เปิดตัวในนามมหาเศรษฐีปริศนา

“ความตาย... มาเยือนเร็วกว่าที่คิดสินะครับ” เสียงทุ้มต่ำเรียบเฉยดังขึ้น ทลายบรรยากาศกดดันในห้องรับรองวีไอพีให้แตกละเอียดราวกับกระจกเปราะบาง ร่างเงาสวมฮู้ดสีดำทั้งสามคนที่เพิ่งก้าวผ่านประตูกระจกนิรภัยเข้ามา ชะงักกึกพร้อมกันโดยมิได้นัดหมาย ไอสังหารที่แผ่พุ่งออกมาก่อนหน้านี้ราวกับถูกความเย็นยะเยือกที่เหนือกว่าแช่แข็งจนสลายกลายเป็นอากาศธาตุ ลินินที่ยืนอยู่เบื้องหลังคีย์สูดหายใจเข้าลึก แม้หัวใจของเธอจะเต้นระรัวด้วยความหวาดกลัว แต่เมื่อสายตาเหลือบไปเห็นแผ่นหลังกว้างของชายหนุ่มผู้กุมชะตากรรมของเธอไว้ ความตื่นตระหนกทั้งหมดก็พลันมลายหายไป เหลือเพียงความเชื่อมั่นอย่างสุดหัวใจว่า... ณ ที่แห่งนี้ ไม่มีผู้ใดทำอันตรายพวกเขาได้แม้แต่ปลายเล็บ “แกเป็นใครวะ! รู้ตัวไหมว่ากำลังขวางทางใครอยู่!” หนึ่งในมือสังหารเงาเอ่ยขึ้น เสียงของมันแหบพร่าและเต็มไปด้วยจิตสังหาร ทว่าไร้ซึ่งความมั่นใจเช่นเดิม เมื่อพบว่าเป้าหมายตรงหน้าไม่มีทีท่าหวาดกลัวเลยแม้แต่น้อย คีย์ไม่แม้แต่จะชายตามองพวกมันด้วยซ้ำ เขากำลังใช้ปลายนิ้วเคาะเบาๆ ลงบนโต๊ะกระจกใส จังหวะการเคาะนั้นช้าและหนักแน่น ราวกับเสียงนาฬิกานับถอยหลังสู่ความพินาศ “สุนัขรับใช้ที่ถูกส่งมาโดยไม่ถามไถ่เหตุผล... น่าสมเพชจริงๆ ครับ” คีย์เอ่ยขึ้นเบาๆ ก่อนจะปรายตามองพวกมันด้วยหางตา “ก่อนจะมาเอาชีวิตใคร พวกเจ้าไม่คิดจะสืบดูหน่อยหรือครับว่า... เจ้าของโรงแรมแห่งนี้ และผู้จัดงานประมูลในค่ำคืนนี้ คือใคร?” คำพูดนั้นทำให้มือสังหารทั้งสามชะงักไปชั่วขณะ ในวงการมืด ใครๆ ก็รู้ว่างานประมูลลับระดับพรีเมียมครั้งนี้จัดขึ้นโดยกลุ่มทุนอิทธิพลมืดที่ทรงอำนาจที่สุดในประเทศ การจะเล็ดลอดเข้ามาในห้องรับรองวีไอพีได้ ย่อมไม่ใช่เรื่องที่คนธรรมดาจะทำได้แน่นอน “ระ... หรือว่าแกคือ...” “สายเกินไปที่จะคิดแล้วครับ” สิ้นเสียงของคีย์ ประตูห้องรับรองด้านหน้าก็ถูกถีบกระเด็นเข้ามาด้วยแรงมหาศาล ร่างของบอดี้การ์ดมืออาชีพนับสิบชีวิตในชุดสูทสากลพุ่งพรวดเข้ามาพร้อมอาวุธครบมือ ล้อมรอบมือสังหารทั้งสามไว้ในพริบตาเดียว โดยที่พวกมันยังไม่ทันได้ขยับตัวด้วยซ้ำ นี่ไม่ใช่การต่อสู้... แต่นี่คือการประหาร คีย์ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง จัดเสื้อสูทราคาแพงระยับให้เข้ารูปอย่างใจเย็น เขาก้าวเดินผ่านร่างของมือสังหารที่ถูกกดตัวลงคุกเข่ากับพื้นอย่างไร้ทางสู้ โดยมีลินินเดินตามเคียงข้างด้วยท่าทีสง่างามราวกับราชนีผู้สูงศักดิ์ “พาตัวไปสอบสวนให้ละเอียด... ส่วนฉัน มีธุระสำคัญที่ต้องไปสะสางต่อในห้องโถงใหญ่ครับ” ประตูห้องรับรองเปิดกว้างออกอีกครั้ง เผยให้เห็นทางเดินทอดยาวที่นำไปสู่ห้องโถงประมูลหลัก เสียงเพลงบรรเลงเบาๆ และเสียงพูดคุยของผู้ทรงอิทธิพลนับร้อยชีวิตดังแว่วเข้ามา คีย์สูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อซึมซับบรรยากาศของความเหนือกว่าที่เขาสร้างขึ้นด้วยปลายนิ้วและเม็ดเงินมหาศาล ณ ห้องโถงประมูลหลัก... บรรยากาศกำลังตึงเครียดถึงขีดสุด การประมูลวัตถุล้ำค่าชิ้นเอกประจำค่ำคืน "สร้อยคอมรกตแห่งราชันย์" กำลังจะเริ่มต้นขึ้น ราคาประมูลพุ่งสูงทะยานจนแตะหลักร้อยล้านบาทอย่างรวดเร็ว พงศ์ธร นักธุรกิจอสังหาริมทรัพย์ผู้ทรงอิทธิพล นั่งไขว่ห้างอยู่แถวหน้าสุดด้วยรอยยิ้มเย่อหยิ่ง เขาชูคทาประมูลขึ้นสูงพร้อมกับประกาศราคาที่ทำให้คนทั้งห้องต้องกลืนน้ำลาย “สองร้อยล้านบาท! มีใครจะให้มากกว่านี้ไหมครับ? ถือว่าสร้อยเส้นนี้ตกเป็นของตระกูลพงศ์ธรแล้วนะ” เขากวาดสายตามองไปรอบห้องด้วยความลำพองใจ ไม่มีใครกล้าสู้ราคาอีกต่อไปแล้ว ทุกคนต่างรู้ดีว่าในงานนี้ อำนาจเงินและอิทธิพลมืดของพงศ์ธรคือสิ่งที่ไม่มีใครกล้าต่อกร พิธีกรบนเวทีเหงื่อตก กำลังจะเคาะไม้ครั้งสุดท้ายเพื่อสรุปผล “สองร้อยล้านบาท ครั้งที่หนึ่ง... สองร้อยล้านบาท ครั้งที่...” “สามร้อยล้านครับ” เสียงทุ้มกังวานและทรงอำนาจดังแทรกขึ้นจากความเงียบงัน เสียงนั้นไม่ได้ดังมากนัก แต่กลับสะท้อนก้องไปทั่วทุกมุมห้องโถงราวกับมีพลังบางอย่างกดทับความอึดอัดของผู้คนให้หยุดนิ่ง ทุกคนหันขวับไปมองยังต้นทางของเสียงทันที ที่บริเวณทางเข้าด้านหลังห้องโถง ร่างของชายหนุ่มในชุดสูทสั่งตัดพิเศษปรากฏขึ้นท่ามกลางแสงไฟสลัว ใบหน้าคมคายเรียบเฉยไร้ความรู้สึก ดวงตาคู่นั้นเย็นชาและทรงพลังราวกับพญาอินทรีย์ที่กำลังมองดูฝูงมดปลวก ด้านข้างของเขามีหญิงสาวหน้าตาสะสวยในชุดราตรีหรูหราเดินเคียงคู่มาด้วยอย่างสง่างาม พงศ์ธรขมวดคิ้วแน่น เขาลุกขึ้นยืนแล้วจ้องมองผู้มาใหม่ด้วยแววตาดูแคลน “ไอ้หนุ่ม แกเป็นใคร? กล้าดียังไงมาป่วนงานประมูลระดับนี้... เอ้ย! หรือว่าแกเป็นแค่ไอ้พนักงานต๊อกต๋อยที่...” พงศ์ธรชะงักกึก เมื่อสายตาปะทะเข้ากับใบหน้าของคีย์อย่างจัง สมองของเขาประมวลผลช้าไปสามวินาที ภาพของชายหนุ่มอดีตพนักงานบริษัทที่เคยถูกเขาเหยียดย่ำและไล่ออกอย่างไร้เยื่อใย ซ้อนทับเข้ากับชายผู้ยืนอยู่เบื้องหน้า... แต่วันนี้ รัศมีรอบตัวของอีกฝ่ายกลับแตกต่างราวฟ้ากับเหว! “คะ... คีย์!? เป็นไปไม่ได้! แกเอาเงินที่ไหนมาซื้อชุดนี้! แกแอบขโมยบัตรเชิญมาใช่ไหม!” พงศ์ธรตะโกนลั่นด้วยความตกใจจนเสียงหลง เรียกสายตาอยากรู้อยากเห็นจากมหาเศรษฐีคนอื่นๆ ให้หันมามองเป็นตาเดียว คีย์แย้มยิ้มบางๆ รอยยิ้มที่ไร้ซึ่งความอบอุ่น มีเพียงความเย้ยหยันที่บาดลึกถึงกระดูกดำ “ขโมยงั้นหรือครับ? น่าขันเสียจริง...” คีย์ก้าวเท้าเดินช้าๆ เข้ามากลางห้องโถง ทุกย่างก้าวของเขาทำให้พงศ์ธรต้องถอยหลังโดยไม่รู้ตัว “ตระกูลพงศ์ธรของคุณกำลังจะล้มละลายในอีกสามวันข้างหน้าไม่ใช่หรือครับ? เอาเงินจากไหนมาประมูลของราคาแพงขนาดนี้... อ้อ ลืมไป เงินพวกนั้นคงเป็นเงินกู้นอกระบบที่รอวันถูกยึดสินะครับ” “แก! ไอ้สารเลว! ปากดีนักนะ! การ์ด! อยู่ไหน ลากคอมันออกไปเดี๋ยวนี้!” พงศ์ธรหน้าดำคร่ำเครียดด้วยความโกรธเกรี้ยว เส้นเลือดที่ขมับปูดโปนจนน่ากลัว ทว่า... ไม่มีบอดี้การ์ดคนใดขยับตัวเลยแม้แต่คนเดียว กลับกัน หัวหน้าฝ่ายรักษาความปลอดภัยของงานกลับวิ่งหน้าตาตื่นเข้ามาโค้งคำนับคีย์อย่างนอบน้อมจนศีรษะแทบชิดพื้น “ทะ... ท่านประธานใหญ่! ขออภัยที่ต้อนรับไม่ทั่วถึงครับ ห้องรับรองวีไอพีเตรียมไว้เรียบร้อยแล้วครับ!” สิ้นคำพูดนั้น ทั่วทั้งห้องโถงก็ตกอยู่ในความเงียบงันราวกับป่าช้า ทุกสายตาเบิกกว้างด้วยความตื่นตะลึง พงศ์ธรถึงกับเข่าอ่อนทรุดลงไปกองกับพื้น ใบหน้าซีดเผือดไร้สีเลือด ประธานใหญ่? ชายหนุ่มผู้นี้เนี่ยนะคือเจ้าของโรงแรมและผู้สนับสนุนหลักของงานประมูลทั้งหมด?! คีย์ปรายตามองพงศ์ธรที่กำลังสั่นเทาด้วยความหวาดกลัว ก่อนจะยกมือขึ้นส่งสัญญาณให้เลขาคนสนิท “ลินิน จัดการเรื่องการโอนเงินสามร้อยล้านนั่นให้เรียบร้อยครับ... อ้อ แล้วก็ช่วยแจ้งธนาคารพันธมิตรด้วยนะ ว่าให้ยกเลิกวงเงินกู้ทั้งหมดของตระกูลพงศ์ธร ณ บัดนี้” ลินินหยิบบัตรเครดิตสีดำสนิทที่สะท้อนประกายแสงไฟระยิบระยับออกมาจากกระเป๋าอย่างใจเย็น เธอก้าวเข้าไปยังเครื่องรูดบัตรของงานประมูลด้วยท่าทีมั่นใจ ก่อนจะเสียบมันลงไปช้าๆ ท่ามกลางสายตานับร้อยคู่ที่จ้องมองมาเป็นตาเดียว *ปี๊บ!* เสียงสัญญาณอนุมัติวงเงินดังขึ้นก้องกังวาน พร้อมกับหน้าจอแสดงผลที่ปรากฏข้อความสว่างวาบ... [ Transaction Approved : Unlimited Balance ] ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่สนับสนุนการเดินทางอันมืดมนและสะใจครั้งนี้ด้วยนะครับ