วิลล่าหรูใจกลางเมือง

"ถ้าพวกคุณคิดว่าเงินสามร้อยล้านวอนมันมากพอที่จะซื้อความสงบสุขบนชั้นเพנט์เฮาส์นี้ได้... ผมเกรงว่าพวกคุณคงต้องคำนวณตัวเลขในบัญชีเสียใหม่แล้วล่ะครับ" เสียงทุ้มต่ำแต่ราบเรียบดังก้องไปทั่วห้องรับรองสุดหรูของโครงการอสังหาริมทรัพย์ระดับซูเปอร์ลักชัวรี 'The Celestia' ใจกลางย่านคังนัม สายตาของพนักงานขายอาวุโสหลายคนที่เคยเหลือบมองด้วยหางตากลับต้องแข็งค้าง รอยยิ้มเสแสร้งบนใบหน้าของพวกเขาบิดเบี้ยวจนน่าเกลียดเมื่อเผชิญหน้ากับชายหนุ่มในชุดสูทสั่งตัดเข้ารูป คีย์ยืนกอดอกอย่างสบายอารมณ์ ดวงตาคมกริบกวาดมองไปรอบห้องโถงที่ประดับด้วยโคมระย้าคريสตัลแท้จากออสเตรีย ผนังกระจกใสบานใหญ่สะท้อนภาพตึกระฟ้าของมหานครที่ทอดยาวสุดสายตา ที่นี่คือวิลล่าลอยฟ้าที่แพงที่สุดในประเทศ สถานที่ที่เหล่าแชโบลและมหาเศรษฐีระดับโลกเท่านั้นถึงจะมีสิทธิ์เอื้อมถึง ข้างกายของเขา ลินินในชุดสูทกระโปรงเข้ารูปสีคลาสสิกกำลังสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อระงับความตื่นเต้น มือเรียวบางที่ถือแฟ้มเอกสารสั่นน้อยๆ ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เป็นความรู้สึกอิ่มเอมที่ได้ยืนเคียงบ่าเคียงไหล่กับชายผู้พลิกผันชะตาชีวิตของเธอจากพนักงานต๊อกต๋อยสู่จุดสูงสุดที่คนพวกนี้ต้องแหงนคอมอง "คุณ... คุณคีย์ครับ คือว่า... วิลล่าโซนสกายเพลสหลังนี้ ราคาประเมินอยู่ที่สี่ร้อยห้าสิบล้าน..." ผู้จัดการฝ่ายขายกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก เหงื่อเม็ดโตผุดซึมตามไรผม แม้เขาจะพยายามรักษาท่าทีมืออาชีพแค่ไหน แต่ความเย่อหยิ่งที่เคยมีได้มลายหายไปจนหมดสิ้นเมื่อเห็นข้อความแจ้งเตือนวงเงินในระบบที่ถูกส่งตรงมายังแท็บเล็ตของเขา สี่ร้อยห้าสิบล้าน... ไม่ใช่เงินบาท แต่เป็นวอน? ไม่ใช่ครับ... สี่ร้อยห้าสิบล้านดอลลาร์สหรัฐต่างหาก! หรือพูดง่ายๆ คือมูลค่ามหาศาลที่ต่อให้รวมทรัพย์สินของบริษัทอสังหาริมทรัพย์แห่งนี้ทั้งเครือ ก็ยังเทียบเท่าได้แค่เศษเสี้ยวเดียว "สี่ร้อยห้าสิบล้านเหรียญ... สำหรับผมแล้ว มันเป็นตัวเลขที่น่าเบื่อไปหน่อยนะครับ" คีย์เอ่ยเสียงเรียบ หยิบแก้วแชมเปญขึ้นมาจิบช้าๆ "แต่ช่างเถอะ ลินินชอบวิวตรงนี้... ผมเลยคิดว่ามันพอจะซื้อไว้เป็นที่นอนเล่นแก้เบื่อได้สักสัปดาห์สองสัปดาห์" คำพูดนั้นทำเอาพนักงานขายสาวที่เคยดูถูกพวกเขาตั้งแต่ก้าวแรกถึงกับขาอ่อนทรุดลงไปกองกับพื้น ดวงเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนก ใบหน้าซีดเผือดไร้สีเลือด เธอจำได้แม่นว่าเมื่อครึ่งชั่วโมงก่อน เธอเพิ่งไล่ให้พวกเขาไปดูคอนโดมิเนียมราคาถูกชานเมืองเพราะคิดว่าเป็นแค่พวกยาจกที่แต่งตัวเลียนแบบคนรวย "มะ... ไม่จริง... เป็นไปได้ยังไง..." เสียงพึงพำหลุดออกมาจากริมฝีปากที่สั่นเทาของเธอ ลินินเหลือบมองหญิงสาวคนนั้นด้วยหางตา ความรู้สึกอัดอั้นตันใจที่เคยถูกเหยียดยามในอดีตถูกชำระล้างจนหมดสิ้นด้วยอำนาจเงินมหาศาลที่อยู่เบื้องหลัง เธอขยับเข้าไปใกล้คีย์อีกนิด มือเรียวเอื้อมไปจัดปกเสื้อให้ชายหนุ่มอย่างแผ่วเบา สัมผัสอุ่นซ่านที่ส่งผ่านเนื้อผ้าคือเครื่องยืนยันว่าทุกสิ่งที่เกิดขึ้นไม่ใช่ความฝัน "คุณคีย์คะ... จะให้ฉันจัดการโอนกรรมสิทธิ์เลยไหมคะ?" เสียงหวานเอמהถามอย่างนุ่มนวล แววตาที่มองเขานั้นเต็มไปด้วยความภักดีและความรักล้นปรี่จนแทบจะหยดหยาด "จัดการเลยครับ ลินิน" คีย์ยิ้มมุมปากเล็กน้อย ยื่นบัตรเครดิตสีดำสนิทที่ทำจากวัสดุพิเศษไร้น้ำหนัก ซึ่งไม่มีขีดจำกัดวงเงินและไม่มีชื่อธนาคารระบุไว้ให้แก่ผู้จัดการ ผู้จัดการรับบัตรด้วยสองมือที่สั่นเทา ราวกับกำลังถือวัตถุระเบิดที่มีอานุภาพทำลายล้างสูง เครื่องรูดบัตรอัจฉริยะถูกนำมาWIPไว้อย่างรวดเร็ว ทันทีที่เสียบบัตรลงไป เสียงสัญญาณเตือนดังขึ้นเบาๆ พร้อมกับหน้าจอที่แสดงผลยอดเงินคงเหลือที่เป็นอินฟินิตี้ (Infinity) *ตี๊ด!* เสียงอนุมัติธุรกรรมดังขึ้นอย่างกังวาน ท่ามกลางความเงียบงันสนิทของทุกคนในห้อง ทว่า ในวินาทีที่การทำธุรกรรมเสร็จสิ้นและชื่อเจ้าของกรรมสิทธิ์ถูกเปลี่ยนเป็น "คีย์ วรกุล" อย่างสมบูรณ์แบบนั้นเอง หน้าจอสมาร์ทโฟนในกระเป๋าเสื้อสูทของคีย์ก็สั่นสะเทือนขึ้นมาอย่างรุนแรง ระบบแจ้งเตือนปริศนาที่ไม่ได้ใช้งานมานานนับสัปดาห์ปรากฏข้อความตัวอักษรสีแดงฉานขึ้นกลางจอ [ตรวจพบการเข้าถึงพื้นที่หวงห้ามระดับ SS: อสังหาริมทรัพย์ 'เดอะ เซเลสติอา' เชื่อมต่อกับเครือข่ายใต้ดินของตระกูลวรกุลโดยสมบูรณ์] [คำเตือนจากระบบ: บุคคลที่ถูกหมายหัวในระบบเกมออนไลน์กำลังมุ่งหน้ามายังพิกัดปัจจุบันของคุณ... และพวกมันมาถึงที่นี่แล้ว] ประตูกระจกนิรภัยด้านหลังห้องรับรองที่ควรจะถูกปิดตาย กลับค่อยๆ เลื่อนเปิดออกด้วยกลไกอัตโนมัติ พร้อมกับการปรากฏตัวของร่างเงาสวมฮู้ดสีดำสามร่างที่แผ่ไอสังหารเย็นเยียบออกมาอย่างไร้ความปรานี ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุนกันมาโดยตลอดนะครับ