เจ้านายเก่าต้องคุกเข่า

"เอกสารใบนี้... แกเขียนด้วยมือซ้ายหรือไงวะไอ้คีย์! หน้าตาก็อัปลักษณ์ สมองก็กลวง โตมาจนป่านนี้ยังไม่รู้อีกเหรอว่าบริษัทเราไม่รับขยะมาร่วมชายคา!" เสียงตบโต๊ะดังสนั่นหวั่นไหวจนกระดาษรายงานบนโต๊ะทำงานราคาแพงกระเพื่อมไหว ผู้ชายร่างท้วมในชุดสูทแบรนด์เนมราคาหลักแสน นามว่า 'ธน ฤทธิ์ธาดา' รองประธานฝ่ายปฏิบัติการแห่งบริษัท "ไททัน ดิจิทัล กรุ๊ป" กำลังยืนค้ำหัวด้วยสายตารังเกียจเดียดฉันท์ ริมฝีปากหนาหยักยิ้มเยาะเย้ยด้วยความสะใจ ภายในห้องประชุมใหญ่ที่อบอวลไปด้วยกลิ่นกาแฟราคาแพงและสายตานับสิบชีวิตที่จ้องมองมา ทว่าไม่มีใครกล้าปริปากพูดสักคน ทุกคนต่างทำตัวเป็นใบ้ หันหน้าหนี หรือซ้ำร้ายที่สุดคือส่งเสียงหัวเราะคิกคักสมน้ำหน้าให้กับชายหนุ่มที่ยืนก้มหน้ากำหมัดแน่นอยู่เบื้องล่าง คีย์ ในอดีต... พนักงานสัญญาจ้างต๊อกต๋อยที่ต้องแบกรับภาระงานทั้งหมดของแผนกโดยไม่มีแม้แต่คำขอบคุณ ถูกกลั่นแกล้ง ถูกโยนความผิด และถูกเหยียบย่ำศักดิ์ศรีราวกับไม่ใช่คน แต่ปัจจุบัน... คีย์คนนั้นได้ตายไปแล้ว "เงียบทำไมวะ? หรือว่าใบ้แดกไปแล้ว? ทางบริษัทเรามีความเมตตานะ ถึงแกจะไร้ประโยชน์สิ้นดี แต่ถ้าแกยอมคุกเข่ากราบตักกูตรงนี้แล้วเลียรองเท้าให้สะอาด บางที... กูอาจจะเมตตาเซ็นใบรับรองการลาออกสวย ๆ ให้แก ไม่ต้องไปอดตายข้างถนนดีไหมล่ะฮ่าๆๆๆ!" ธนหัวร่อต่อกระซิกด้วยความลำพองใจ พร้อมกับยื่นเท้ามันวาวเข้ามาใกล้ใบหน้าของคีย์มากขึ้น บรรยากาศในห้องเงียบกริบจนได้ยินเสียงลมหายใจ ลินิน ที่ยืนอยู่มุมห้องในฐานะเลขาฯ ส่วนตัวของประธานคนใหม่ เม้มริมฝีปากแน่นจนซีดขาว ดวงตาคู่สวยฉายแววโกรธเกรี้ยวระคนเป็นห่วง เธอกำลังจะก้าวเท้าเข้าไปขัดขวาง แต่ทว่า... มือหนาคู่หนึ่งกลับยกขึ้นแตะเบา ๆ ที่ไหล่ของเธอเสียก่อน สัมผัสที่อบอุ่นแต่มั่นคงไร้ซึ่งความหวาดกลัวใดๆ คีย์ค่อย ๆ เงยหน้าขึ้นช้า ๆ แววตาที่เคยหม่นหมองและเต็มไปด้วยความอดกลั้น บัดนี้กลับว่างเปล่า เย็นชา และล้ำลึกราวกับห้วงมหาสมุทรที่ไร้ก้นบึง ความกดดันมหาศาลแผ่ซ่านออกมาจากร่างของชายหนุ่มโดยไม่รู้ตัว จนรอยยิ้มเย่อหยิ่งบนใบหน้าของธนเริ่มชะงักค้าง "ขยะ... งั้นเหรอครับ" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้น เรียบเรื่อยแต่น่าขนลุก "วะ... ว่าไงนะแก!" ธนชักสีหน้าด้วยความไม่พอใจ คีย์ไม่สนใจคำรามของอีกฝ่าย มือขวาล้วงเข้าไปในกระเป๋าเสื้อสูทราราคาแพงลิบลิ่วที่ตัดเย็บด้วยมือจากมิลาน ก่อนจะหยิบการ์ดสีดำสนิทที่ทำจากโลหิตไทเทเนียมแท้ สะท้อนประกายแสงไฟระยิบระยับไร้รอยขีดข่วนออกมา วางลงบนโต๊ะกระจกตรงหน้าอย่างใจเย็น ปัง! เสียงโลหิตไทเทเนียมกระทบกระจกเบา ๆ แต่กลับดังสะท้อนก้องไปทั่วโสตประสาทของทุกคนในห้อง ธนขมวดคิ้วมองการ์ดใบนั้นด้วยความงุนงง "อะไรของแกวะ? บัตรเครดิตวงเงินต่ำเรี่ยราดแบบนี้ คิดจะเอามาติดสินบนกูเหรอ? ตลกสิ้นดี!" ปิ๊บ... เสียงเครื่องรูดบัตรอิเล็กทรอนิกส์ขนาดพกพาที่ลินินหยิบขึ้นมาเปิดใช้งานดังขึ้นอย่างแผ่วเบา คีย์ยกยมุมปากขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มที่ไม่ได้มีความอบอุ่นหลงเหลืออยู่เลยแม้แต่น้อย มันคือรอยยิ้มของพญายมที่กำลังพิพากษาบาป "ผมไม่ได้เอามาติดสินบนคุณหรอกครับ... แต่ผมกำลังจะบอกว่า ตั้งแต่วินาทีนี้เป็นต้นไป ตึกทั้งตึก แผ่นดินใต้เท้าพวกคุณ รวมถึงบริษัทเฮงซวยแห่งนี้ กลายเป็นกรรมสิทธิ์ของผมเรียบร้อยแล้ว" สิ้นคำพูดนั้น เสียงหัวเราะลั่นห้องก็ดังระเบิดขึ้นจากปากของพนักงานหลายคนที่มองว่าคีย์เสียสติไปแล้ว ธนถึงกับหัว,เราะจนตัวโยน น้ำตาเล็ด "ฮ่าๆๆๆ! ไอด้านี่มันเพ้อเจ้อใหญ่แล้ว! ซื้อบริษัทเราเหรอ? แกฝันกลางวันอยู่หรือไงวะ! บริษัท 'ไททัน ดิจิทัล กรุ๊ป' มีมูลค่าตลาดเป็นหมื่นล้าน! ไอ้สวะอย่างแก ต่อให้ทำงานจนตายห้าชาติก็ซื้อไม่ได้แม้แต่ห้องน้ำชั้นล่างหรอกเว้ย!" ดวงตาของธนลุกโชนด้วยความดูถูกเหยียดหยาม เขาหันไปตะโกนสั่งรปภ.หน้าห้อง "ไอ้พวกโง่! ยืนบื้ออยู่ทำไม! ลากคอไอ้สวะนี่โยนออกไปให้พ้นตึก แล้วเอาไม้กวาดกวาดพื้นตรงนี้ให้สะอาดด้วย เหม็นขยะ!" รปภ.ร่างยักษ์สองคนก้าวพรวดเข้ามาหมายจะคว้าแขนของคีย์ แต่ทว่า... ก๊อก ก๊อก ก๊อก! เสียงเคาะประตูกระจกบานใหญ่ด้านหลังห้องดังขึ้นขัดจังหวะ ทนายความชราในชุดสูทสากลเนี้ยบกริบ พร้อมด้วยคณะผู้บริหารระดับสูงตัวจริงเสียงจริงอีกสี่คนเดินก้าวเข้ามาด้วยสีหน้าตื่นตระหนกและเหงื่อกาฬแตกพลั่ก ผิดกับท่าทางวางอำนาจของธนอย่างสิ้นเชิง "ทะ... ท่านประธานใหญ่!" เสียงของกรรมการผู้จัดการใหญ่สั่นเครือจนแทบฟังไม่เป็นศัพท์ เขาพุ่งตรงเข้ามาด้วยความเร็วลนลานจนเกือบสะดุดพรม ก่อนจะทิ้งตัวลงคุกเข่าโครมลงกับพื้นต่อหน้าคีย์ท่ามกลางความตกตะลึงพรึงเพริดของทุกคนในห้อง พรึบ! ไม่ใช่แค่กรรมการผู้จัดการใหญ่ แต่ผู้บริหารระดับสูงทุกคนต่างพากันคุกเข่าลงตามด้วยความเคารพยำเกรงสูงสุด ศีรษะแทบจะแนบติดกับพื้นพรมราคาแพง ธนอ้าปากค้าง ดวงตาเบิกกว้างจนแทบหลุดออกจากเบ้า สมองของเขาขาวโพลนราวกับถูกสายฟ้าฟาดผ่าลงกลางกระหม่อม "ทะ... ท่านประธาน? พวกคุณทำบ้าอะไรกันวะ! ไปคุกเข่าให้ไอ้ขยะนี่ทำไม!" "หุบปากซะ! ไอ้โง่เง่า!" กรรมการผู้จัดการใหญ่หันไปตวาดกร้าวใส่ธนด้วยความโกรธจัด เส้นเลือดที่ขมับปูดโปน "แกนี่มันตาบอดหรือไง! นี่คือ 'คุณคีย์' ผู้ถือหุ้นใหญ่รายใหม่ผู้กุมอำนาจ 92% ของไททัน กรุ๊ปทั้งหมด! คนที่เพิ่งเซ็นอนุมัติซื้อกิจการด้วยเงินสดหมื่นล้านเมื่อสิบนาทีที่แล้ว!" ราวกับมีค้อนยักษ์ทุบลงกลางศีรษะของธน ร่างกายหนาท้วมเซถอยหลังไปหลายก้าว ลมหายใจสะดุดติดขัด ดวงตาเต็มไปด้วยความหวาดกลัวสุดขีดจนตัวสั่นเทา "มะ... ไม่จริง... เป็นไปไม่ได้... แกเป็นใครกันแน่..." ธนพึมพำเสียงสั่น เข่าแทบทรุดลงไปกองกับพื้นเมื่อหันกลับมาสบเข้ากับดวงตาที่เย็นชาดั่งน้ำแข็งของคีย์ คีย์ก้าวเท้าเดินผ่านร่างของบรรดาผู้บริหารที่ยังคงคุกเข่าอยู่ ชายหนุ่มหยุดยืนตรงหน้าธนที่ตอนนี้ใบหน้าซีดเผือดไร้สีเลือด เหงื่อกาฬไหลท่วมแผ่นหลัง คีย์ยื่นหน้าเข้าไปกระซิบข้างหูของอดีตรองประธานผู้เคยหยิ่งผยองด้วยน้ำเสียงที่นุ่มนวลแต่น่าสะพรึงกลัว "จำคำพูดเมื่อกี้ของคุณได้ไหมครับ... ที่บอกว่าบริษัทเราไม่รับขยะมาร่วมชายคา..." ธนตัวสั่นงันงก อ้าปากพะงาบๆ พูดไม่ออกแม้แต่คำเดียว "น่าเสียดายจังนะครับ..." คีย์ผายมือออกเล็กน้อย รอยยิ้มเยือกเย็นปรากฏบนมุมปาก "เพราะตอนนี้... ผมคือเจ้าของที่นี่ และผมขอประกาศไล่คุณออก พร้อมกับริบเงินบำเหน็จและหุ้นทั้งหมดที่คุณเคยมีข้อหาประพฤติมิชอบ... ออกไปจากบริษัทของผมซะ!" "มะ... ไม่นะท่าน! ได้โปรดเมตตาผมเถอะครับคุณคีย์ ผมขอร้อง..." ธนทิ้งตัวลงคุกเข่ากอดขาของคีย์ น้ำตาไหลพรากด้วยความสิ้นหวัง คีย์ปัดขาออกอย่างไร้เยื่อใย ก่อนจะโบกมือให้รปภ.ที่ยืนตัวสั่นอยู่ด้านนอกเข้ามาลากตัวอ่ายอดีตรองประธานผู้โอหังออกไปจากห้อง ท่ามกลางเสียงกรีดร้องโหยหวนที่ค่อยๆ เงียบหายไปตามทางเดิน ลินินมองแผ่นหลังอันสง่างามของชายหนุ่มตรงหน้าด้วยความรู้สึกอิ่มเอมใจในอก ดวงตาคู่สวยประกายระยิบระยับด้วยความภาคภูมิใจอย่างที่สุด คีย์หันกลับมามองเลขาฯ สาวคนสนิท เขายกบัตรเครดิตไทเทเนียมสีดำขึ้นมาหมุนเล่นในมือเบาๆ ก่อนจะเอ่ยเสียงเรียบ "ลินินครับ... งานล้างบางยังไม่จบแค่นี้" คีย์หันไปมองหน้าจอคอมพิวเตอร์ส่วนกลางที่ปรากฏรายชื่อผู้ถือหุ้นและผู้มีอิทธิพลอีกกลุ่มหนึ่งที่เคยร่วมมือกันกลั่นแกล้งเขาในอดีต รอยยิ้มลึกลับปรากฏขึ้นที่มุมปาก "รายชื่อต่อไป... เตรียมตัวล้มละลายได้เลยครับ" --- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและร่วมเดินทางไปพร้อมกับความสะใจนี้นะครับ