กับดักของคนปากแข็ง

“คุณกำลังเสียอาการ... รณกร” น้ำเสียงใสกระจ่างแต่เจือแววเย้าแหย่ดังขึ้นในระยะประชิด ท่ามกลางความเงียบงันของห้องทำงานสถาปนิกที่เวลานี้ราวกับออกซิเจนในห้องถูกสูบหายไปจนหมดสิ้น รณกรเบิกตากว้าง หัวใจกระหน่ำเต้นรัวแรงจนแทบทะลุออกมานอกอก สติสัมปชัญญะที่พยายามประคับประคองมาตลอดทั้งวันพังทลายลงในพริบตาเดียว ภาพสะท้อนในดวงตากลมโตคู่สวยของลินินกำลังฟ้องชัดเจนว่าเขากำลังจนมุมอย่างสมบูรณ์แบบ ชายหนุ่มผู้ขึ้นชื่อว่าเยือกเย็นและปากจัดเป็นที่หนึ่งในวงการสถาปนิก กลืนก้อนความประหม่าลงคออย่างยากลำบาก สันจوดกระตุกเล็กน้อยด้วยความถือดีที่พยายามงัดขึ้นมาสู้ แต่เมื่อใบหน้าหวานหยดของหญิงสาวอยู่ห่างแค่คืบ ลมหายใจอุ่นร้อนที่รินรดอยู่บนผิวแก้มนวลยิ่งทำให้สมองเขาประมวลผลช้าลงไปถนัดตา “ผมเนี่ยนะเสียอาการ?” รณกรเค้นเสียงลอดไรฟัน พยายามดึงมาดขรึมและสายตาดุๆ กลับคืนมาให้เร็วที่สุด แม้ว่าฝ่ามือที่กุมขอบโต๊ะทำงานจะชื้นเหงื่อจนกระดาษแปลนสถาปัตยกรรมยับยู่ยี่ไปหมดแล้ว “คุณนี่มัน... มโนเก่งเป็นเลิศสมกับเป็นนักจัดสวนสายติสท์ดีแททนะ” “ปากแข็งจังเลยนะครับ สถาปนิกผู้เพียบพร้อม” ลินินไหวไหล่เบาๆ รอยยิ้มมุมปากของเธอยิ่งส่งให้ใบหน้านั้นดูพราวเสน่ห์และอันตรายต่อหัวใจคนมองเป็นบ้า เธอไม่ได้ถอยหนีออกจากระยะประชิดเลยสักนิด กลับเป็นฝ่ายขยับเข้าไปใกล้กว่าเดิมจนรณกรต้องเผลอเอนตัวหนีตามสัญชาตญาณ “ถ้าไม่ได้เสียอาการ ทำไมหูคุณถึงแดงแจ๋ขนาดนั้นล่ะครับ? หรือว่าอากาศในห้องนี้มันร้อนเกินไป... หรือว่าหัวใจคุณมันกำลังเต้นดังจนผมได้ยินกันแน่นะ” ฉ่า! รอดพ้นจากการจับผิดไม่ได้จริงๆ รณกรอยากจะยกมือขึ้นกุมขมับให้รู้แล้วรู้รอด เขาเกลียดความรู้สึกลึกซึ้งที่มักจะพุ่งพล่านทุกครั้งเวลาอยู่ใกล้ผู้หญิงคนนี้ และเกลียดตัวเองยิ่งกว่าที่ดันเผลอแสดงความอ่อนแอทางความรู้สึกออกมาให้เธอเห็นได้ตลอด “ถอยไป” เขาสั่งเสียงเข้ม พยายามกดเสียงให้ต่ำและทรงอำนาจที่สุดเพื่อกลบเกลื่อนความรุ่มร้อนในอก “คุณกำลังล้ำเส้นความเป็นส่วนตัวของผม ลินิน” “เส้นเหรอครับ?” หญิงสาวทวนคำ ดวงตากลมโตพราวระยับด้วยความสนุกสนาน เธอยกมือขึ้นกอดอก ปล่อยให้รณกรได้ตั้งสติและถอยร่นหลังชนชั้นวางหนังสือโดยปริยาย “แปลกจัง... ทั้งที่คนที่ขีดเส้นระหว่างเราไว้ตั้งแต่วันแรกก็คือคุณเองแท้ๆ แต่ทำไมเวลาที่ฉันก้าวข้ามมาทีไร คุณถึงได้ดูรนรานเหมือนเด็กโดนจับได้ว่าแอบกินขนมทุกทีล่ะครับ คุณกร” “ผมไม่ได้รนราน!” รณกรสวนกลับทันควัน อาการฮึดฮัดของชายหนุ่มเรียกเสียงหัวเราะเบาๆ ในลำคอจากหญิงสาวได้เป็นอย่างดี “ผมแค่รำคาญ... ใช่ รำคาญที่คุณชอบพูดจาเพ้อเจ้อไร้สาระ ในขณะที่โปรเจกต์สวนลอยฟ้าของเรากำลังมีปัญหาใหญ่รออยู่ข้างหน้าต่างหาก” “อ๋อ เรื่องโปรเจกต์นี่เอง...” ลินินลากเสียงยาว ดวงตาคู่สวยหรี่ลงเล็กน้อยด้วยความรู้ทัน “นึกว่ากำลังเขินซะอีกที่เผลอชมว่า... สวนที่ฉันออกแบบมันเข้ากันได้ดีกับดีไซน์ตึกของคุณ จนแทบจะแยกออกจากกันไม่ได้” คำพูดนั้นทำเอารณกรถึงกับสำลักน้ำลายตัวเอง เขาจ้องหน้าหญิงสาวเขม็ง นึกอยากจะยกแฟ้มเอกสารฟาดหน้าคนปากเก่งสักทีสองทีเพื่อปิดปากช่างเจรจานั่นให้สนิท แต่ติดที่ว่า... ทุกคำที่เธอนำมาล้อเลียน มันดันเป็นสิ่งที่เขา ‘คิดจริง’ และ ‘รู้สึกจริง’ ทั้งหมดนี่สิ “ผมไม่ได้ชมคุณ ผมพูดตามหลักสถาปัตยกรรมและภูมิสถาปัตย์ต่างหาก อย่าหลงตัวเองให้มากนักเลยคุณนักจัดสวน” “โอเคๆ ไม่หลงตัวเองก็ได้ครับ” ลินินยอมยกมือขึ้นยอมแพ้แต่โดยดี รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ยังคงประดับอยู่บนเรียวปากอิ่ม “แต่ถ้าพูดถึงเรื่องปัญหาใหญ่ที่คุณว่า... ฉันเพิ่งได้ข่าววงในมาล่ะครับว่า ทางฝั่งของบริษัทคุณภีมเขาไม่ได้แค่วางแผนจะตัดราคาประมูลอย่างเดียวแล้วนะ” บรรยากาศในห้องเปลี่ยนจากความตึงเครียดแกมหยอกล้อ กลับเข้าสู่โหมดจริงจังในพริบตา รณกรขมวดคิ้วมุ่น ความเป็นมืออาชีพดึงสติเขากลับคืนมาสู่โลกความเป็นจริงทันที “คุณหมายความว่ายังไง?” “ฉันหมายความว่า...” ลินินก้าวเข้าไปใกล้โต๊ะทำงานอีกครั้ง คราวนี้เธอหยิบแท็บเล็ตของตัวเองขึ้นมาเปิดภาพแปลนโครงการคู่แข่งแล้ววางลงตรงหน้าชายหนุ่ม “ภีมไม่ได้แค่พยายามก๊อปปี้คอนเซปต์ ‘เซฟโซน’ ของเราไปนำเสนอใหม่ให้เหมือนกว่า แต่เขาแอบไปซื้อตัววิศวกรโครงสร้างชุดเดิมที่เคยดูแลพื้นที่นี้เมื่อห้าปีก่อน เพื่อหาจุดอ่อนในเรื่องการรับน้ำหนักของดาดฟ้า... เขากำลังจะเล่นงานเราด้วยเรื่องความปลอดภัย ไม่ใช่แค่เรื่องดีไซน์” ดวงตาคมกริบของรณกรหรี่แคบลง รังสีความเย็นชาและน่าเกรงขามแผ่ซ่านออกมาจากตัวเขาราวกับน้ำแข็งขั้วโลก ความโกรธวับวาบขึ้นในอกไม่ใช่เพราะกลัวคู่แข่งจะเหนือกว่า แต่เพราะวิธีสกปรกที่ภีมเลือกใช้มันเหยียบย่ำจรรยาบรรณวิชาชีพที่เขายึดถือมาตลอด “สารเลวเอ้ย” สถาปนิกหนุ่มสบถออกมาเบาๆ สันกรามขบเข้าหากันจนนูนเด่น “ใจเย็นก่อนครับคุณสถาปนิก” ลินินยื่นมือเรียวแตะลงบนหลังมือหนาที่กำหมัดแน่นอยู่บนโต๊ะสัมผัสแผ่วเบานั้นมีความอุ่นซ่านที่ทรงพลังอย่างประหลาด มันหยุดยั้งความเกรี้ยวกราดของรณกรได้ชะงักงัน ชายหนุ่มก้มมองมือนั้นก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตากับเจ้าของมือที่ส่งยิ้มบางๆ มาให้อย่างให้กำลังใจ “ในเมื่อเขากล้าเล่นสกปรก เราก็แค่ตลบหลังด้วยความจริงที่เหนือกว่า... คุณมีข้อมูลโครงสร้างที่แท้จริงใช่มั้ยล่ะครับ?” รณกรนิ่งอึ้งไปชั่วขณะ หัวใจที่เคยเต้นรัวเพราะความใกล้ชิดเมื่อครู่ กลับมาเต้นแรงอีกครั้งด้วยความรู้สึกที่ลึกซึ้งกว่าเดิม ความเข้าใจและความรู้ใจที่ลินินมีให้ มันเกินกว่าคำว่าเพื่อนร่วมงาน หรือแม้แต่คำว่าคู่กัดไปไกลลิบ “คุณนี่มัน...” รณกรถอนหายใจยาวเหยียด ยอมแพ้ให้กับความฉลาดและทันคนของหญิงสาวอย่างราบคาบ “รู้ทันผมไปซะทุกเรื่องเลยนะ ลินิน” “ก็บอกแล้วไงครับว่าฉันไม่ใช่ยัยตัวป่วนธรรมดา...” ลินินกระตุกยิ้มมุมปาก ดวงตาเป็นประกายท้าทาย “แต่เป็นมาสเตอร์... ในการปราบคนปากแข็งอย่างคุณต่างหากล่ะ” ก๊อกๆๆ! เสียงเคาะประตูดังขึ้นขัดจังหวะบรรยากาศหวานอมเปรี้ยวในห้องทำงานทันที ก่อนที่ประตูกระจกจะถูกผลักเปิดออกโดยไม่รออนุญาต ร่างสูงโปรดของภีมก้าวเข้ามาพร้อมรอยยิ้มเยาะเย้ยที่เคลือบไว้ด้วยความสุภาพจอมปลอม ในมือถือซองเอกสารสีน้ำตาลหนาเตอะ “ขอโทษที่ขัดจังหวะเวลาสวีทหวานกันนะครับคุณกร, คุณลินิน” ภีมกวาดสายตามองทั้งสองคนด้วยรอยยิ้มสมเพชเจือความริษยา “พอดีผมเอา ‘คำเตือนสุดท้าย’ มาส่ง... ก่อนที่โปรเจกต์ร้อยล้านนี้จะกลายเป็นเศษกระดาษไร้ค่าเพราะความมั่นใจโง่ๆ ของพวกคุณสองคน” รณกรลุกขึ้นยืนเต็มความสูง รังสีอำมหิตแผ่กระจายรอบตัวจนอุณหภูมิในห้องลดฮวบลงทันที ลินินเองก็ถอยหลังไปยืนเคียงข้างชายหนุ่มอย่างรู้หน้าที่ ดวงตาคู่สวยจ้องมองเอกสารในมือภีมด้วยความเยือกเย็นไม่แพ้กัน และก่อนที่ใครจะได้เอ่ยปากพูดอะไร ภีมก็หยิบกระดาษแผ่นหนึ่งออกมาจากซองแล้วโยนลงบนโต๊ะทำงาน... ภาพถ่ายโครงสร้างตึกที่ถูกทำเครื่องหมายสีแดงฉาน พร้อมกับคำประกาศิตที่ทำให้บรรยากาศหยุดชะงัก “ตึกนี้... กำลังจะถล่มลงมาทับอนาคตพวกคุณภายในสามวันครับ” ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและเป็นกำลังใจให้กันเสมอมานะครับ!