ความภักดีที่วัดใจ

“คุณคีย์เป็นแค่พนักงานที่โชคดีได้ตำแหน่งประธานมาเพราะเส้นสาย ในเมื่อเขาไม่มีปัญญาบริหารงานด้วยตัวเองแบบนี้ เราควรจะโหวตให้เขาสละตำแหน่งเสียตั้งแต่ตอนนี้ ก่อนที่บริษัทจะพินาศไปมากกว่านี้ครับ” เสียงของรองประธาน ‘ธนา’ ดังขึ้นท่ามกลางบรรยากาศอึมครึมภายในห้องประชุมใหญ่ สายตาของเหล่าผู้ถือหุ้นหลายสิบชีวิตจับจ้องมาที่ชายหนุ่มผู้ถูกกล่าวถึงด้วยความเคลือบแคลง คีย์นั่งนิ่งอยู่บนเก้าอี้หนังแท้สีดำสนิท ใบหน้าเรียบเฉยดุจรูปปั้นน้ำแข็ง นิ้วเรียวยาวเคาะโต๊ะเป็นจังหวะสม่ำเสมอ ราวกับไม่ได้ใส่ใจคำพูดถากถางเมื่อครู่แม้แต่น้อย “มีใครเห็นด้วยกับข้อเสนอของรองประธานธนาบ้างครับ?” คีย์ถามขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบจนน่าขนลุก ทว่า ก่อนที่บรรยากาศจะกลายเป็นศาลเตี้ย ลินินที่ยืนสงบนิ่งอยู่เคียงข้างคีย์มาตลอดก็ก้าวออกมาข้างหน้าเพียงครึ่งก้าว สายตาของเธอไม่ได้มองไปยังผู้ถือหุ้นที่กำลังฮึกเหิมเหล่านั้น แต่มองไปยังชายผู้เป็นดั่งโลกทั้งใบของเธอ “ขออภัยนะคะ... ขออภัยครับ ท่านผู้ถือหุ้นทุกท่าน” ลินินปรับโทนเสียงให้มั่นคงและทรงพลัง “ที่ท่านพูดว่าคุณคีย์ไม่มีปัญญาบริหารงาน ท่านได้อ่านรายงานผลประกอบการในไตรมาสนี้ หรือเช็กสถานะทางการเงินของโปรเจกต์ ‘อาร์คาน่า’ ที่เพิ่งเปิดตัวไปเมื่อวานนี้แล้วหรือยังครับ?” “รายงานน่ะเหรอ? ก็แค่ตัวเลขปั่นกระแส!” ธนาแค่นหัวเราะ “การที่คนไร้ประสบการณ์อย่างมันขึ้นมานั่งเก้าอี้ตัวนี้ได้โดยไม่มีฐานอำนาจในมือ มันก็แค่เรื่องตลกที่รอวันจบลงเท่านั้น” คีย์ยังคงไม่ตอบโต้ เขาเพียงแค่เลื่อนแท็บเล็ตสีดำสนิทไปตรงกลางโต๊ะ หน้าจอแสดงกราฟตัวเลขสีเขียวที่พุ่งทะยานจนทะลุเพดานเป้าหมายไปหลายเท่าตัว พร้อมกับแจ้งเตือนยอดการสั่งซื้อล่วงหน้าจากกลุ่มบริษัทพันธมิตรข้ามชาติที่ใครต่างก็อยากร่วมงานด้วย “ความโชคดีของผมคือการที่ระบบมอบโอกาสมาให้” คีย์กล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบ “แต่ความซวยของพวกคุณ คือการที่พยายามจะฉุดรั้งคนที่กำลังจะพาทั้งบริษัทก้าวขึ้นไปเป็นมหาอำนาจของโลกเพียงเพราะความริษยาที่ไม่รู้จักที่ต่ำที่สูง” ลินินขยับมายืนเคียงข้างคีย์อีกครั้ง เธอประสานมือไว้ที่หน้าท้องท่าทางสง่างาม ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงดุดัน “ตลอดเวลาที่คุณคีย์ทำงานหนักจนไม่มีเวลาแม้แต่จะพัก ดิฉันเห็นทุกความทุ่มเทเห็นทุกรายละเอียดที่พวกท่านมองข้าม การที่ท่านจะตัดสินคนจาก ‘อดีต’ ทั้งที่เขาได้ ‘อนาคต’ มาอยู่ในกำมือแล้ว มันคือความเขลาที่น่าสมเพชที่สุดเท่าที่ดิฉันเคยเห็นมาครับ” ความเงียบเข้าปกคลุมห้องประชุมอีกครั้ง ธนาหน้าเสียเล็กน้อย เขาพยายามจะหาคำพูดมาโต้แย้ง แต่ท่าทางที่มั่นใจของลินินและสายตาที่เย็นชาของคีย์ทำให้เขารู้สึกเหมือนกำลังยืนอยู่บนปากเหว คีย์ยืนขึ้นเต็มความสูง แรงกดดันมหาศาลจาก ‘มานา’ แห่งความร่ำรวยที่ระบบมอบให้แผ่ซ่านออกมาจนคนในห้องต่างพากันนิ่งงัน “ลินิน... บอกพวกเขาหน่อยว่าตอนนี้บัญชีหลักของบริษัทมีเงินสดพร้อมลงทุนเท่าไหร่” “ยอดเงินในบัญชีหลักปัจจุบัน พร้อมสำหรับการกว้านซื้อหุ้นคืนเพื่อกำจัดผู้ถือหุ้นที่ไม่มีความภักดีต่อบริษัท คือสามหมื่นล้านเหรียญสหรัฐครับท่านประธาน” ลินินตอบเสียงใส แววตาของเธอเปล่งประกายด้วยความภาคภูมิใจ เสียงฮือฮาดังขึ้นทั่วห้องทันที สามหมื่นล้าน? มันไม่ใช่แค่เงินก้อนโต แต่มันคืออาวุธที่สามารถกวาดล้างใครก็ตามที่ขวางทางคีย์ได้ภายในชั่วพริบตา ธนาหน้าซีดเผือดเข่าแทบทรุดลงกับพื้น “ทีนี้... ใครยังมีข้อสงสัยในความสามารถของผมอีกบ้างครับ?” คีย์กวาดสายตามองไปรอบห้อง “ถ้าไม่มี... งั้นเรามาเริ่มวาระการประชุมที่แท้จริงกันดีกว่า นั่นคือการถอดถอนผู้บริหารที่ไม่เห็นด้วยกับวิสัยทัศน์ของผมออกจากการเป็นบอร์ดบริหารตั้งแต่นาทีนี้เป็นต้นไป” ในจังหวะที่ธนากำลังจะอ้าปากคัดค้าน ประตูห้องประชุมใหญ่ก็ถูกผลักออกอย่างแรง ชายในชุดสูทสีเทาเข้มไร้สังกัดเดินเข้ามาพร้อมเอกสารชุดใหญ่ในมือ ทุกสายตาจับจ้องไปที่เขา ก่อนที่ชายผู้นั้นจะโค้งคำนับคีย์อย่างนอบน้อมที่สุดเท่าที่จะทำได้ “ขออภัยที่รบกวนครับท่านประธาน แต่ทางตระกูลวอล์คเกอร์จากต่างประเทศเพิ่งส่งคำขาดมาถึงที่นี่...” เขาวางเอกสารลงบนโต๊ะ พร้อมกับภาพถ่ายใบหนึ่งที่ทำให้คีย์ต้องขมวดคิ้ว ลินินก้มลงดูภาพนั้นก่อนจะเบิกตากว้างด้วยความตกใจ เพราะในภาพนั้น ปรากฏใบหน้าของบุคคลที่คีย์ไม่คาดคิดว่าจะเข้ามามีส่วนร่วมในหมากกระดานนี้... บุคคลที่เป็นจุดเริ่มต้นของอดีตที่เขาเคยหนีมาตลอด ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาด้วยกันในตอนนี้นะครับ