วิกฤตหุ้นตก

"ท่านประธานครับ... ฝั่งนั้นเริ่มเทขายหุ้นระลอกสุดท้ายแล้วครับ แรงรับของพวกมันกลายเป็นศูนย์ไปเรียบร้อยแล้ว!" เสียงรายงานของหัวหน้าทีมวิเคราะห์การเงินสั่นเครือจนแทบฟังไม่ได้ศัพท์ หน้าจอแอลอีดีขนาดใหญ่แปดจอตรงหน้าสะท้อนกราฟแท่งสีแดงฉานที่ดิ่งพสุธาลงเหวอย่างไม่มีวันหวนกลับ มูลค่าตลาดของ ‘เทคโครป’ กลุ่มบริษัทคู่แข่งที่เคยผูกขาดตลาดเกมออนไลน์และระบบคลาวด์กำลังละลายหายไปต่อหน้าต่อตาในเวลาไม่ถึงหกสิบนาที มูลค่าความเสียหายทะยานแตะหลักหมื่นล้าน และมันกำลังเพิ่มขึ้นทุกวินาที คีย์ นั่งไขว่ห้างอยู่บนเก้าอี้หนังแท้ราคาแพงระยับ สายตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นไร้ขอบมองภาพความพินาศตรงหน้าด้วยความนิ่งเฉย นิ้วเรียวยาวเคาะโต๊ะทำงานเบาๆ เป็นจังหวะ ราวกับเสียงเพลงกล่อมเด็กที่กำลังส่งศัตรูคู่อาฆาตลงสู่หลุมฝังศพ ไม่มีรอยยิ้มสะใจให้เห็นบนใบหน้าของเขา มีเพียงความเย็นชาดั่งน้ำแข็งขั้วโลก—ความเย็นชาของผู้ที่กุมอำนาจชี้เป็นชี้ตายและระบบเงินตรามหาศาลไว้ในอุ้งมือ "ปล่อยให้พวกมันดิ้นรนไปให้ถึงที่สุดครับ" คีย์เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อยแตทรงอำนาจจนคนในห้องประชุมแทบไม่กล้าหายใจ "พวกมันเคยทำอะไรกับเราไว้เมื่อสามเดือนก่อน... วันนี้ผมแค่ทวงคืนพร้อมดอกเบี้ยร้อยเท่าก็เท่านั้นเอง" ลินิน เลขาคนสนิทและหญิงสาวผู้ยืนหยัดเคียงข้างเขามาตั้งแต่ยุคที่ยังเป็นแค่พนักงานต๊อกต๋อยถูกกดขี่ เธอยืนสงบนิ่งอยู่เบื้องหลังเก้าอี้ของเขา ดวงตาคู่สวยประกายแวววาวด้วยความเทิดทูนและภาคภูมิใจ มือเรียวถือแท็บเล็ตแสดงผลกำไรสุทธิจากการชอร์ตเซลล์ที่พุ่งทะยานอย่างไร้ขีดจำกัด เธอรู้ดีว่าผู้ชายคนนี้ไม่ได้เป็นเพียงแค่ประธานบริษัทธรรมดา แต่เขาคือ "พระเจ้า" ในโลกการเงินและเกมออนไลน์ที่เขาสร้างขึ้นมาด้วยมือตนเอง "ท่านประธานคะ... ทางผู้บริหารระดับสูงของเทคโครปโทรศัพท์สายตรงเข้ามาขอเจรจาแล้วค่ะ พวกเขาบอกว่า... ยอมจำนนทุกเงื่อนไข ขอแค่ท่านยอมหยุดการทุบหุ้นในตอนนี้" ลินินรายงานด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงความสะใจไว้ลึกๆ คีย์เหลือบมองโทรศัพท์มือถือบนโต๊ะที่สั่นระรัวไม่หยุด มันคือสายจาก "ธน ภัทร" ประธานกรรมการผู้หยิ่งยโสและเคยเหยียบย่ำเขาอย่างไร้ความปรานีในอดีต คีย์กดรับสายด้วยมือข้างเดียว ก่อนจะเปิดสปーカーโฟนให้ทุกคนในห้องได้ยินเสียงลมหายใจหอบกระชั้นและความตื่นตระหนกที่ปลายสาย *(“คุณคีย์! คุณคีย์ครับ! ได้โปรด... หยุดมือเถอะครับ!”)* เสียงของธนสั่นเครือและเต็มไปด้วยความหวาดกลัวอย่างถึงที่สุด *(“พวกเรายอมแล้ว ยอมทุกอย่างที่คุณต้องการ! หุ้นทั้งหมดของเทคโครป... ผมยกให้คุณครึ่งราคาเลยก็ได้! ได้โปรด เมตตาผมด้วย!”)* คีย์ยกยิ้มมุมปากเล็กน้อย เป็นรอยยิ้มที่ไร้ซึ่งความอบอุ่นโดยสิ้นเชิง "เมตตาหรือครับ?" คีย์ทวนคำด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลชวนขนหัวลุก "วันที่คุณไล่ผมออกอย่างไร้เหตุผล และสั่งให้ รปภ. โยนข้าวของของผมลงถังขยะ... คุณเคยมีความเมตตาให้ผมบ้างไหมครับ, คุณธน?" *(“นั่น... นั่นมันความผิดพลาด! ผมตาถั่วเอง! คุณจะเอาอะไรผมให้หมดเลย...”)* "ผมไม่ได้อยากได้บริษัทใกล้เจ๊งของพวกคุณหรอกครับ" คีย์ตัดบทอย่างไร้เยื่อใย สายตาคมกริบมองกราฟที่กำลังแตะจุดต่ำสุด "สิ่งที่ผมต้องการ... คือการทำให้พวกคุณรู้ซึ้งว่า การไม่มีแม้แต่เศษเงินจะซื้อข้าวประทังชีวิต มันรู้สึกอย่างไร" *(“อย่า... อย่าทำแบบนี้นะ! คุณมันปีศาจ! ไอ้ส..."* คีย์กดตัดสายทันทีโดยไม่ปล่อยให้ปลายสายได้พูดจบ ความเงียบสงบกลับคืนสู่ห้องประชุมอีกครั้ง มีเพียงเสียงพัดลมระบายอากาศของเซิร์ฟเวอร์ที่ทำงานอย่างหนักหน่วง "ท่านประธานครับ ระบบการเงินของเราพร้อมสำหรับขั้นตอนสุดท้ายแล้วครับ" ทีมงานการเงินกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบากก่อนจะเอ่ยถาม "จัดการกวาดซื้อหุ้นที่เหลือทั้งหมดในราคาศูนย์จุดหนึ่งบาท" คีย์สั่งการด้วยน้ำเสียงเฉียบขาด "แล้วประกาศเทคโอเวอร์เทคโครปอย่างเป็นทางการภายในสามนาทีนี้" "รับทราบครับ!" ลินินก้าวเข้าไปใกล้คีย์เล็กน้อย กลิ่นน้ำหอมอ่อนๆ ของเธอผสมผสานกับบรรยากาศตึงเครียดได้อย่างลงตัว เธอก้มตัวกระซิบเบื้องหูเขาด้วยรอยยิ้มพึงใจ "คุณนี่... ใจร้ายเป็นบ้าเลยนะคะ แต่... เท่ที่สุดเลยล่ะค่ะ" คีย์หันไปสบตากับเธอ แววตาที่เคยเย็นชากลับอ่อนลงชั่วพริบตา เขายื่นมือไปกุมมือเรียวของเธอไว้หลวมๆ "ผมใจร้ายเฉพาะกับคนที่สมควรได้รับครับ... ส่วนกับคุณ มันคือข้อยกเว้น" ทว่า ในวินาทีที่ความตื่นเต้นกำลังพุ่งถึงขีดสุด หน้าจอหลักของระบบการเงินทั้งหมดก็เกิดอาการกระตุกอย่างรุนแรง กราฟสีแดงที่ควรจะนิ่งสนิทกลับถูกแทนที่ด้วยเส้นกราฟสีทองอร่ามที่พุ่งสวนขึ้นฟ้าอย่างผิดธรรมชาติ! เสียงแจ้งเตือนระบบดังสนั่นหวั่นไหวจนแสบแก้วหู ไฟฉุกเฉินสีแดงภายในห้องประชุมสว่างวาบขึ้นพร้อมกัน *[คำเตือนระบบ: ตรวจพบกระแสเงินทุนนิรนามจำนวน 50,000 ล้านดอลลาร์ ไหลเข้าพยุงหุ้นเทคโครปในเสี้ยววินาที!]* *[คำเตือนระบบ: มีคำสั่งซื้อบล็อกใหญ่จากบุคคลภายนอกเข้าควบคุมสิทธิ์การโหวตทั้งหมด 51%!]* หัวหน้าทีมวิเคราะห์หน้าซีดเผือดราวกับกระดาษ ชี้ไปยังหน้าจอด้วยมือที่สั่นเทา "ทะ... ท่านประธานครับ! มีคน... มีคนกำลังแทรกแซงระบบของเรา! หุ้นที่เรากำลังจะกวาดซื้อ... ถูกปัดตกทั้งหมด!" คีย์หรี่ตาลงทันที รอยยิ้มเยือกเย็นกลับมาประดับบนใบหน้าอีกครั้ง ความสนุกที่แท้จริงเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้น ประตูห้องประชุมถูกผลักเปิดออกอย่างไร้มารยาท ร่างของชายชราในชุดสูทสั่งตัดพิเศษผู้หนึ่งก้าวเข้ามา พร้อมกับรอยยิ้มเยาะเย้ยที่มุมปากและสมาร์ทโฟนในมือที่ฉายภาพโลโก้คุ้นตา "ยินดีด้วยนะ... หลานชาย" เสียงแหบพร่าแต่ทรงพลังดังขึ้นก้องห้อง "แกเก่งมากที่ล้มลูกน้องมือสมัครเล่นของฉันได้... แต่ดูเหมือนว่า เกมนี้ แกยังต้องเรียนรู้อีกเยอะนะ" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุนกันมาโดยตลอด แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ