แผนทำลายความเชื่อมั่น

“ท่านประธานครับ... ยอดแชร์ข่าวปลอมในโซเชียลมีเดียทะลุหนึ่งล้านภายในสิบนาที พวกมันจงใจทำลายหุ้นของบริษัทเราในตลาดหลักทรัพย์ช่วงเปิดตลาดเช้านี้ครับ!” เสียงของหัวหน้าฝ่ายไอทีสั่นเครือขณะรายงานสถานการณ์ภายในห้องประชุมใหญ่ที่เต็มไปด้วยความกดดัน ข่าวลือเรื่อง ‘คีย์’ ยักยอกเงินกองทุนบริษัทเพื่อไปใช้หนี้พนันถูกปั่นกระแสขึ้นมาอย่างเป็นระบบ พร้อมกับภาพตัดต่อที่ดูแนบเนียนจนแทบแยกไม่ออก คีย์ นั่งไขว่ห้างอยู่บนเก้าอี้หนังแท้ราคาสูงลิ่ว ใบหน้าของเขาเรียบเฉยไร้ความรู้สึกราวกับรูปปั้นหิน ทว่าดวงตากลับคมกริบดุจใบมีดที่พร้อมจะเชือดเฉือนทุกอย่างที่ขวางหน้า ลินินที่ยืนอยู่ข้างกายเขา แม้จะเห็นสถานการณ์เลวร้าย แต่เธอกลับไม่ได้แสดงอาการตื่นตระหนกแม้แต่น้อย เธอกลับขยับรอยยิ้มบางๆ ให้กับความโง่เขลาของศัตรู “ให้พวกมันเล่นสนุกไปก่อนครับ” คีย์เอ่ยน้ำเสียงเย็นเยียบราวกับน้ำแข็ง “พวกสุนัขที่เห่าหอนน่ะ ยิ่งเห่าดังเท่าไหร่ เวลาที่พวกมันถูกตบปากจนเลือดกบปาก มันก็ยิ่งได้อรรถรสมากขึ้นเท่านั้น” “แต่ท่านครับ... หุ้นกำลังร่วงติดดอลล่าร์ เราต้องแถลงการณ์ทันทีนะครับ!” คีย์ไม่ได้ตอบกลับ เขาหยิบบัตรเครดิตสีดำสนิทที่แฝงไปด้วยลวดลายอักขระทองคำขึ้นมาวางบนโต๊ะไม้โอ๊ค เสียง ‘ปึก’ ที่เกิดขึ้นทำเอาหัวใจของคนในห้องประชุมแทบหยุดเต้น มันไม่ใช่แค่บัตรเครดิต แต่มันคือสัญลักษณ์ของอำนาจที่เงินตราสามารถเสกทุกอย่างให้เป็นจริงได้ “ลินิน จัดการซื้อโฆษณาบังคับทุกแพลตฟอร์มบนโลกออนไลน์ตอนนี้ ลบทุกโพสต์ที่มีคำว่า ‘คีย์’ และ ‘ยักยอก’ ออกจากฐานข้อมูลถาวร ถ้าเซิร์ฟเวอร์เจ้าไหนปฏิเสธ... ก็ซื้อมันทั้งบริษัทแล้วสั่งปิดเซิร์ฟเวอร์ทิ้งซะ” ลินินโค้งรับคำสั่งด้วยความนอบน้อม เธอกดแป้นพิมพ์รัวเร็วด้วยความชำนาญ “รับทราบค่ะ... ไม่สิ รับทราบครับท่านประธาน” เธอแก้คำพูดทันทีเมื่อเห็นสายตาที่คมกริบของคีย์ แต่รอยยิ้มนั้นกลับแฝงความภูมิใจในตัวชายหนุ่มข้างกายอย่างปิดไม่มิด ในวินาทีนั้น บนหน้าจอขนาดยักษ์กลางเมืองและบนหน้าจอสมาร์ทโฟนของคนทั้งประเทศที่กำลังก่นด่าคีย์ ข่าวปลอมเหล่านั้นก็พลันอันตรธานหายไปเหมือนไม่เคยมีอยู่จริง พื้นที่โฆษณาทุกช่องทางถูกแทนที่ด้วยแถลงการณ์ความสำเร็จและรายงานผลประกอบการไตรมาสล่าสุดที่พุ่งสูงทำลายสถิติโลกของบริษัทคีย์ ความเงียบงันเข้าปกคลุมเครือข่ายอินเทอร์เน็ต พวกที่กำลังพิมพ์ด่าทอต่างชะงักค้าง ราวกับถูกตบหน้าฉาดใหญ่จนชาไปทั้งแถบ ระบบอัลกอริทึมถูกล้างไพ่ใหม่ในพริบตาด้วยอำนาจเงินมหาศาลที่ไม่มีใครหน้าไหนในโลกนี้จะต้านทานได้ คีย์ลุกขึ้นยืนช้าๆ เดินไปที่หน้าต่างกระจกบานใหญ่ที่มองเห็นวิวใจกลางเมืองอันวุ่นวาย เขาหมุนนาฬิกาข้อมือเรือนหรูเล่นอย่างใจเย็น “พวกมันคิดว่าโลกนี้ขับเคลื่อนด้วย ‘ความจริง’ ของคนหมู่มากงั้นเหรอ?” คีย์พึมพำ “เปล่าเลย... โลกนี้มันขับเคลื่อนด้วย ‘อำนาจ’ ที่ใครมีมากกว่า คนนั้นคือคนกำหนดความจริงต่างหาก” ทันใดนั้น เสียงโทรศัพท์สายตรงที่วางอยู่บนโต๊ะก็ดังขึ้น เป็นเบอร์แปลกที่ไม่แสดงที่มา ลินินขมวดคิ้วเล็กน้อยก่อนจะส่งสัญญาณให้คีย์ คีย์หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาแนบหูโดยไม่ลังเล “คุณคีย์... คุณเล่นใหญ่เกินไปแล้วนะ” เสียงทุ้มต่ำปลายสายฟังดูคุ้นหูอย่างประหลาด “การเผาเงินหลายหมื่นล้านเพื่อลบข่าวแค่ข่าวเดียว มันเสียของเปล่าๆ คุณน่าจะเก็บเงินนั่นไว้เผชิญหน้ากับ ‘คนที่อยู่เหนือคุณ’ จริงๆ ดีกว่านะ” คีย์ชะงักไปเล็กน้อย มุมปากของเขาหยักยิ้มขึ้นอย่างร้ายกาจ “คุณพูดเหมือนกับว่าคุณเป็นคนเริ่มเกมนี้งั้นสิ?” “ไม่ใช่แค่เริ่ม... แต่ผมเป็นคนกำหนดจุดจบของเกมนี้ต่างหากล่ะ” ปลายสายหัวเราะเบาๆ ก่อนจะพูดต่อด้วยน้ำเสียงเย็นยะเยือก “ดูนอกหน้าต่างสิ คีย์... ไม่ใช่หน้าต่างที่มองเห็นเมืองหรอกนะ แต่เป็นหน้าต่างระบบ ‘ล็อกอิน’ ของคุณน่ะ... ผมเพิ่งส่งของขวัญชิ้นใหญ่ไปให้ รับรองว่างานนี้บริษัทของคุณไม่ได้แค่หุ้นร่วงหรอก แต่บริษัทของคุณจะกลายเป็นเศษซากในชั่วข้ามคืน” คีย์วางสายทันที เขารีบหันไปเปิดหน้าต่างระบบโปรเจกต์เกมออนไลน์ที่เป็นแหล่งรายได้หลักของเขา ทันใดนั้น กราฟิกสีแดงฉานก็พุ่งขึ้นเต็มหน้าจอพร้อมกับข้อความที่เขียนว่า ‘ระบบรักษาความปลอดภัยถูกเจาะจงระดับสูงสุด: ข้อมูลผู้เล่นและเงินทุนบริษัทกำลังถูกถ่ายโอนไปยังเซิร์ฟเวอร์นิรนาม’ ลินินหน้าถอดสี “ท่านคะ! มีคนแฮ็กเข้าสู่แกนกลางระบบของเรา พลังของมัน... มากกว่าโปรแกรมเมอร์คนไหนในโลกจะรับมือได้!” คีย์มองหน้าจอที่กำลังนับถอยหลังสู่การล่มสลาย เขารู้ดีว่าหากปล่อยไว้เพียงห้านาที ความพยายามทั้งหมดที่เขาสร้างมาจะมลายหายไปในอากาศ ทว่าเขากลับไม่ตื่นตระหนก คีย์กดปุ่มเปิดระบบ ‘บัตรเครดิตไร้ขีดจำกัด’ อีกครั้ง แต่ครั้งนี้เขาไม่ได้ใช้เงินลบข่าว หากแต่เขาเลือกโหมด ‘ทำลายทิ้ง’ “ในเมื่อพวกมันอยากเล่นเกมนี้นัก... ก็เอาความมั่งคั่งทั้งหมดของฉันเป็นตัวจุดชนวนระเบิดให้เซิร์ฟเวอร์ทั้งโลกของพวกมันพังพินาศไปพร้อมกับฉันเลยแล้วกัน!” คีย์กดตกลงทันที หน้าจอที่กำลังถูกแฮ็กพลันเปลี่ยนสีเป็นสีดำสนิท ก่อนจะมีเสียงเตือนดังกึกก้องไปทั่วทั้งสำนักงาน สัญญาณเตือนภัยดังลั่นราวกับโลกกำลังจะแตกสลาย และประตูห้องประชุมที่ถูกล็อคไว้อย่างแน่นหนาก็ถูกเปิดออกด้วยฝีมือของชายปริศนาในชุดสูทสีขาวสะอาดตาที่ก้าวเข้ามาพร้อมกับรอยยิ้มแสยะที่ชวนให้ขนลุก “ยินดีที่ได้พบกันนะ... ท่านประธานผู้ไร้นาม” ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาด้วยกันจนถึงวินาทีที่ดุเดือดนี้นะครับ และเตรียมพบกับความคลั่งไคล้ในตอนถัดไปครับ