเป็นตะนะ บอกกี่ครั้งแล้วว่าเราเป็นแค่คู่หูทางธุรกิจ... คู่หูเฉยๆ โว้ย!" เธอกดส่งรัวๆ ด้วยความเร็วแสง พร้อมกับทำหน้ามุ่ยใส่จอโทรศัพท์เหมือนอยากจะทะลุเข้าไปทุบหัวคนพิมพ์ฝั่งตรงข้ามสักทีสองที ปากบอกว่าไม่ แต่หัวใจเจ้ากรรมดันเต้นระรัวราวกับตีกลองเพล ไม่นานนัก ข้อความตอบกลับก็เด้งขึ้นมาทันทีราวกับเขานั่งรอจังหวะนี้อยู่แล้ว **[ดรณ์]:** "อ๋อ... มือลั่นเหรอครับ? ลั่นเป็นประโยคบอกรักกลายๆ แถมนี่ยังอุตส่าห์เรียกผมว่า 'คุณแฟน' ได้อย่างแนบเนียนซะด้วย ระบบสัมผัสหน้าจอนี่อัจฉริยะจริงๆ นะครับเนี่ย รู้ใจคนพิมพ์ลึกซึ้งกว่าเจ้าของตัวจริงซะอีก" ฟ้าใสกัดริมฝีปากตัวเองเบาๆ พยายามกลั้นยิ้มที่กำลังจะฉีกกว้างจนถึงใบหู เธอสูดลมหายใจเข้าลึกๆ แล้วพิมพ์สวนกลับไปทันควันเพื่อกอบกู้ศักดิ์ศรี **[ฟ้าใส]:** "เลิกกวนประสาทสักทีได้ไหมเนี่ย! นี่เรากำลังซีเรียสเรื่องโปรเจกต์คลิปฟิสิกส์สัปดาห์หน้านะคุณ! คนดูเขารอคอนเทนต์ปังๆ ไม่ใช่มาดูคุณนั่งแทะโลมฉันในแชตนะเฟ้ย!" **[ดรณ์]:** "อ้าว... ก็นึกว่ากำลังช่วยวิเคราะห์ 'สมการความสัมพันธ์' ที่มันยังแก้ไม่ตกซะอีกครับ เห็นคุณติดอยู่ที่ตัวแปรตัวนี้มาหลายวันละ แก้ยังไงก็ไม่ยอมหลุดพ้นจากลูปเดิมสักที... อยากให้ผมช่วยติวตัวต่อตัวไหมล่ะครับ? รับรองว่าเข้าใจง่าย ไม่ซับซ้อนเท่าทฤษฎีสัมพัทธภาพแน่นอน" ให้ตายเถอะ ดรณ์! ผู้ชายอะไรทำไมถึงได้ร้ายกาจขนาดนี้! ใช้หลักการฟิสิกส์มาหยอดกันหน้าตาเฉย แบบนี้ใครมันจะไปตั้งสรับไหววะ ฟ้าใสยกมือขึ้นกุมแก้มตัวเองที่ร้อนผ่าวราวกับโดนความร้อนจากเตาไมโครเวฟ เธอนั่งนิ่งค้างอยู่หน้าจออยู่ครู่ใหญ่ สมองที่เคยประมวลผลเรื่องยากๆ ได้อย่างรวดเร็ว ตอนนี้กลับว่างเปล่าเพราะพลังทำลายล้างจากรอยยิ้มกวนๆ ของอีกฝ่ายที่ลอยเข้ามาในหัว ในขณะเดียวกัน ที่ห้องทำงานอีกมุมหนึ่งของตึก ดรณ์กำลังนั่งไขว่ห้างถือโทรศัพท์มือถือไว้ในมือ สายตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นสายตาใสกำลังจดจ้องไปที่หน้าจอแชตที่ขึ้นสถานะ *'กำลังพิมพ์...'* อยู่นานสองนาน แต่แล้วก็หายไป แล้วก็ขึ้นใหม่อย่างลังเล มุมปากหยักของติวเตอร์หนุ่มยกยิ้มขึ้นเล็กน้อยอย่างอารมณ์ดี เขารู้ดีว่าตอนนี้ยัยตัวป่วนฝั่งนู้นกำลังนั่งทำหน้าบึ้งตึงแต่แอบเขินจนตัวบิดอยู่แน่ๆ เคมีระหว่างพวกเขามันชัดเจนเสียยิ่งกว่ากฎการเคลื่อนที่ข้อที่สามของนิวตันซะอีก—*ทุกแรงกิริยาท่อมeีแรงปฏิกิริยาขนาดเท่ากันในทิศทางตรงกันข้าม* ยิ่งเขาหยอด แรงต้านเธอก็ยิ่งรุนแรง แต่ลึกๆ แล้วทั้งคู่ต่างก็รู้ดีว่าไม่มีใครอยากถอยห่างออกจากวงโคจรของกันและกันเลยสักนิด แต่ติดอยู่เรื่องเดียว... ทั้งคู่ต่างก็ "ปากแข็ง" เกินกว่าจะยอมปริปากพูดความจริงออกไปตรงๆ ดรณ์ถอนหายใจเบาๆ ออกมาด้วยความเอ็นดู ก่อนจะกดพิมพ์ข้อความส่งไปอีกครั้งเพื่อทำลายความเงียบ **[ดรณ์]:** "เลิกทำตัวเป็นเด็กอมมือแล้วเปิดประตูห้องหน่อยสิครับคุณอินฟลูเอนเซอร์ ผมยืนถือชานมไข่มุกหน้าห้องคุณมาหนาวพอสมควรละนะ ถ้าปล่อยให้ละลาย คอนเทนต์วันนี้คงไม่ฟินเท่าไหร่หรอกมั้งครับ" พรึบ! เสียงเปิดประตูห้องดังขึ้นอย่างรวดเร็วกว่าความเร็วเสียง ฟ้าใสโผล่หน้าออกมาจากกรอบประตูด้วยสภาพที่ผมเผ้ากระเซิงเล็กน้อย เสื้อฮู้ดตัวโคร่ง และใบหน้าที่พยายามทำเป็นบึ้งตึงใส่เขาเต็มที่ แต่ดวงตากลมโตคู่นั้นกลับส่อแววตื่นเต้นและดีใจอย่างปิดไม่มิด "ใครสั่งใครสอนให้มาเคาะประตูยามวิกาลแบบนี้ฮะคุณดรณ์! แล้วชานมไข่มุกอะไรของ..." ยังไม่ทันที่ฟ้าใสจะบ่นจบ ดรณ์ก็ยื่นแก้วชานมไข่มุกหวานน้อยมาตรงหน้าเธอ พร้อมกับส่งรอยยิ้มละมุนที่ทำเอาคนปากเก่งถึงกับพูดไม่ออก "ก็สั่งโดยคนแถวนี้ที่บ่นว่าสมองไม่แล่นเพราะขาดน้ำตาลไงครับ" ดรณ์พูดด้วยน้ำเสียงนุ่มทุบ ชวนฟัง "รับรองว่าดูดอึกนี้เข้าไป ตัวแปร $x$ ที่ติดลบอยู่เมื่อกี้ จะกลายเป็นบวกในพริบตาเดียวเลยล่ะคุณ" ฟ้าใสรับแก้วชานมมาถือไว้โดยอัตโนมัติ เธอกลืนน้ำลายลงคออึือกใหญ่ หลบสายตาคมกริบที่มองตรงมาด้วยความรู้สึกหวั่นไหวแปลกๆ บรรยากาศรอบตัวเหมือนจะเงียบลงจนได้ยินเสียงหัวใจของตัวเองเต้นชัดเจน "อะ... ขอบใจนะ" เธอพึมพำเบาๆ เสียงอ้อมแอ้มไม่เป็นตัวของตัวเองเอาเสียเลย "ถึงรสชาติมันจะงั้นๆ ก็เถอะ..." ดรณ์หัวเราะในลำคอเบาๆ กับท่าทีฟอร์มจัดนั้น เขาก้าวเข้ามาใกล้เธอบันไดก้าวหนึ่ง จนระยะห่างระหว่างพวกเขาลดลงเหลือเพียงแค่ไม่กี่คืบ กลิ่นหอมจางๆ จากตัวเขาผสมกับความอบอุ่นที่แผ่ซ่านออกมาทำให้ฟ้าใสแทบจะไม่กล้าหายใจแรง "ปากแข็งจังนะครับ..." ดรณ์กระซิบเสียงแผ่วเบา ก้มหน้าลงมองเธอด้วยสายตาที่ลุ่มลึกเกินกว่าทุกครั้ง "ไม่เป็นไร... ถ้าแก้สมการนี้ด้วยตัวเองไม่ไหว เดี๋ยววันนี้ผมจะช่วย 'ติวเข้ม' ให้ยันเช้าเลยดีไหมครับ คุณแฟน?" ฟ้าใสเงยหน้าขึ้นมองเขาอย่างตกใจ ใบหน้าร้อนผ่าวขึ้นสีแดงจัดจนลามไปถึงใบหู เธอยังไม่ทันได้อ้าปากเถียงกลับ ประตูลิฟท์ที่อยู่สุดทางเดินก็เปิดออกพร้อมกับเสียงฝีเท้าและเสียงทักทายดังลั่นจากบุคคลที่ไม่คาดฝัน "อ้าว! ดรณ์! ฟ้าใส! ยังไม่นอนกันเหรอวะพอดีเลย กูซื้อเบียร์กับกับแกล้งมาฝาก... เฮ้ย! พวกมึงกำลังทำอะไรกันวะเนี่ย บรรยากาศดูชวนเข้าใจผิดชะมัด!" เสียงของ 'กรณ์' เพื่อนสนิทตัวดีของดรณ์ดังแทรกขึ้นมาท่ามกลางความเงียบ พร้อมกับร่างสูงที่เดินถือถุงกับแกล้งตรงเข้ามาใกล้ ทำเอาทั้งคู่ต้องรีบกระโดดถอยหลังออกจากกันแทบไม่ทัน ดรณ์ขมวดคิ้วมุ่นด้วยความเสียดายจังหวะ ขณะที่ฟ้าใสรีบยกแก้วชานมขึ้นบังหน้าแดงๆ ของตัวเองไว้แทบไม่ทัน แต่ทว่า... ในจังหวะที่สายตาของดรณ์หันไปมองเพื่อนสนิทที่กำลังส่งยิ้มเจ้าเล่ห์มาให้ สายตาของเขาก็เหลือบไปเห็นหน้าจอโทรศัพท์ของกรณ์ที่วางอยู่บนโต๊ะใกล้ๆ ซึ่งกำลังเปิดหน้าจอแจ้งเตือนข้อความแชตกลุ่มของแก๊งเพื่อนสนิทที่พิมพ์ค้างไว้ว่า... **[กลุ่มแก๊งฟิสิกส์กู้โลก]:** "ไอ้ดรณ์มันรู้เรื่องแผนเซอร์ไพรส์ขอเป็นแฟนที่มึงเตรียมไว้สัปดาห์หน้าหรือยังวะ? ระวังมันโป๊ะแตกก่อนนะเว้ย!" ดรณ์ชะงักกึก ร่างกายแข็งทื่อไปในทันที ความคิดในหัวประมวลผลด้วยความเร็วสูงกว่าแสง แผนเซอร์ไพรส์อะไรนะ? ใครเป็นคนเตรียม? แล้วทำไมเขาถึงไม่รู้เรื่องนี้คนเดียว?! ดรณ์หันขวับกลับมามองหน้าฟ้าใสที่ตอนนี้กำลังทำตัวไม่ถูก หลบสายตาเขาเลิกลั่กอย่างมีพิรุธ... --- ติดตามตอนต่อไปใน "เซียนฟิสิกส์กับยัยตัวป่วน ชวนแก้ปมโลกแตก" ตอนที่ 27: *ความลับที่ซ่อนอยู่หลังสมการ* ขอบคุณที่ร่วมเดินทางและไขปริศนาหัวใจไปกับความฟีลกู๊ดนี้นะครับ