สนามเด็กเล่นของมืออาชีพ

“ถ้าคุณยังเดินมาด้วยรองเท้าผ้าใบสีขาวสะอาดตาคู่นั้นเข้าเขตก่อสร้างไซต์งานของผมอีกรอบ ผมจะถือว่าคุณจงใจทำลายทรัพย์สินทางราชการ... หรือไม่ก็สมองเสื่อมจริงๆ ครับคุณลินิน” เสียงทุ้มต่ำที่เจือความหงุดหงิดจงใจกรอกใส่โสตประสาทของคนฟังทันทีที่ก้าวเท้าเหยียบลงบนพื้นที่ดินลูกรังอัดแน่น รณกรยืนกอดอกพิงเสาโครงสร้างเหล็กชุบกันสนิม สายตาคมกริบภายใต้แว่นตากรอบบางกวาดมองตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้าของหญิงสาวด้วยความรู้สึกหมั่นไส้ระคนระแวง ลินินหยุดเดิน เธอก้มมองรองเท้าผ้าใบสีขาวที่เพิ่งถอยมาใหม่หมาดตามคำทักทาย ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตาชายหนุ่มอย่างไม่เกรงกลัว รอยยิ้มมุมปากปรากฏขึ้นทันทีราวกับท้าทาย “สถาปนิกใหญ่อย่างคุณรณกรคงไม่เคยได้ยินคำว่า ‘ยืดหยุ่น’ สินะคะ พื้นที่ตรงนี้คือโซนสวนกลางแจ้งที่ฉันต้องรับผิดชอบ และบอกไว้ก่อนนะว่ารองเท้าคู่นี้ผ่านการเคลือบกันน้ำยาพิเศษมาแล้ว มันสะอาดกว่าคราบฝุ่นบนปกเสื้อเชิ้ตของคุณตอนนี้ซะอีก” เธอยกมือขึ้นปัดอากาศเบาๆ คล้ายจะไล่ฝุ่นละอองจอมปลอมที่ไม่มีอยู่จริง รณกรขบกรามแน่นจนสันนูนขึ้นชัดเจน ผู้หญิงคนนี้ไม่เพียงแต่เถียงคำไม่ตกฟาก แต่เธอยังมีความสามารถพิเศษในการทำให้เส้นเลือดในขมับของเขาเต้นตุบๆ ได้ภายในเวลาไม่ถึงสามวินาที นี่คือการลงพื้นที่จริงครั้งแรกของโปรเจกต์ ‘The Veridian Hideaway’ รีสอร์ตหรูระดับลක්ෂที่ต้องผสานสถาปัตยกรรมคอนกรีตเปลือยเข้ากับภูมิทัศน์ธรรมชาติอย่างกลมกลืน และปัญหาก็คือ โครงสร้างหลักของรณกรกำลังกินพื้นที่โซนรากไม้ใหญ่ที่ลินินวางแผนจะอนุรักษ์ไว้เพื่อทำเป็นศาลาพักผ่อนกลางร่มไม้ “ผมไม่ได้จ้างคุณมาเดินแฟชั่นโชว์ครับคุณลินิน” รณกรก้าวเข้ามาประชิดตัวทีละน้อย แรงกดดันจากส่วนสูงและบุคลิกนิ่งขรึมแผ่ซ่านจนคนตัวเล็กต้องถอยหลังไปครึ่งก้าวโดยไม่รู้ตัว “ตรงนั้น... โซน B-4 ตามพิมพ์เขียว มันคือแนวท่อระบายน้ำหลัก ถ้าคุณเอาต้นจามจุรีอายุสิบปีไปลงตรงนั้น อีกสามเดือนรากมันจะดันระบบประปาพังไม่เป็นท่า และถึงตอนนั้น คนที่ต้องก้มหัวขอโทษเจ้าของโครงการก็คือผม ไม่ใช่คุณ” ลินินไม่ได้ถอยหนีต่อ เขากลับเชิดหน้าขึ้นเผชิญหน้า ระยะห่างระหว่างทั้งคู่เหลือเพียงไม่ถึงคืบ กลิ่นน้ำหอมเจือจางสะอาดๆ ของชายหนุ่มปะปนกับกลิ่นดินและฝุ่นปูน กลายเป็นเคมีแปลกประหลาดที่ทำให้หัวใจเธอกระตุกวูบอย่างไม่ควรจะเป็น “แล้วใครบอกคุณล่ะคะว่าฉันจะปลูกมันทับแนวท่อ?” ลินินสวนกลับ เสียงของเธอนุ่มลงแต่ทว่าทรงพลัง เธอยื่นแท็บเล็ตในมือมาตรงหน้าเขา หน้าจอแสดงภาพจำลองสามมิติที่ถูกปรับแก้สดๆ เมื่อครู่ “ฉันย้ายแนวท่ออ้อมแนวรากไม้ไปทางทิศตะวันตกเฉียงใต้สามเมตรแล้ว และคำนวณการรับน้ำหนักโดยใช้ซอฟต์แวร์วิศวกรรมตัวเดียวกับที่คุณใช้... เผื่อคุณจะยังไม่รู้ ฉันจบตรีวิศวกรรมโยธาก่อนจะมาเรียนต่อด้านภูมิสถาปัตย์ที่ปารีสค่ะ” รณกรชะงัก สายตาที่เคยเต็มไปด้วยความดูแคลนเปลี่ยนเป็นความประหลาดใจวูบหนึ่ง เขากวาดสายตาอ่านตัวเลขพารามิเตอร์บนหน้าจอแท็บเล็ตอย่างรวดเร็ว สมองอันรวดเร็วระดับอัจฉริยะประมวลผลตามทันที และเขาก็ต้องยอมรับในใจ—แม้จะไม่มีทางปริปากพูดออกไปเด็ดขาด—ว่าวิธีแก้ปัญหาของเธอนั้นเฉียบคมและเหนือกว่าที่เขากลัวไว้หลายเท่า หญิงสาวตรงหน้าไม่ใช่แค่ครึ่งๆ กลางๆ เธอมืออาชีพตัวจริง และมีความเข้าใจในโครงสร้างโครงสร้างไม่แพ้สถาปนิกจบใหม่เกียรตินิยมอย่างเขาเลย “หึ...” รณกรแค่นหัวเราะในลำคอเพื่อกลบเกลื่อนความทึ่งที่แล่นริ้วขึ้นมาในอก “ก็ถือว่าทำการบ้านมาดี... สำหรับมือสมัครเล่นที่ชอบทำตัวนอกกรอบ” “ปากแข็งจังนะคะคุณรณกร ระวังวันหนึ่งจะกลืนน้ำลายตัวเองไม่ทันนะ” ลินินยิ้มหวานหยด เป็นรอยยิ้มที่สว่างไสวท่ามกลางแสงแดดจัดจ้านของไซต์งานจนชายหนุ่มเผลอขยับกรอบแว่นเพื่อหลบสายตา ก่อนที่ทั้งคู่จะได้ปะทะคารมกันต่อ เสียงฝีมือหนักแน่นและเสียงหัวเราะเยาะเย้ยก็ดังขึ้นจากด้านหลัง “โอ๊ะ ดูเหมือนผมจะมาขัดจังหวะการฮันนีมูนย่อมๆ ของสถาปนิกกับนักจัดสวนคนเก่งหรือเปล่าครับเนี่ย?” รณกรและลินินหันไปพร้อมกัน ร่างสูงโปรดของ ‘ภีม’ ในชุดสูทลินินราคาแพงและรองเท้าหนังเงาวับก้าวเข้ามาในเขตก่อสร้างโดยไม่สวมหมวกนิรภัยแม้แต่น้อย เบื้องหลังของเขาคือผู้รับเหมาหลักและทีมงานกลุ่มใหญ่ที่ส่งยิ้มเจ้าเล่ห์มาทางพวกเขา “คุณภีมมาทำอะไรที่นี่?” เสียงของรณกรเย็นเยียบลงทันที อุณหภูมิรอบตัวลดฮวบทันตาเห็นเมื่อศัตรูทางธุรกิจก้าวเข้ามาในอาณาเขตของตน “ก็แค่มาตรวจความคืบหน้าแทนบอร์ดบริหารน่ะครับกร” ภีมยิ้มกริ่ม สายตาเจ้าชู้กราดมองสำรวจเรือนร่างของลินินตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยความจาบจ้วง “ไม่คิดเลยว่าโปรเจกต์ใหญ่ระดับนี้ ทางบริษัทคุณกรจะยอมให้คนนอก... ที่ดูบอบบางขนาดนี้เข้ามาจัดการพื้นที่สำคัญโซน A ได้ตามใจชอบ แบบนี้ถ้าเกิดความเสียหายขึ้นมา ใครจะรับผิดชอบล่ะครับ หรือว่าคุณกรแค่... ใช้ความรู้สึกส่วนตัวตัดสิน?” ประโยคหลังภีมจงใจเน้นเสียงพร้อมกับส่งสายตาหวานเชื่อมมาทางลินิน เป็นการคุกคามทางเพศและทางอาชีพแบบเปิดเผยที่ทำเอาบรรยากาศในไซต์งานตึงเครียดขึ้นมาทันที ลินินขมวดคิ้ว เธอก้าวถอยหลังเล็กน้อยด้วยความรู้สึกสะท้าน แต่ก่อนที่เธอจะได้ตอบโต้อะไร ร่างสูงของรณกรก็ขยับตัวเข้ามาบังเธอกลางคันราวกับกำแพงเหล็ก การเคลื่อนไหวนี้รวดเร็ว เด็ดขาด และเปี่ยมด้วยการปกป้องโดยสัญชาตญาณ รณกรไม่ได้ตะโกน ไม่ได้แสดงความโกรธเกรี้ยวออกมาทางสีหน้า แต่แววตาที่มองภีมนั้นคมกริบราวกับใบมีดอาบยาพิษ บรรยากาศรอบตัวเขาแผ่รังสีคุกคามที่น่ากลัวจนทีมงานด้านหลังของภีมถึงกับผถอยกรูด “เขตพื้นที่ตรงนี้อยู่ภายใต้ความรับผิดชอบร่วมกันของผมและคุณลินิน” รณกรเอ่ยด้วยน้ำเสียงต่ำทุบหิน ที่ก้องกังวานและทรงอำนาจจนภีมต้องหุบยิ้ม “และเรื่องการตัดสินใจทางวิศวกรรม... ผมตรวจสอบและอนุมัติด้วยตัวเองทุกขั้นตอน ถ้าคุณภีมว่างมากจนไม่มีอะไรทำ กรุณากลับไปนั่งห้องแอร์เย็นๆ แล้วรออ่านรายงานประจำเดือนจะดีกว่าครับ เพราะที่นี่... ไม่มีพื้นที่ให้คนไร้ความสามารถมาเดินป้วนเปี้ยน” ภีมหน้าเสียไปชั่วขณะ รอยยิ้มเสแสร้งบนใบหน้าบิดเบี้ยวเล็กน้อยก่อนจะหัวเราะกลบเกลื่อน “ปากดีเหมือนเดิมไม่เปลี่ยนนะครับกร หวังว่าผลงานปลายเดือนนี้จะพูดได้ดังเท่าปากคุณก็แล้วกัน” ภีมสะบัดหน้าเดินเลี่ยงออกไปพร้อมกับทีมงาน ทิ้งให้ความเงียบโรยตัวลงบนพื้นที่ก่อสร้างอีกครั้ง รณกรยังคงยืนนิ่งในท่าเดิม บังร่างของลินินไว้จนมิด แม้ภีมจะเดินลับตาไปแล้วเขาก็ยังไม่ยอมขยับตัว “เอ่อ... คุณรณกรคะ” เสียงหวานเอ่ยขึ้นเบาๆ จากด้านหลัง ร่างบางขยับตัวเล็กน้อยจนแผ่นหลังชนเข้ากับอกแกร่งของชายหนุ่มโดยไม่ได้ตั้งใจ รณกรสะดุ้งเล็กน้อยราวกับถูกกระแสไฟฟ้าอ่อนๆ วิ่งพล่านผ่านผิวหนัง เขารีบก้าวถอยหลังออกห่างทันที ใบหน้าคมคายขึ้นสีแดงระเรื่ออย่างรวดเร็วแต่ถูกความคล้ำของผิวและแสงแดดช่วยอำพรางไว้ “ผม... แค่ทำตามหน้าที่ในฐานะหัวหน้าโปรเจกต์” รณกรเสมองไปทางอื่น น้ำเสียงติดจะห้วนจัดเพื่อกลบเกลื่อนความเก้อเขิน “ไม่ได้ปกป้องคุณหรอกนะ อย่าเข้าใจผิดเด็ดขาด” ลินินหลุบตามองพื้น รอยยิ้มซุกซนผุดขึ้นที่มุมปากอีกครั้ง เธอก้าวเข้าไปใกล้เขาอีกนิด เอียงคอเงยหน้ามองสถาปนิกหนุ่มที่ตอนนี้หูแดงก่ำอย่างเห็นได้ชัด “อ๋อเหรอคะ? แต่เมื่อกี้... มือของคุณที่กำหมัดแน่นข้างลำตัวนั้น สั่นเพราะโกรธ หรือว่าเพราะกลัวฉันจะโดนมองด้วยสายตาแบบนั้นกันแน่นะคะ... คุณสถาปนิกปากแข็ง?” รณกรหันขวับมามองเธอ ดวงตาดุจเหยี่ยวเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยเมื่อถูกจับไต๋ได้คาหนังคาเขา เขาอ้าปากจะเถียงแต่คำพูดทั้งหมดก็ติดอยู่ที่ลำคอ เมื่อลินินยื่นหน้าเข้ามาใกล้จนลมหายใจอุ่นๆ รดรินเข้าหากัน ดวงตากลมโตเป็นประกายท้าทายคู่นั้นจ้องมองลึกเข้ามาในนัยน์ตาของเขา และในวินาทีที่รณกรกำลังจะเอ่ยปากพูดอะไรบางอย่างที่อาจจะทำลายกำแพงความซึนของตัวเองจนหมดสิ้น... เสียงโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าเสื้อกั๊กของลินินก็ดังขึ้นทำลายบรรยากาศทันที หญิงสาวผละออกไปรับสายด้วยความเสียดายเล็กน้อย ร่างบางหันหลังให้เขาเพื่อพูดคุยธุระ รณกรยืนหายใจเข้าลึกๆ เพื่อควบคุมอัตราการเต้นของหัวใจที่เต้นรัวผิดจังหวะ เขาเกลียดความรู้สึกพ่ายแพ้แบบนี้ที่สุด ยิ่งกับผู้หญิงปากเก่งคนนี้ เขารู้สึกเหมือนกำลังสูญเสียการควบคุมทีละน้อย “ค่ะ... ว่าไงคะพี่เกด?” เสียงลินินดังขึ้นแว่วๆ ขณะเดินเลี่ยงไปคุยไกลออกไปสามก้าว รณกรยืนกอดอกพ่นลมหายใจยาวเหยียด กำลังจะหันหลังกลับไปตรวจแบบแปลนต่อเพื่อดึงสติ ทว่าจังหวะนั้นเอง... เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนก็ดังขึ้นจากด้านหลัง พร้อมกับเสียงทักที่ทำให้รอดูกล้ามเนื้อแผ่นหลังของสถาปนิกหนุ่มเกร็งค้างในทันที “อ้าว รณกร! ไม่เจอกันนานเลยนะน้องชาย... จำพี่ได้ไหมเอ่ย?” รณกรค่อยๆ หันกลับไปช้าๆ และเมื่อเขาเห็นใบหน้าของชายวัยกลางคนที่ก้าวเข้ามาพร้อมรอยยิ้มกริ่ม ดวงตาของเขาก็เบิกกว้างขึ้นด้วยความตกใจสุดขีด— นั่นคือ ‘เจ้าของโครงการตัวจริง’ คนใหม่ ที่เพิ่งเทคโอเวอร์หุ้นใหญ่ทั้งหมดของรีสอร์ต และที่สำคัญที่สุด... เขาคือพ่อบังเกิดเกล้าของลินิน ที่รณกรเพิ่งประกาศกร้าวไปเมื่อสัปดาห์ก่อนว่า “ลูกสาวของคุณมันทั้งดื้อทั้งไม่มีระเบียบ!” —โปรดติดตามตอนต่อไป— *ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงตอนที่ 6 ด้วยความตื่นเต้นนะครับ — ฟีนิกซ์สีทอง*