ถูกไล่ออกและระบบเงินล้าน

“ไอ้ขยะอย่างแกน่ะ มีค่าแค่เป็นบันไดให้ฉันเหยียบขึ้นไปสู่ตำแหน่งผู้จัดการเท่านั้นแหละ คีย์” เสียงของ ‘ศรุต’ หัวหน้าแผนกผู้ทะนงตนดังสะท้อนก้องทั่วห้องประชุม เขากระแทกแฟ้มเอกสารลงบนโต๊ะไม้ราคาแพงต่อหน้าผม แรงกระแทกนั้นทำให้ปากกาที่ผมใช้มาตลอดสามปีกลิ้งตกลงไปบนพื้น พนักงานคนอื่นๆ ในห้องต่างก้มหน้าก้มตาเงียบกริบ บ้างก็แอบหัวเราะเยาะ บ้างก็เบือนหน้าหนีด้วยความสมเพช ผม คีย์ ชายผู้ทุ่มเทแรงกายแรงใจให้กับบริษัทแห่งนี้มาโดยตลอด กลับถูกตราหน้าว่าเป็นเพียง "เครื่องมือ" ที่หมดอายุไข “คุณไล่ผมออก เพราะผมไม่ยอมเซ็นเอกสารเท็จนั่นงั้นเหรอครับ?” ผมถามออกไป น้ำเสียงของผมเรียบนิ่ง ทว่าเย็นเยียบจนคนฟังต้องชะงัก “อย่าปากดี! แกมันก็แค่ไอ้กระจอกที่ไม่มีใครต้องการ แม้แต่แฟนแก... ก็เบื่อแกเต็มทนแล้ว” ประตูห้องประชุมถูกผลักออกอย่างแรง ‘แพรว’ แฟนสาวที่ผมคบหามานานห้าปีเดินเข้ามาในชุดเดรสหรูหรา เธอไม่ได้มองแม้แต่หางตามาที่ผม ก่อนจะควงแขนศรุตอย่างแนบชิด “คีย์ เราเลิกกันเถอะค่ะ” แพรวพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบเหมือนการสั่งอาหาร “ฉันต้องการชีวิตที่ดีกว่านี้ ไม่ใช่การมานั่งนับเหรียญไปวันๆ กับคนไร้อนาคตแบบคุณ” ความรู้สึกเจ็บปวดลึกๆ ในอกถูกแทนที่ด้วยความเย็นชาที่ก่อตัวขึ้นอย่างรวดเร็ว ผมไม่ได้โกรธ ไม่ได้อาวรณ์ แต่ผมมองเห็นความน่าสมเพชของคนตรงหน้าอย่างชัดเจน ราวกับมองทะลุผ่านความโอหังไปสู่เนื้อในที่เน่าเฟะ “ได้ครับ” ผมตอบสั้นๆ “ถ้าเงินตราคือสิ่งที่พวกคุณศรัทธา ผมก็ขอให้พวกคุณจงอยู่กับมันให้คุ้มค่าที่สุดก็แล้วกัน” ผมหันหลังเดินออกจากห้องประชุมนั้นทันที ทิ้งเสียงซุบซิบและสายตาเหยียดหยามไว้เบื้องหลัง ลมหายใจยามก้าวเท้าออกจากตึกสูงเสียดฟ้าช่างเบาสบายอย่างประหลาด แต่ทว่าในวินาทีที่ผมก้าวพ้นประตูบริษัท เสียงที่ไม่คุ้นเคยก็ดังขึ้นในโสตประสาท *ติ๊ง!* [ตรวจพบความปรารถนาอันแรงกล้าที่จะเปลี่ยนแปลงโชคชะตา] [ระบบ ‘มหาเศรษฐีผู้ไร้ขีดจำกัด’ ได้รับการเปิดใช้งาน] [ภารกิจแรก: ลบล้างความอัปยศด้วยตัวเลข!] [สถานะปัจจุบัน: ยอดเงินในบัญชีหลักของคุณ คือ 0 บาท... กำลังทำการอัปเดต... ยอดเงินคงเหลือ: 1,000,000,000 บาท] ตัวเลขสีทองสว่างวาบขึ้นในอากาศเบื้องหน้า ผมหยุดเดิน หัวใจเต้นรัวด้วยจังหวะที่ไม่เคยเป็นมาก่อน นี่ไม่ใช่ฝัน... แต่มันคือความเป็นจริงที่กำลังจะเปลี่ยนโลกใบนี้ “คีย์... เดี๋ยวค่ะ!” เสียงคุ้นเคยดังมาจากด้านหลัง ผมหันไปเห็น ‘ลินิน’ เพื่อนร่วมงานแผนกบัญชีที่มักจะแอบช่วยเหลือผมเสมอ เธอวิ่งกระหืดกระหอบตามมาด้วยใบหน้าที่ตื่นตระหนกและเป็นห่วง “คีย์... ฉันเห็นเหตุการณ์ข้างในนั้นหมดแล้ว อย่าไปสนใจพวกเขาเลยนะคะ ฉัน... ฉันมีเงินเก็บอยู่ก้อนหนึ่ง คุณเอาไปใช้ตั้งตัวก่อนเถอะ” ลินินยื่นซองเอกสารที่มีเงินสดอยู่จำนวนหนึ่งมาให้มือสั่นเทา ผมมองหญิงสาวตรงหน้า เธอคือคนเดียวที่ยังคงจริงใจกับผมท่ามกลางความล้มเหลว ลินินไม่ได้มีความหรูหราเหมือนแพรว แต่แววตาของเธอนั้นใสซื่อและเต็มไปด้วยความหวังดีที่หาได้ยากยิ่งในสังคมบิดเบี้ยวแห่งนี้ ผมขยับยิ้มที่มุมปาก ไม่ใช่ยิ้มแห่งความพ่ายแพ้ แต่เป็นรอยยิ้มของจอมราชันที่กำลังจะทวงคืนทุกอย่าง “เก็บเงินของคุณไว้เถอะครับลินิน... ต่อจากนี้ ผมจะทำให้คนพวกนั้นรู้ว่า การตัดสินใจไล่ผมออก คือความผิดพลาดครั้งใหญ่ที่สุดในชีวิตของพวกเขา” ทันใดนั้น เสียงเครื่องยนต์ที่คุ้นเคยก็ดังสนั่นเหนือท้องฟ้า ผู้คนบนถนนต่างหยุดเดินและแหงนหน้ามองด้วยความตื่นตะลึง เฮลิคอปเตอร์ส่วนตัวสีดำสนิทประทับตราสัญลักษณ์ที่ไม่มีใครเคยเห็น ลอยต่ำลงมาเหนือลานจอดหน้าบริษัท ชายในชุดสูทสีเข้มสามคนเดินลงจากรถลีมูซีนที่จอดรออยู่หน้าตึก พวกเขาตรงดิ่งมาหยุดตรงหน้าผม แล้วคุกเข่าลงพร้อมกันท่ามกลางสายตาของพนักงานบริษัทที่แห่กันออกมาดูเหตุการณ์ “คุณคีย์ครับ...” ชายคนหนึ่งกล่าวด้วยความเคารพสูงสุด “ทางเราได้รับการโอนสิทธิ์ความเป็นเจ้าของบริษัทแห่งนี้ทั้งหมดมาอยู่ในความดูแลของคุณเรียบร้อยแล้ว ในฐานะประธานคนใหม่... คุณต้องการให้เราจัดการคนกลุ่มไหนก่อนเป็นอันดับแรกครับ?” ผมหยิบ ‘บัตรเครดิตสีดำสนิท’ ที่ไร้เลขบัญชีและไร้ขีดจำกัดออกจากกระเป๋าเสื้อ แล้วเดินตรงไปยังล็อบบี้ที่มีศรุตและแพรวเดินตามออกมาด้วยใบหน้าซีดเผือด ผมหยุดเดินตรงหน้าคนทั้งสอง แล้วกดบัตรใบนั้นลงบนเครื่องชำระเงินที่ตั้งอยู่หน้าเคาน์เตอร์ต้อนรับ เสียงเครื่องอนุมัติการทำรายการดังขึ้นกังวานไปทั่วบริเวณ "ตื๊ด! อนุมัติยอดเงิน... ไม่จำกัด" ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับผมในบทแรกของตำนานบทใหม่นี้ หวังว่าทุกท่านจะตื่นเต้นไปกับก้าวต่อไปนะครับ!