การทดสอบกลุ่มที่ไร้ความปรานี

"ถ้าพวกนายยังวิ่งเป็นฝูงควายตื่นตระหนกแบบนั้น อีกไม่ถึงสามนาทีข้างหน้า เราทั้งหมดจะได้กลายเป็นปุ๋ยชั้นดีใต้รากต้นสนโบราณนี่แน่ครับ" เสียงทุ้มต่ำติดจะกวนประสาทเล็กน้อยดังแทรกผ่านเสียงหอบหายใจอย่างเหนื่อยอ่อนของสมาชิกในกลุ่ม คีล ก้าวเท้าหลบรากไม้เรืองแสงที่พุ่งขึ้นมาจากพื้นดินอย่างเฉียดฉิว ดวงตาคู่คมกวาดมองสภาพความโกลาหลเบื้องหน้าอย่างรวดเร็ว ในขณะที่มือข้างหนึ่งยังคงดีดนิ้วเพื่อส่งกระแสมานาขนาดจิ๋วไปกระตุ้นอักขระเวทที่เขาร่างไว้บนพื้นหินก่อนหน้านี้ สนามทดสอบภาคสนามป่าอาคมเขตสามไม่ใช่สถานที่ที่นักเรียนปีหนึ่งควรจะเข้ามาเหยียบด้วยซ้ำ ยิ่งเมื่อสภาพอากาศแปรปรวนจนท้องฟ้ากลายเป็นสีม่วงเข้ม และกฎเหล็กของการทดสอบถูกบิดผันด้วยแรงกดดันปริศนาจากมิติคู่ขนาน ทำให้การทดสอบกลุ่มที่ไร้ความปรานีครั้งนี้กลายเป็นสนามประลองเอาชีวิตรอดที่แท้จริง "คีล! เจ้ารากไม้เวทมนตร์พวกนี้มันไม่ยอมหยุดตามเลยนะ! มานาของฉันใกล้จะหมดเกลี้ยงแล้ว!" ลูคัส สมาชิกในกลุ่มตะโกนลั่น ใบหน้าเต็มไปด้วยหยาดเหงื่อและความตื่นตระหนก ขณะที่เขาใช้โล่เวทมนตร์ปัดป้องหนามแหลมที่พุ่งเข้าใส่ "ก็บอกให้ลดการใช้มานากับการโจมตีไร้สาระพวกนั้นไงครับ ลูคัส" คีลตอบกลับด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย ราวกับสถานการณ์ตรงหน้าเป็นเพียงการแก้โจทย์เลขข้อเล็กๆ ในห้องเรียน "เวทมนตร์สายดินระดับต้นพวกนั้นทำอะไรเปลือกไม้หนาๆ ของพวกมันไม่ได้หรอก มีแต่จะทำให้มานาในตัวนายรั่วไหลเร็วขึ้น ตั้งสติแล้วมองไปที่ฐานรากของมันสครับ... ตรงรอยต่อสีฟ้าอ่อนนั่นแหละ จุดอ่อนเดียวของพวกมัน" ในขณะที่คีลกำลังประคับประคองสถานการณ์ของทีมให้อยู่ในรอดปลอดภัย สายตาของเขาแอบเหลือบมองไปยังขอบเขตป่าชั้นในที่ถูกปิดกั้นด้วยม่านพลังงานสีดำสนิท ภาพเหตุการณ์จากหน้าต่างระบบที่แจ้งเตือนเมื่อครู่ยังคงฉายชัดอยู่ในห้วงความคิด... *[แจ้งเตือนระบบ: ตรวจพบสิ่งแปลกปลอมระดับ SSS ลักลอบเข้าสู่เขตหวงห้าม]* *[เป้าหมาย: "ผู้คุมกฎแห่งเงา" จากมิติคู่ขนานกำลังมุ่งหน้ามายังจุดที่ท่านยืนอยู่]* *[คำเตือน: จงเตรียมพร้อมรับมือ หรือหนี—ก่อนที่ประตูบานนั้นจะเปิดออกอย่างสมบูรณ์!]* ความผิดปกตินี้ไม่ใช่ส่วนหนึ่งของการทดสอบของโรงเรียนอย่างแน่นอน แรงกดดันมหาศาลที่แผ่ซ่านออกมาจากรอยแยกมิตินั้น หนักหน่วงเสียจนแม้แต่ศาสตราจารย์เซเลนา อาจารย์ประจำวิชาผู้ดูแลการทดสอบ ก็อาจจะไม่สามารถรับมือได้ด้วยตัวคนเดียว "คีล! ทางข้างหน้าถูกตัดขาดแล้ว!" เสียงใสของมีอา ดังขึ้นพร้อมกับที่เธอใช้เวทมนตร์สายลมสร้างกำแพงกั้นเศษซากหินที่กำลังถล่มลงมา เบื้องหน้าของพวกเขาคือหน้าผาสูงชัน ด้านล่างคือลำธารกรดเวทมนตร์ที่ไหลเชี่ยวกราก ไม่มีทางถอยหลังเพราะฝูงอสูรเงากำลังไล่ต้อนมาอย่างกระชั้นชิด และไม่มีทางไปต่อตามเส้นทางปกติ นี่คือทางตันที่ถูกออกแบบมาเพื่อบดขยี้ความหวังของนักเรียนกลุ่มนี้โดยเฉพาะ สมาชิกในกลุ่มเริ่มมีสีหน้าสิ้นหวัง หลายคนทรุดตัวลงคุกเข่ากับพื้นเมื่อตระหนักว่าพวกเขากำลังจะสอบตก—หรือแย่กว่านั้น คือเอาชีวิตมาทิ้งไว้ที่นี่ "หมดทางแล้วจริงๆ สินะ..." ลูคัสพึมพำด้วยเสียงสั่นเครือ แต่คีลกลับยסมุมปากขึ้นเล็กน้อย ดวงตาเป็นประกายวาวโรจน์ด้วยความท้าทาย "ใครบอกว่าหมดทางกันล่ะครับ?" คีลเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่ทรงพลังพอที่จะดึงสติทุกคนให้หันกลับมามอง "ในเมื่อโรงเรียนใจร้ายไม่ยอมให้เราผ่านทางง่ายๆ เราก็แค่ต้อง... ยืมทางลัดของแขกไม่ได้รับเชิญมาใช้แทนก็แค่นั้นเองครับ" พูดจบ คีลก็ยกมือขึ้นวาดกลางอากาศอย่างรวดเร็ว วงเวทสีเงินยวงซับซ้อนหลายชั้นปรากฏขึ้นตามปลายนิ้ว ความรู้รอบตัวเกี่ยวกับกลศาสตร์มิติที่เขาศึกษาค้นคว้ามาอย่างยาวนานถูกนำมาประยุกต์ใช้ในเสี้ยววินาทีนี้ ในขณะเดียวกันนั้นเอง บรรยากาศรอบตัวก็เริ่มเปลี่ยนไป อุณหภูมิลดฮวบลงจนลมหายใจกลายเป็นไอสีขาว ท้องฟ้าสีม่วงเข้มเหนือศีรษะแตกร้าวออกราวกับกระจกเปราะ เสียงคำรามต่ำทุ้มที่สั่นสะเทือนไปถึงขั้วหัวใจดังขึ้นมาจากความว่างเปล่า รอยแยกมิติสีดำสนิทขยายใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ เผยให้เห็นเงาร่างสูงโปร่งในชุดคลุมสีดำสนิทที่ก้าวออกมาพร้อมกับกลิ่นอายความตายอันน่าสะพรึงกลัว ประตูบานนั้น... เปิดออกอย่างสมบูรณ์แล้ว คีลหันไปส่งยิ้มบางๆ ให้กับเพื่อนร่วมทีมที่กำลังอ้าปากค้างด้วยความตกตะลึง ก่อนที่เขาจะก้าวเท้าเข้าสู่วิถีโค้งของวงเวทมิติที่เขาสร้างขึ้นอย่างไร้ความลังเล "ตามผมมาครับ... ถ้าไม่อยากพลาดชมการแสดงรอบปฐมทัศน์" ร่างของคีลพุ่งทะยานหายเข้าไปในรอยแยกมิติที่กำลังปะทะกับตัวตนระดับ SSS เบื้องหน้า ท่ามกลางเสียงระบบแจ้งเตือนที่ดังระรัวในหัวว่าการเดิมพันครั้งนี้อาจไม่มีวันหวนกลับ ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปกับ "ไมโลกับภูตน้อย" นะครับ