เงินล้านแรกในบัญชี

เสียงกระแทกแฟ้มเอกสารบนโต๊ะทำงานดังสนั่นหวั่นไหว สะท้อนก้องไปทั่วห้องโถงแผนกสินเชื่อของบริษัทมหาชนอันดับต้น ๆ ของประเทศ แรงปะทะนั้นทำให้เศษกระดาษโน้ตปลิวว่อน ท่ามกลางสายตานับสิบที่มองมาด้วยความสมเพชเวทนาและสะใจระคนกัน "คีย์... แกคิดว่าตัวเองเป็นใครวะ? แค่พนักงานสัญญาจ้างเกรดต่ำที่บริษัทต่อสัญญาให้แบบเดือนต่อเดือน กล้าดียังไงถึงขัดคำสั่งฉัน?" ภาคภูมิ ผู้จัดการแผนกผู้มีพุงพลุ้ยและใบหน้าแดงก่ำจากการดื่มสุราเมื่อคืน ตะคอกใส่หน้าชายหนุ่มด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความเหยียดหยาม เขายื่นใบลาออกที่ถูกพิมพ์เตรียมไว้สำเร็จรูปมาตรงหน้า พร้อมกับปากกาหมึกซึมราคาแพง "เซ็นซะ หรือไม่ก็ไสหัวออกไปโดยไม่ได้เงินเดือนแม้แต่บาทเดียว โทฐานที่ทำยอดตกเป้าและสร้างความเสียหายให้บริษัท" บรรยากาศภายในออฟฟิศเงียบกริบ เสียงพิมพ์คีย์บอร์ดที่เคยดังระงมกลับเงียบลงในพริบตา ทุกคนต่างหยุดมือเพื่อรอดูจุดจบของ "ไอ้กระจอก" ประจำแผนก ไม่มีใครกล้าสบตาคีย์ แม้แต่เพื่อนร่วมงานที่เคยร่วมโต๊ะกินข้าวด้วยกันเมื่อวานยังเลือกที่จะก้มหน้ามองจอคอมพิวเตอร์ ทำเป็นมองไม่เห็นความอยุติธรรมที่เกิดขึ้นตรงหน้า มีเพียงลินิน... หญิงสาวร่างบางในชุดสูทเข้ารูปสีดำที่ยืนกัดริมฝีปากแน่นอยู่ข้างโต๊ะทำงานของเธอ ดวงตาคู่สวยคลหน่วยน้ำใสด้วยความคับแค้นใจ เธอก้าวเท้าสั่นเทาออกมารangบังหน้าคีย์ไว้ครึ่งหนึ่ง ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นเครือแต่เด็ดเดี่ยว "คุณภาคภูมิคะ... เรื่องยอดตกมันเป็นเพราะระบบฐานข้อมูลของบริษัทล่มต่างหาก ไม่ใช่ความผิดของคีย์เลยนะคะ ทำไมคุณถึง..." "หุบปากซะ! ลินิน!" ภาคภูมิแผดเสียงขัดขึ้น ใบหน้าอ้วนท้วนบิดเบี้ยวด้วยความโกรธ "เธอเองก็ตัว Iffy เหมือนกัน อย่าหาว่าฉันไม่เตือน ถ้ายังปกป้องมัน พรุ่งนี้เธออาจจะต้องเดินออกจากตึกนี้พร้อมกับมันก็ได้!" ลินินสะดุ้งเฮือก ใบหน้าซีดเผือกด้วยความกลัว แต่เธอก็ยังไม่ยอมถอยหลังกลับไป ในวินาทีที่ความตึงเครียดพุ่งทะยานถึงขีดสุดนั้นเอง... มือเรียวยาวของชายหนุ่มที่นั่งนิ่งเงียบมาตลอดก็เอื้อมออกไปแตะที่ไหล่บางของลินินเบาๆ สัมผัสที่อบอุ่นและมั่นคงนั้นทำให้หญิงสาวชะงัก เธอกลืนน้ำลายลงคอแล้วหันไปมองใบหน้าของชายหนุ่มที่เธอแอบรักและคอยช่วยเหลือมาโดยตลอด ดวงตาของคีย์ในยามนี้... ไม่มีแววตาหวาดกลัว อ่อนแอ หรือยอมจำนนเหมือนอดีตที่ผ่านมาอีกต่อไปแล้ว มันคือความว่างเปล่าที่ล้ำลึก เย็นชา และดุจดังห้วงสมุทรอันไร้ก้นบึ้ง ชวนให้ผู้ที่ได้สบตาต้องรู้สึกหนสันหลังวาบอย่างไม่มีสาเหตุ คีย์ค่อยๆ ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง จัดปกเสื้อสูทที่ยับย่อยให้เข้ารูปอย่างใจเย็น ราวกับว่าเสียงตบโต๊ะและคำคำรามของภาคภูมิเป็นเพียงเสียงแมลงหวี่แมลงวันน่ารำคาญเท่านั้น "ใบลาออกเหรอครับ..." เสียงทุ้มต่ำและราบเรียบเอ่ยขึ้น ท่ามกลางความเงียบงันของคนทั้งแผนก คีย์หยิบกระดาษแผ่นนั้นขึ้นมาพิจารณาครู่หนึ่ง ก่อนจะฉีกมันออกเป็นสองส่วน... สามส่วน... และขยำมันปาทิ้งลงถังขยะต่อหน้าต่อตาผู้จัดการแผนก *พรึบ!* การกระทำที่อุกอาจนั้นทำให้ภาคภูมิอ้าปากค้างด้วยความตะลึง ดวงตาเบิกโพงจนแทบถลอกจากเบ้า "แก... แก! ไอ้สวะ! แกกล้าดียังไง!" "ผมไม่จำเป็นต้องเซ็นใบลาออก..." คีย์ก้าวเท้าเดินอ้อมโต๊ะทำงานออกมาเผชิญหน้ากับภาคภูมิ ร่างกายที่สูงโปร่งทำให้เขาก้มมองผู้จัดการร่างอ้วนท้วนได้อย่างถนัดถนี่ มุมปากของชายหนุ่มยกขึ้นเป็นรอยยิ้มเยียบเย็นที่ส่งไม่ถึงดวงตา "เพราะคนที่ต้องออกไปจากบริษัทแห่งนี้... ไม่ใช่ผม... แต่เป็นคุณต่างหากล่ะครับ ภาคภูมิ" เสียงหัวเราะเยาะดังขึ้นจากมุมหนึ่งของออฟฟิศ พนักงานคนสนิทของภาคภูมิส่ายหัวด้วยความเวทนา "ไอ้คีย์มันเพี้ยนไปแล้ววะ สงสัยเครียดจนสติหลุด" "นั่นสิ กล้าไล่ผู้จัดการเนี่ยนะ ฝันกลางวันอยู่หรือเปล่า" ภาคภูมิแค่นเสียงหัวเราะในลำคอด้วยความขบขันปนเกรี้ยวกราด "ฮ่าๆๆ! ดี! ดีมาก! แกกล้ามากไอ้หนู! แกคิดว่าตัวเองเป็นใครวะ ถึงมาไล่ฉัน ประธานบริษัทรึไง? หรือถือหุ้นใหญ่ครึ่งหนึ่งของบริษัท? ฝันกลางวันตื่นได้แล้วโว้ย! รปภ.! ไปลากคอมันออกไปโยนทิ้งข้างถนนเดี๋ยวนี้!" ร่างของเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยรูปร่างกำยำสองคนก้าวเข้ามารุมล้อมคีย์ทันทีด้วยสีหน้าถมึงทึง คีย์ไม่แม้แต่จะชายตามองรปภ.เหล่านั้น นิ้วเรียวยาวหยิบโทรศัพท์มือถือราคาถูกหน้าจอแตกออกจากกระเป๋าเสื้อกั๊กขึ้นมา ปลดล็อกหน้าจอด้วยรหัสผ่าน และกดเข้าสู่แอปพลิเคชันปริศนาที่เพิ่งปรากฏขึ้นในระบบเมื่อคืนนี้... ระบบจำลองมหาเศรษฐีโลกเสมือน หน้าจอสีดำสนิทขอบทองอร่ามสว่างวาบขึ้น พร้อมกับข้อความแจ้งเตือนที่สั่นสะท้อนในใจของเขา [ตรวจพบการเข้าสู่ระบบครั้งแรก... ยืนยันตัวตนสำเร็จ] [บัญชีธนาคารส่วนพระองค์ / กองทุนลับระดับโลก: ปลดล็อกแล้ว] [ยอดเงินคงเหลือสุทธิปัจจุบัน: 1,000,000,000 บาท (หนึ่งพันล้านบาทถ้วน)] คีย์กดเปิดฟังก์ชัน "แสดงยอดเงินสดแบบเรียลไทม์ผ่านหน้าจอสาธารณะ" ด้วยปลายนิ้ว ก่อนจะโยนโทรศัพท์มือถือเครื่องนั้นลงบนโต๊ะทำงานกลางห้องของแผนก พร้อมกับเชื่อมต่อสัญญาณภาพขึ้นสู่จอโปรเจกต์เตอร์ขนาดใหญ่ที่ใช้สำหรับพรีเซนต์งานของบริษัทในพริบตา *ฟึบ!* ภาพหน้าจอโทรศัพท์มือถือที่มีตัวเลขความยาวเหยียดถูกฉายขยายใหญ่โตห้าเมตรบนผนังห้องทำงาน ทุกคนในแผนกหันขวับไปมองตามสัญชาตญาณ เสียงลมหายใจสะดุดกึกเมื่อดวงตาทุกคู่กวาดมองตัวเลขศูนย์จำนวนนับไม่ถ้วนบนหน้าจอนั้น หนึ่ง... สิบ... ร้อย... พัน... หมื่น... แสน... ล้าน... สิบ миллион... ร้อยล้าน... พันล้าน! เลข `1,000,000,000.00 THB` ปรากฏเด่นหร่าเป็นประกายระยิบระยับ พร้อมตราประทับรับรองจากธนาคารกลางระดับโลกที่ไม่มีใครสามารถปลอมแปลงได้ ออฟฟิศทั้งชั้นตกอยู่ในความเงียบงันสนิท ชนิดที่ได้ยินแม้กระทั่งเสียงเข็มนาฬิกาหล่นพื้น ทุกคนอ้าปากค้าง ตาโตเท่าไข่ห่าน สมองของพนักงานนับสิบหยุดทำงานไปชั่วขณะ ภาคภูมิที่เคยยืนผยองพองขนถึงกับหน้าถอดสี ร่างกายอ้วนท้วนสั่นเทาขึ้นมาอย่างควบคุมไม่ได้ เม็ดเหงื่อกาฬผุดพลายเต็มใบหน้า "ทะ... ตัวเลขบ้าอะไรวะนั่น..." ภาคภูมิพึมพำเสียงสั่น ร่างกายถอยหลังกรูดโดยไม่รู้ตัว "ระบบ... ระบบกราฟิกหลอกเด็กใช่ไหม? แกแฮกจอโปรเจกต์เตอร์บริษัทเรอะ!" คีย์ยิ้มมุมปาก ชายหนุ่มโน้มตัวลงหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาอีกครั้ง สายตาคมกริบกวาดมองผู้จัดการแผนกผู้หน้าซีดเป็นไก่ต้ม ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่ทรงพลังราวกับประกาศิตจากสรวงสวรรค์ "หลอกเด็กงั้นเหรอครับ? งั้นเรามาลองพิสูจน์กันดูสิครับว่า... เงินหนึ่งพันล้านในบัญชีนี้ จะสามารถซื้อบริษัทที่คุณกราบกรานเลียแข้งเลียขาอยู่ได้ทั้งหมด... ภายในกี่วินาที" นิ้วเรียวของคีย์กดสัมผัสไปที่ปุ่ม "ซื้อกิจการแบบเบ็ดเสร็จ (Instant Acquisition)" บนหน้าจอทันที พร้อมกับเสียงแจ้งเตือนระบบที่ดังสะท้อนก้องในโสตประสาท [กำลังทำธุรกรรมโอนเงิน... 10%... 50%... 100% สำเร็จ!] [ยินดีด้วยครับ ท่านได้กลายเป็นผู้ถือหุ้นใหญ่และประธานกรรมการบริหารสูงสุดของกลุ่มบริษัทเอ็กซ์ไพร์ (X-PIRE Group) เป็นที่เรียบร้อยแล้ว] โทรศัพท์ในกระเป๋าเสื้อสูทราคาแพงของภาคภูมิพลันส่งเสียงกรีดร้องแหลมสูงขึ้นมาอย่างบ้าคลั่ง พร้อมกับข้อความอีเมลและประกาศด่วนจากสำนักงานใหญ่ที่เด้งขึ้นมาพร้อมกันบนหน้าจอโทรศัพท์ของพนักงานทุกคนในตึก *ติ๊ง! ติ๊ง! ติ๊ง!* พนักงานคนหนึ่งหน้าซีดเผือดขณะก้มมองหน้าจอสมาร์ทโฟนของตัวเอง มือที่ถือโทรศัพท์สั่นระริกจนแทบทำหลุดมือ เขากลืนน้ำลายลงคอด้วยความหวาดกลัวสุดขีด ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองคีย์ด้วยสายตาที่เปลี่ยนไปราวกับกำลังมองเห็นเทพเจ้าผู้ทรงอำนาจ "ทะ... ท่านประธาน... ท่านประธานกรรมการบริหารคนใหม่ ส่งคำสั่งด่วนที่สุดมาถึงทุกแผนกแล้วครับ..." พนักงานคนนั้นละล่ำละลักละลานละลอกเอ่ยด้วยเสียงสั่นเครือ "คำสั่งแรก... คือการปลดพนักงานและผู้จัดการแผนกทุกคนที่ทุจริตและกดขี่พนักงาน... ออกจากบริษัททันที โดยไม่มีการจ่ายค่าชดเชยใดๆ ทั้งสิ้น!" สิ้นเสียงนั้น ร่างของภาคภูมิก็เข่าอ่อนทรุดฮวบลงไปกองกับพื้นพรมทันที ราวกับกระดูกสันหลังถูกกระชากหายไปในพริบตา ใบหน้าอ้วนท้วนไร้สีเลือด ดวงตาเบิกโพงด้วยความหวาดกลัวสุดขีด เขาอ้าปากพะงาบๆ เหมือนปลาขาดน้ำ สมองขาวโพลนคิดอะไรไม่ออกนอกจากคำว่า... *พังแล้ว... ชีวิตฉันพังหมดแล้ว!* ลินินยกมือขึ้นปิดปากด้วยความตกตะลึงจนน้ำตาคลอเบ้า ดวงตาคู่สวยมองแผ่นหลังอันสง่างามของชายหนุ่มที่เธอเคยคิดว่าเป็นเพียงพนักงานต๊อกต๋อยผู้ไร้ทางสู้ แต่วินาทีนี้ เขากลับกลายเป็นผู้กุมชะตาชีวิตของคนนับพันไว้ในกำมืออย่างแท้จริง คีย์ค่อยๆ หันกลับมามองภาคภูมิที่นั่งหมอบอยู่แทบเท้า รอยยิ้มสุภาพแต่เย็นยะเยือกปรากฏบนใบหน้าคมคาย "คุณผู้จัดการครับ..." คีย์ก้มตัวลงเล็กน้อย เอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลราวกับมัจจุราชกระซิบข้างหู "ของขวัญต้อนรับเช้าวันแรกในตำแหน่งประธานบริษัทของผม... ถูกใจคุณไหมครับ?" ในวินาทีนั้น เสียงแจ้งเตือนจากระบบธนาคารระดับโลกก็ดังขึ้นอีกครั้ง พร้อมกับข้อความปริศนาที่สั่นสะท้อนความตื่นเต้นระรัวในจิตใจของคีย์ [ตรวจพบการเคลื่อนไหวของอดีตผู้ถือหุ้นใหญ่กลุ่มเบื้องหลัง... ยอดเงินโบนัสพิเศษ 10,000,000,000 บาท พร้อมสิทธิพิเศษ "การ์ดแบล็กการ์ดไร้ขีดจำกัด" ถูกจัดส่งถึงหน้าล็อบบี้บริษัทแล้วในขณะนี้] — โปรดติดตามตอนต่อไป — ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางและดื่มด่ำไปกับความสะใจในบทนี้ด้วยกันนะครับ!