เคมีที่เข้ากันได้โดยไม่ได้ตั้งใจ

"ถ้าคุณยังหมุนวนแผ่นวงแหวนเวทมนตร์ด้วยมุมองศาเดิมแบบนั้น ต่อให้เราอยู่ด้วยกันจนถึงฤดูใบไม้ร่วงปีหน้า รอยแตกร้าวของประตูมิติในห้องใต้ดินนั่นก็ไม่มีวันประสานกันได้หรอกครับ ศาสตราจารย์เซเลนา" เสียงทุ้มต่ำแต่เจือแววกวนประสาทดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงัดของห้องสมุดต้องห้ามยามวิกาล แสงไฟจากตะเกียงมานาสีนวลสะท้อนเงาทอดตัวยาวไปบนชั้นหนังสือโบราณ คีลนั่งไขว่ห้างอยู่บนเก้าอี้พนักพิงสูง นิ้วเรียวยาวกำลังหมุนปากกาขนนกเล่นอย่างสบายอารมณ์ ตรงข้ามกันคือศาสตราจารย์สาวผู้ขึ้นชื่อเรื่องความเข้มงวดและเย็นชาที่สุดใน100ปีของสถาบันเวทมนตร์แห่งนี้ เซเลนาเม้มริมฝีปากแน่น เปลือกตาที่มักจะปรือลงด้วยความเหนื่อยล้าและระแวดระวังบัดนี้เบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย ดวงตาสีไพลินจ้องมองกระดาษคำนวณเวทมนตร์แผ่นโตที่เต็มไปด้วยสมการมิติซับซ้อน เธอไม่ได้เอ่ยปากไล่เขาออกไปเหมือนเช่นทุกครั้ง เหตุผลเดียวคือตัวเลขเจ็ดหลักบนกระดาษแผ่นนั้นที่เด็กหนุ่มปีหนึ่งเพิ่งเขียนแก้ให้เมื่อสิบนาทีที่แล้ว มันถูกต้องแม่นยำเสียจนเธอหาข้อโต้แย้งไม่ได้ "เธอรู้ได้ยังไง..." เสียงของเซเลนาแหบพร่าเล็กน้อย ความอ่อนล้าจากการอดนอนติดต่อกันสามวันเริ่มกัดกินสติสัมปชัญญะของเธอ "ทฤษฎีการบิดเบือนปริภูมิระดับนี้ แม้แต่ศาสตราจารย์ภาควิชาเวทมนตร์โบราณยังต้องใช้เวลาถอดรหัสนานเป็นสัปดาห์ แต่เธอกลับใช้เวลาแค่จิบชาหมดไปครึ่งถ้วย" "เพราะผมไม่ได้มองมันเป็น 'เวทมนตร์ที่ต้องเอาชนะ' เหมือนที่ท่านพยายามทำอยู่ยังไงล่ะครับ" คีลวางปากกาลง แววตาที่ปกติมักฉายแววหยอกเย้าเปลี่ยนเป็นจริงจังขึ้นมาวูบหนึ่งจนน่าประหลาดใจ "สำหรับผม ประตูมิติก็เหมือนกลไกนาฬิกาเรือนใหญ่ที่มีเฟืองขัดกันอยู่ ถ้าท่านฝืนหมุนมันด้วยพลังมานาดิบๆ มีแต่จะทำให้ฟันเฟืองหักสะบั้น สิ่งที่ท่านต้องทำไม่ใช่การออกแรงกดทับ แต่มันคือการ 'ยอมรับจังหวะ' ของมันต่างหาก" คำพูดนั้นทำเอาเซเลนาชะงักค้าง เธอนิ่งอึ้งไปหลายวินาที ภาพสะท้อนของเด็กหนุ่มรุ่นราวคราวลูกในกระจกเงาด้านหลังทำให้เธอนึกถึงใครบางคนในอดีต—คนที่มีรอยยิ้มกวนประสาทแบบนี้ไม่ผิดเพี้ยน แต่คนผู้นั้นได้หายสาบสูญไปพร้อมกับความผิดพลาดในคืนที่ประตูมิติสีครามเคยระเบิดขึ้น "เธอนี่... แก่แดดเกินวัยจริงๆ นะ คีล" เซเลนาถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ ความเกร็งขึงที่สะสมมาตลอดสัปดาห์คลายลงทีละน้อย เธอทิ้งตัวพิงพนักเก้าอี้ หลับตาลงเพื่อพักสายตาที่แสบร้อน "ถ้ารู้สึกว่าตัวเองฉลาดนัก ทำไมไม่ช่วยรินชาให้ฉันสักถ้วยล่ะ หรือว่าสมองอัจฉริยะของเธอมันสั่งการให้ใช้แรงงานแค่อาจารย์อย่างเดียว" "ด้วยความยินดีครับอาจารย์ คนฉลาดมักจะรู้ว่าควรเอาใจผู้มีอำนาจให้ถูกจังหวะ" คีลหัวเราะในลำคอเบาๆ ก่อนจะลุกขึ้นไปรินชาสมุนไพรคาโมมายล์อุ่นๆ จากกาน้ำร้อนที่ตั้งอยู่บนเตาผิง กลิ่นหอมละมุนช่วยขับไล่บรรยากาศอึมครึมในห้องสมุดให้เจือจางลง ขณะที่เขายื่นถ้วยชาให้ ปลายนิ้วของทั้งคู่บังเอิญแตะโดนกันเล็กน้อย เซเลนาสะดุ้งเล็กน้อยตามสัญชาตญาณ ทว่าคีลไม่ได้ชักมือกลับทันที เขาวางถ้วยลงบนโต๊ะอย่างนุ่มนวล ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลงกว่าเดิมหลายส่วน "ท่านอดนอนมาสามวันแล้วนะฃครับ รอยคล้ำใต้ตาของท่านมันฟ้องชัดเจนยิ่งกว่าตำราเวทมนตร์เล่มไหนเสียอีก ถ้าประตูมิติในห้องใต้ดินมันจะรั้นนัก พรุ่งนี้ค่อยมาลุยต่อก็ได้ ไม่มีใครคาดโทษศาสตราจารย์ผู้เก่งกาจหรอครับ" เซเลนาเงยหน้าขึ้นมองเด็กหนุ่ม แววตาของเขาไม่มีร่องรอยของการเสแสร้งหรือการประจบประแจง มันมีความห่วงใยที่บริสุทธิ์ซ่อนอยู่ภายใต้ท่าทีกวนประสาท ความรู้สึกอบอุ่นแปลกประหลาดไหลซึมเข้าสู่หัวใจที่ด้านชามาเนิ่นนาน เธอเผลอยิ้มออกมาบางๆ เป็นรอยยิ้มครั้งแรกในรอบหลายเดือนที่ทำใหใบหน้าอันงดงามของเธอดูกระจ่างใสขึ้นมาทันตา "เธอนี่มัน... จัดจ้านเสียจริงนะ คีล ทั้งวาจาและวิธีคิด" เซเลนายกถ้วยชาขึ้นจิบเบาๆ ไอความร้อนลอยกรุ่นขึ้นมาบังใบหน้าที่ขึ้นสีระเรื่อจางๆ ของเธอ "ก็ได้... พักก็พัก สักหนึ่งชั่วโมง ค่อยว่ากันใหม่" ทว่า ในวินาทีที่บรรยากาศกำลังผ่อนคลายและเต็มไปด้วยความเข้าใจอันเงียบงันระหว่างทั้งคู่ ประกายไฟสีม่วงเข้มก็พลันวาบขึ้นจากมุมมืดของชั้นหนังสือโบราณด้านหลัง เสียงฝีเท้าหนักๆ ที่ไม่ควรจะมีใครย่างกรายเข้ามาในยามวิกาลดังขึ้น พร้อมกับอุณหภูมิในห้องที่ดิ่งฮวบลงจนลมหายใจกลายเป็นไอสีขาว กริ๊ง... เสียงกระดิ่งเวทมนตร์เตือนภัยระดับฉุกเฉินดังลั่นห้องสมุด หน้าต่างกระจกสีสเตนลาสส่องประกายสั่นสะเทือน เซเลนาผุดลุกขึ้นยืนทันที สัญชาตญาณนักเวทระดับสูงตื่นตัวเต็มที่ แววตาเปลี่ยนเป็นเฉียบคมดุดัน "ไม่ใช่ฝีมือของฉัน... หรือระบบป้องกันโรงเรียน!" คีลขยับตัวเข้ามาประชิดเบื้องหลังอาจารย์สาวอย่างรวดเร็ว สายตาคมกริบกวาดมองไปยังความมืดมิดที่ค่อยๆ บิดตัวเป็นรูปร่างของเงาดำทะมึน หน้าจอระบบโปร่งแสงสีฟ้าที่สงบมานานนับสัปดาห์พลันเด้งขึ้นตรงหน้าพร้อมเสียงเตือนที่ทำให้หัวใจกระตุกวาบ [แจ้งเตือนระบบ: ตรวจพบสิ่งแปลกปลอมระดับ SSS ลักลอบเข้าสู่เขตหวงห้าม] [เป้าหมาย: "ผู้คุมกฎแห่งเงา" จากมิติคู่ขนานกำลังมุ่งหน้ามายังจุดที่ท่านยืนอยู่] [คำเตือน: จงเตรียมพร้อมรับมือ หรือหนี—ก่อนที่ประตูบานนั้นจะเปิดออกอย่างสมบูรณ์!] ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ติดตามและร่วมเดินทางไปกับ "ไมโลกับภูตน้อย" ในตอนนี้นะครับ!