เมื่อคนขี้กวนเจอคนขี้อ้อน

เสียงชัตเตอร์รัวติดต่อกันเป็นชุดจนฟังแทบไม่ทัน เสียงไฟแฟลชวบวาบสาดส่องกระทบกับฉากหลังสีเขียวของสตูดิโอขนาดใหญ่ ทีมงานกองถ่ายวิ่งวุ่นกันฝุ่นตลบ เสียงผู้กำกับตะโกนสั่งบล็อกกิ้งดังลั่นฮอลล์ แต่ท่ามกลางความโกลาหลระดับสิบนั้น จุดศูนย์กลางความสนใจของทุกคนกลับอยู่ที่โซฟาเบาะกำมะหยี่สีแดงเพลิงกลางฉาก—ที่ซึ่งร่างระหงของอินฟลูเอนเซอร์สาวกำลังนั่งกุมขมับ หน้าซีดเผือดราวกับคนเห็นผีกลางวันแสกๆ "พี่ดรณ์... ฉันตายแน่ๆ ฮือออ" ฟ้าใสส่งเสียงครางฮือในลำคอ ใบหน้าสวยหวานบิดเบี้ยวด้วยความเครียดจัด นิ้วเรียวยาวพยายามจิ้มรัวๆ ลงบนหน้าจอสมาร์ทโฟนรุ่นล่าสุดอย่างลนลาน เพื่อหวังจะกู้สถานการณ์วิกฤตที่เพิ่งทำพังไปเมื่อเสี้ยววินาทีที่แล้ว แต่ยิ่งลน มือก็ยิ่งสั่น จนเผลอกดปุ่มเพิ่มเสียงแทนที่จะกดเข้าเมนูตั้งค่า "ทำใจดีๆ ไว้ก่อนครับคุณฟ้าใส การสูญเสียสติในยามวิกฤตไม่ได้ช่วยลดอัตราความเร็วในการส่งข้อมูลของสัญญาณ 5G ลงแม้แต่น้อย" ดรณ์ยืนกอดอกพิงเสาไฟสตูดิโอ ใบหล่อเนียบสวมแว่นกรอบใสส่งยิ้มมุมปากแบบที่คนโดนป่วนประจำชอบทำ ตาคมกริบมองอาการลนลานของหญิงสาวด้วยความขบขันระคนเอ็นดู มือหนายกขึ้นดันกรอบแว่นเบาๆ ก่อนจะเอ่ยต่อด้วยน้ำเสียงราบเรียบชวนหมั่นไส้ "ไหนดูซิ... ข้อความที่เผลอส่งไปเมื่อกี้ มีใจความสำคัญระดับที่ทำให้โลกแตกสลายคามือถือเลยเหรอครับ ถึงได้ทำหน้าเหมือนคนกำลังจะโดนประหารชีวิตแบบนั้น" "ก...ก็มันไม่ใช่เรื่องเล่นๆ น้า!" ฟ้าใสสะดุ้งโหยง เงยหน้าขึ้นมาถลึงตาใส่ติวเตอร์หนุ่มปากร้ายทันที แก้มใสขึ้นสีแดงระเรื่อลามไปถึงใบหูด้วยความเขินอายที่พุ่งทะยานจนปรอทแตก "พี่ก็เห็นนี่! สัญญาณในกองถ่ายบ้าบออะไรเนี่ย เร็วยังกะติดเทอร์โบ พิมพ์ปุ๊บส่งปั๊บ ขึ้นสถานะ Read โชว์หราอยู่จะจะคาตาแบบนั้น ฉันไม่ได้ตั้งใจจะพิมพ์บอกเขาแบบนั้นซะหน่อยยย!" "อ๋อ..." ดรณ์ลากเสียงยาวในลำคอ แกล้งทำเป็นพยักหน้ารับรู้ด้วยท่าทางจริงจัง "ในทางฟิสิกส์ เราเรียกว่าการเคลื่อนที่ของข้อมูลด้วยความเร็วใกล้เคียงความเร็วแสงในสุญญากาศครับ... น่าประทับใจดีออก แม่เหล็กไฟฟ้าทำงานได้คุ้มค่าอินเทอร์เน็ตรายเดือนจริงๆ นะครับเนี่ย" "ไอ้พี่ดรณ์! นี่ไม่ใช่เวลามาฟิสิกส์ฟิชשั่อะไรทั้งนั้นนะ!" ฟ้าใสโวยวายลั่น ปรี่เข้าไปทุบแขนแกร่งของอีกฝ่ายรัวๆ ด้วยความหมั่นไส้จนคนโดนตีต้องยอมก้าวถอยหลังหนี "ช่วยด้วยยย คิดหาข้อแก้ตัวสิ คิดสิๆๆๆ ถ้าเขาตอบกลับมาว่า 'อะไรนะครับ?' หรือไม่ก็พิมพ์เครื่องหมายคำถามกลับมานะ ฉันจะเอาหัวมุดทรายหนีไปดาวอังคารจริงๆ ด้วย!" ดรณ์หัวเราะในลำคอเบาๆ กับท่าทางพองลมแก้มป่องของหญิงสาว มือหนาเอื้อมออกไปโดยสัญชาตญาณตั้งใจจะเคาะหน้าผากมนสักทีโทษฐานที่ซุ่มซ่าม แต่พอยื่นมือไปใกล้และสบเข้ากับดวงตากลมโตที่ฉายแววออดอ้อนปนกาลเทศะเข้าจริงๆ นิ้วที่งอไว้ก็ต้องชะงักค้างกลางอากาศ เปลี่ยนเป็นยื่นไปดีดจมูกรรันรอนเบาๆ แทนอย่างหมั่นเขี้ยว "โอ๊ย!" ฟ้าใสอุทานเบาๆ ยกมือขึ้นกุมจมูกตัวเองทันที ค้อนขวับใส่คนฉวยโอกาส "มาดีดจมูกฉันทำไมเนี่ย!" "ก็หมั่นไส้คนแถวนี้ที่ชอบทำอะไรเกินตัวครับ" ดรณ์ลดมือลงเก็บไว้ที่เดิม น้ำเสียงทุ้มนุ่มเจือความอ่อนโยนลงอย่างไม่รู้ตัวเมื่อเห็นปลายจมูกของอีกฝ่ายขึ้นสีแดงเรื่อ "ไหน เอาโทรศัพท์มานี่ซิครับ... ในเมื่อส่งออกไปแล้ว และทางนั้นก็ Read ไปเรียบร้อยแล้ว การปฏิเสธความจริงไม่ใช่ทางเลือกของนักฟิสิกส์ที่ดีหรอกนะครับ" "เฮ้ย! จะทำอะไร อย่าแย่งมือถือนะ!" ฟ้าใสรีบดึงโทรศัพท์หลบแทบไม่ทัน ทำท่าจะกอดเครื่องไว้แนบอกราวกับไข่ในหิน "พี่จะทำอะไรบ้าๆ อีกอ่ะ แค่นี้ฉันก็อายจนแทบแทรกแผ่นดินหนีอยู่แล้วนะ!" "ผมไม่ได้จะทำอะไรบ้าๆ ครับ แค่จะช่วยแก้ปัญหาให้... ในฐานะที่ผมเป็น 'เซียนฟิสิกส์' ประจำตัวคุณไงครับ" ดรณ์โน้มตัวเข้าไปใกล้ขึ้นอีกนิด จนฟ้าใสต้องเอนตัวหนีไปด้านหลังโดยอัตโนมัติ แผ่นหลังบางชนเข้ากับพนักโซฟาอย่างจัง กลิ่นน้ำหอมอ่อนๆ สะอาดๆ จากตัวชายหนุ่มโชว์เข้ามาแตะจมูกจนหัวใจดวงน้อยเต้นรัวผิดจังหวะ "ว่าไงครับ... จะให้ผมช่วยกู้สถานการณ์ หรือจะปล่อยให้ทางนั้นเขาส่งข้อความกลับมาทวงคำตอบเอง?" ฟ้าใสกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ดวงตากลมโตช้อนขึ้นมองใบหน้าคมคายที่อยู่ใกล้แค่คืบ ลมหายใจอุ่นๆ ของคนทั้งคู่แทบจะหลอมรวมเป็นจังหวะเดียวกัน ความกวนประสาทที่เคยมีหายวับไปกับตา เหลือเพียงความประหม่าที่ตีตื้นขึ้นมาจนพูดไม่ออก เธอกัดริมฝีปากล่างเบาๆ อย่างใช้ความคิด สมองที่เคยแล่นฉิวด้านคอนเทนต์ตอนนี้กลับตื้อตันไปหมดเพราะแรงดึงดูดประหลาดจากผู้ชายตรงหน้า "เอ่อ... ก็... ก็ได้วะ!" ฟ้าใสหลบตา ยื่นโทรศัพท์มือถือที่หน้าจอยังคงค้างหน้าแชตเจ้าปัญหาให้เขาด้วยท่าทางจำยอม "แล้วจะแก้ยังไงล่ะฮึ? ถ้าแก้ไม่ตกนะ ฉันจะฟ้องทีมงานว่าพี่แอบอู้กินแรงฉันแน่!" ดรณ์รับโทรศัพท์มาถือไว้ด้วยรอยยิ้มเจ้าเลíuที่มุมปาก นิ้วเรียวกดหน้าจอเบาๆ สองสามทีอย่างคล่องแคล่ว สายตาคมกวาดมองข้อความยาวเหยียดที่ฟ้าใสเผลอพิมพ์สารภาพความในใจผสมกับเรื่องปวดหัวเรื่องงานส่งไปให้เป้าหมาย บรรยากาศรอบตัวเหมือนจะเงียบลงไปชั่วขณะ เสียงโกลาหลในกองถ่ายราวกับถูกกดปุ่มปิดเสียง เหลือเพียงเสียงหัวใจของคนสองคนที่เต้นรัวแข่งกัน ท่ามกลางแสงไฟสปอตไลท์สีนวลที่ส่องกระทบลงมาพอดีเป๊ะราวกับจัดฉากในซีรีส์โรแมนติก "เรียบร้อยครับ" ดรณ์ส่งโทรศัพท์คืนให้ ฟ้าใสรีบคว้าพรวดมาดูทันทีด้วยความลุ้นระทึก ดวงตาเบิกกว้างเมื่อเห็นข้อความล่าสุดที่ถูกส่งออกไปต่อจากข้อความสารภาพรักพิลึกพั่นนั่น มันไม่ใช่การแก้ตัว ไม่ใช่การบอกว่าส่งผิด... แต่เป็นข้อความสั้นๆ ที่อ่านแล้วทำเอาเลือดในกายสูบฉีดพุ่งขึ้นมาบนใบหน้าจนร้อนผ่าว **[ดรณ์]: "ขอโทษทีครับ พอดีแฟนผมเขาซุ่มซ่ามไปหน่อย มือลั่นส่งข้อความผิด... แต่ถ้าความหมายในนั้นมันบังเอิญตรงกับความจริงพอดี ก็ถือว่าผมจีบซ้ำรอบสองก็แล้วกันนะครับ :P]** ฟ้าใสอ้าปากค้าง สมองหยุดทำงานไปสามวินาทีเต็ม ก่อนจะแหวลั่นสตูดิโอด้วยความเขินอจัดจนหน้าดำหน้าแดง "ไอ้พี่ดรณ์! ใครแฟนพี่เล่า! ใครให้พิมพ์แบบนี้เนี่ยยยย!" "อ้าวกก็คุณบอกให้ช่วยแก้สถานการณ์ไม่ใช่เหรอครับ?" ดรณ์ยักไหล่อย่างไม่สะทกสะท้าน รอยยิ้มพึงพอใจระบายอยู่เต็มใบหน้าหล่อเหลา "ในทางฟิสิกส์ แรงดึงดูดระหว่างมวลไม่เคยโกหกใคร... เช่นเดียวกับหัวใจคุณตอนนี้ ที่กำลังบอกว่าอยากให้ผมเป็นแฟนจริงๆ มากกว่าจะให้เป็นแค่ติวเตอร์แก้โจทย์นะแหละครับ" "ฮื้ออออออ! อยากจะบ้าตายสิบแปดตลบ!" ฟ้าใสยกมือขึ้นปิดหน้าตัวเองที่ร้อนผ่าวดั่งเตาไฟ พยายามจะเดินหนีแต่ก็ถูกมือหนาคว้าข้อแขนไว้เบาๆ ให้หันกลับมาเผชิญหน้า ในจังหวะที่หัวใจกำลังเต้นระส่ำไม่เป็นส่ำ เสียงฝีเท้าฝรึดฝรัดของทีมงานคนหนึ่งก็วิ่งหน้าตาตื่นเข้ามาหยุดยืนหอบแฮกอยู่ตรงหน้าทั้งคู่ พร้อมกับโทรศัพท์มือถือในมือที่สั่นระริก "ดรณ์! ฟ้าใส! แย่แล้วครับ!" ทีมงานหนุ่มร้องลั่นด้วยความตกใจ "หน้าเพจหลักของรายการ... มีคนแคปภาพแชตปริศนาที่หลุดออกไปเมื่อกี้ไปโพสต์ลงโซเชียลแล้ว! ตอนนี้ยอดแชร์ทะลุแสนภายในหนาทีเดียว แถมชาวเน็ตกำลังแห่คอมเมนต์กันสนั่นว่า... เจ้าของแชตตัวจริงคือใครกันแน่!" ฟ้าใสสะดุ้งสุดตัว หันขวับไปมองหน้าดรณ์ทันที ดวงตากลมโตเบิกกว้างด้วยความตกใจสุดขีด ผิดกับชายหนุ่มที่ยังคงนิ่งสงบ ไร้ร่องรอยความตื่นตระหนกใดๆ บนใบหน้า แถมยังส่งยิ้มมุมปากให้เธออย่างมีความหมาย ก่อนที่ดรณ์จะโน้มตัวลงกระซิบเบาๆ ข้างหูเธอด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่มที่ทำเอาขนลุกซู่ไปทั้งร่าง "ดูท่าทาง... งานนี้เราคงต้องเปิดตัวแถลงข่าวเรื่อง 'แรงดึงดูดระหว่างเรา' กันจริงๆ จังๆ แล้วล่ะมั้งครับคุณแฟน?" ขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่อยู่เคียงข้างความป่วนและความฟินนี้มาด้วยกันเสมอนะครับ!