คำพูดเชือดเฉือน

แผนผังโครงสร้างอาคารพาณิชย์สามชั้นครึ่งถูกกางแผ่หลาอยู่บนโต๊ะทำงานไม้สักสีเข้ม กลิ่นกาแฟคั่วเข้มลอยกรุ่นตัดกับบรรยากาศตึงเครียดในห้องประชุมชั่วคราว รณกรใช้ปลายนิ้วเคาะโต๊ะเป็นจังหวะเนิบนาบ ดวงตาคมกราบกวาดมองเส้นสายลายเส้นที่ถูกขีดเขียนด้วยดินสอสีน้ำเงินเข้มบนกระดาษไข ก่อนจะแค่นหัวเราะออกมาเบา ๆ ในลำคอ เสียงนั้นแห้งแล้งและเต็มไปด้วยการดูแคลนอย่างไม่คิดจะปิดบัง "คุณเรียกว่านี่คือ 'สวนแนวตั้ง' ที่ตอบโจทย์การใช้งานจริงเหรอครับ คุณลินิน" รณกรเปิดฉากด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่เฉียบคมดุจใบมีดโกนอาบน้ำผึ้ง สายตาสีเข้มเงยขึ้นสบกับดวงตากลมโตที่กำลังเปล่งประกายด้วยความดื้อรั้น ลินินกอดอกแน่น เสื้อเชิ้ตลินินสีขาวพับแขนขึ้นถึงข้อศอกเผยให้เห็นผิวเนียนละเอียดและการเคลื่อนไหวที่เต็มไปด้วยความมั่นใจ เธอกัดริมฝีปากล่างเล็กน้อยอย่างพยายามสะกดกลั้นอารมณ์ "ถ้าคุณรณกรใช้สมองส่วนหน้าวิเคราะห์สักนิด ไม่ใช่เอาแต่ใช้ความเย่อหยิ่งครอบงำ คุณก็จะเห็นว่าการเลือกใช้เฟิร์นข้าหลวงผสมกับไม้ด่างตระกูลฟิโลเดนดรอนในจุดรับแสงทิศตะวันตก มันช่วยลดอุณหภูมิความร้อนสะสมเข้าสู่ตัวอาคารได้ถึงสี่องศาเซลเซียสโดยไม่ต้องพึ่งระบบปรับอากาศสิ้นเปลืองพลังงานค่ะ... เอ๊ย! หมายถึง... มันใช้งานได้จริงต่างหากล่ะคะ!" ลินินเกือบหลุดสรรพนามหลุดโลกเมื่อเผลอตัว แต่ก็รีบดึงสติกลับมาตอกกลับด้วยน้ำเสียงเชือดเฉือนไม่แพ้กัน รณกรเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง รอยยิ้มหยันผุดขึ้นที่มุมปากหยักสวย เขาขยับตัวโน้มเข้าไปใกล้ร่างบางที่ยืนค้ำโต๊ะอยู่อีกฝั่ง ระยะห่างระหว่างกันลดลงจนลินินต้องเผลอกลั้นหายใจ กลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือจางสะอาดสดชื่นเคล้ากับกลิ่นกาแฟพุ่งเข้าปะทะประสาทสัมผัสจนน่าหงุดหงิด "ทฤษฎีสวยหรูบนกระดาษน่ะใครก็ทำได้ครับคุณลินิน แต่ในโลกความเป็นจริง ลูกค้าของผมเขาไม่ได้มีเวลามานั่งเช็ดใบน้องฟิโลด่างอะไรของคุณทุกวันหรอกนะ พื้นที่จำกัดแค่นี้แต่คุณยัดเยียดป่าดิบชื้นย่อมๆ มาไว้บนผนังตึกคอนกรีต มันไม่ใช่สถาปัตยกรรมเพื่อการอยู่อาศัย... มันคือความเห็นแก่ตัวของนักจัดสวนที่อยากโชว์พาวแต่ไร้รสนิยมสิ้นดี" "นี่คุณ! ปากคอเราะร้ายแบบนี้ชาติก่อนอมตะปูมาเกิดหรือไงคะ!" ลินินตบมือลงบนโต๊ะดังปัง ดวงตากลมโตวาวโรจน์ด้วยความโกรธจัด "รสนิยมบ้าๆ บอๆ ของคุณนั่นแหละที่วันๆ เอาแต่สร้างกล่องปูนทึบตันไร้จิตวิญญาณ คนเขาอยู่ข้างในจะเฉาตายอยู่แล้วยังไม่รู้ตัวอีก! ถ้าไม่มีสวนของฉันเข้าไปช่วยเบรกความกระด้าง อาคารของคุณก็ไม่ต่างอะไรกับโลงศพติดแอร์หรูๆ ดีๆ นี่เอง!" รณกรนิ่งเงียบไปชั่วขณะ ไม่ใช่เพราะเถียงไม่ออก แต่เพราะดวงตาสุกใสที่กำลังลุกเป็นไฟของคนตรงหน้ากำลังดึงดูดสายตาเขาอย่างประหลาด ยิ่งเธอโกรธ แก้มเนียนใสยิ่งขึ้นสีระเรื่อ ริมฝีปากที่เม้มเข้าหากันอย่างขัดใจนั่นอีก... ให้ตายเถอะ ผู้หญิงบ้าอะไร เถียงปากเปียกปากแฉะแต่กลับทำให้หัวใจจังหวะรัวแปลกๆ ซะงั้น ร่างสูงพ่นลมหายใจออกทางจมูกแสร้งทำเป็นมองเอกสารในมือต่อเพื่อกลบเกลื่อนความหวั่นไหวที่จู่ๆ ก็ตีตื้นขึ้นมาในอก "ปากเก่งดีนี่ครับ... หวังว่าผลงานหน้างานจริงจะเถียงฉลาดเหมือนปากที่คุณใช้พูดอยู่นะ" "เชอะ! คอยดูเถอะค่ะคุณสถาปนิกเทวดา พอสวนของฉันเสร็จ ฉันจะเอาป้ายไปปักประจานไว้หน้าตึกเลยว่า 'ห้ามคนปากร้ายเข้ามาเดินเหยียบเด็ดขาด เพราะอาจทำให้ต้นไม้ตายด้วยพิษน้ำลาย'!" รณกรแค่นหัวเราะในลำคออีกครั้ง ทว่าแววตาที่มองตามร่างบางซึ่งสะบัดหน้าหนีเดินไปหยิบกระบอกใส่แบบแปลนกลับมีความอ่อนโยนระคนเอ็นดูฉายชัดอยู่เสี้ยววินาที... *ยัยตัวป่วนเอ๊ย ดื้อด้านเป็นที่หนึ่ง แต่ทำไมเวลาเถียงถึงได้น่าจับมาฟัดให้หายปากเก่งนักนะ* ทว่า บรรยากาศการปะทะฝีปากที่กำลังดำเนินไปอย่างเร่าร้อนกลับต้องสะดุดกึกลงทันที เมื่อเสียงเคาะประตูกระจกบานเลื่อนดังขึ้นสามครั้งสั้นๆ ก่อนที่ร่างสูงโปรดของใครอีกคนจะก้าวเข้ามาพร้อมรอยยิ้มพินพิเทวดา "ขอโทษที่ขัดจังหวะความหวาน... เอ๊ย ความร่วมมืออันระอุของ2ท่านนะครับ" เสียงทุ้มและกวนประสาทที่คุ้นเคยดังขึ้น รณกรหรี่ตาลงทันทีเมื่อเห็นใบหน้าของเพื่อนสมัยเรียนที่ผันตัวมาเป็นคู่แข่งทางธุรกิจตัวฉกาจ ภีมก้าวเข้ามาในห้องพร้อมกับแฟ้มเอกสารโครงการคู่แข่งในมือ รอยยิ้มเคลือบยาพิษถูกส่งให้ลินินก่อนจะหันมาสบตารณกรด้วยแววตาท้าทาย "บังเอิญผมผ่านมาแถวนี้ เลยแวะเอาแบบแปลนรีสอร์ทโครงการใหม่ที่ทางเราเพิ่งชนะประมูลมาให้เพื่อนเก่าดูเป็นขวัญตา... หวังว่าคุณกรคงไม่ถือสา ถ้ารูปแบบสวนของโครงการนั้น จะใช้คอนเซปต์ 'ป่าดิบชื้นแนวตั้ง' แบบเดียวกับที่คุณลินินกำลังออกแบบให้อยู่พอดีเป๊ะเลยนะครับ" สิ้นคำพูดนั้น อุณหภูมิในห้องประชุมก็ลดฮวบลงจนติดลบ รณกรหันขวับกลับมามองหน้าลินินที่ตอนนี้ซีดเผือดลงถนัดตา สัญชาตญาณดิบของสถาปนิกหนุ่มบอกทันทีว่า... แบบแปลนลับที่ควรมีแค่คนในทีม ถูก 'หนอน' ขโมยออกไปขายแล้ว! และก่อนที่ใครจะได้เอ่ยปากพูดอะไร รณกรก็ก้าวเข้ามาประชิดตัวลินิน ใช้ร่างสูงใหญ่บังเธอไว้จากสายตาเจ้าเล่ห์ของภีม พร้อมกับกระซิบเสียงต่ำลอดไรฟันด้วยแววตาที่คมกราบยิ่งกว่าเดิม "อยู่เฉยๆ แล้วเงียบปากซะ... เกมนี้ ใครมันบังคับให้คุณร้องไห้ มันต้องชดใช้ด้วยความฉิบหายที่สาสมที่สุด" ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงตอนที่ 4 แล้วนะครับ หวังว่าจะฟินและลุ้นไปกับเคมีคู่นี้กันนะครับ! — ฟีนิกซ์สีทอง