ซื้อตึกนี้ให้สิ้นเรื่อง

เสียงกระแทกแฟ้มเอกสารบนโต๊ะกระจกนิรภัยดังสนั่น สะท้อนก้องไปทั่วห้องประชุมชั้นสิบห้าของบริษัทอสังหาริมทรัพย์ 'โกลเด้นท์ พร็อพเพอร์ตี้' ใบหน้าของ "ธน ากร" ผู้อำนวยการฝ่ายบริหารบิดเบี้ยวด้วยความโกรธเกรี้ยว ดวงตาเรียวเล็กจ้องมองชายหนุ่มที่นั่งไขว่ห้างอยู่เบื้องหน้าด้วยแววตาดดูถูกเหยียดหยามถึงขีดสุด "คีย์! นายคิดว่าตัวเองกำลังเล่นขายของอยู่หรือไง ถึงได้กล้าเดินเข้ามาในตึกนี้แล้วบอกว่าจะกวาดซื้อพื้นที่ทั้งหมด!" ธนกรตวาดลั่น เส้นเลือดที่ขมับปูดโปนด้วยความโมโห บรรยากาศภายในห้องประชุมตึงเครียดจนแทบหายใจไม่ออก พนักงานระดับสูงหลายคนต่างส่งเสียงหัวเราะเยาะเย้ยออกมาเบาๆ พวกเขามองคีย์ด้วยสายตาเวทนาปนสมเพช ชายหนุ่มในชุดสูทราคาถูกที่เพิ่งถูกไล่ออกจากตำแหน่งพนักงานระดับล่างเมื่อสัปดาห์ก่อน บัดนี้กลับมายืนหยัดอยู่ตรงหน้าพวกเขาด้วยท่าทีที่เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง คีย์ไม่ได้แสดงอาการหวาดกลัวแม้แต่น้อย เขายกชาอุ่นขึ้นจิบช้าๆ กลิ่นหอมกรุ่นของชาลอยกรุ่นขึ้นมาตัดกับบรรยากาศอันคุุกรุ่น ใบหน้าคมคายเรียบเฉย เย็นชา และเต็มไปด้วยอำนาจที่กดดันให้ผู้พบเห็นต้องหายใจติดขัด ดวงตาคมกริบมองลอดผ่านกรอบแว่นสายตาไปยังธนกร ราวกับกำลังมองดูมดปลวกตัวหนึ่ง ข้างกายของคีย์คือ "ลินิน" หญิงสาวในชุดสูทเข้ารูปสีดำ เธอยืนตรงสง่างาม ใบหน้าสวยหวานฉายแววภาคภูมิใจอย่างปิดไม่มิด มือเรียวบางกำลังจัดเตรียมเอกสารทางกฎหมายด้วยความคล่องแคล่ว เธอยังจำได้ดีถึงวันที่พวกเขาถูกเหยียบย่ามและขับไล่ออกไปอย่างไร้ความปรานี แต่วันนี้... ทุกอย่างกลับตาลปัตรแล้ว "ผมไม่ได้มาเล่นครับคุณธนกร" คีย์เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่ม แต่น่าเกรงขามจนธนกรชะงักไปชั่วขณะ "ผมมาเพื่อทำตามสัญญา... ซื้อตึกนี้ให้สิ้นเรื่อง" "สามหาว!" ธนกรตบโต๊ะเสียงดังลั่น ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง "ไอ้สวะอย่างแก ต่อให้ทำงานไปอีกสชาติก็ไม่มีปัญญาซื้อแม้แต่กระเบื้องสักแผ่นในตึกนี้! รปภ.! ลากคอพวกมันออกไป!" สิ้นเสียงคำสั่ง ร่างของเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยร่างยักษ์สองคนก็ก้าวเข้ามาในห้อง ประตูห้องประชุมถูกปิดตายด้วยสายตาเย้ยหยันของเหล่าผู้บริหารที่รอดูจุดจบของไอ้หนุ่มอวดดี ทว่า คีย์ยังคงนั่งนิ่งสนิท เขามิต้องขยับตัวแม้แต่น้อย เพียงแค่ปลายตามองไปยังสมาร์ทโฟนหรูหราในมือ หน้าจอระบบเกมออนไลน์ระดับตำนานที่เชื่อมต่อกับโลกความเป็นจริงแสดงยอดเงินคงเหลือในบัญชีธนาคาร *ติ๊ง!* เสียงแจ้งเตือนจากระบบดังขึ้นในหัวของคีย์ พร้อมกับข้อความอักษรสีทองอร่ามที่ปรากฏขึ้นเบื้องสายตา [ระบบตรวจพบเป้าหมายการซื้อกิจการ: อาคารสำนักงาน 'โกลเด้นท์ พร็อพเพอร์ตี้'] [มูลค่าประเมินสุทธิ: 1,200 ล้านบาท] [สถานะ: ดำเนินการชำระเงินด้วยสิทธิ์ขาดของท่านประธาน] คีย์ยกย่องมุมปากขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มที่ปรากฏบนใบหน้านั้นช่างเยือกเย็นและทรงพลังจนลินินที่ยืนมองอยู่ยังต้องใจสั่นสะท้าน เธอยื่นแฟ้มเอกสารฉบับสุดท้ายให้ชายหนุ่ม พร้อมกับกระซิบด้วยน้ำเสียงสั่นเครือเล็กน้อยด้วยความตื่นเต้น "เอกสารสิทธิ์การถือครองทั้งหมดพร้อมแล้วค่ะคุณคีย์..." คีย์รับปากกาหมึกซึมราคาแพงมาจากมือเลขาฯ สาว เขาสายตามองธนกรที่กำลังหัวร่อร่าด้วยความสะใจ คิดว่าพวกเขากำลังจะถูกโยนออกไปนอกตึกอย่างอนาถ "เชิญพวกแกไสหัวออกไปได้แล้ว!" ธนกรตะโกนไล่หลัง รอยยิ้มเยาะเย้ยปรากฏบนใบหน้าอ้วนท้วน "จำไว้ว่าที่นี่ไม่มีที่ยืนให้คนชั้นต่ำอย่าง..." *แกร๊ก...* เสียงปลดล็อกหน้าจอโทรศัพท์มือถือดังขึ้นตัดบทสนทนา คีย์ไม่ได้สนใจเสียงเห่าหอนของสุนัขล้อมรอบ เขาเพียงแค่กดปุ่มยืนยันการทำธุรกรรมวงเงินมหาศาลผ่านระบบพิเศษที่ไม่มีธนาคารใดในโลกปฏิเสธได้ ในวินาทีนั้นเอง เสียงโทรศัพท์มือถือราคาแพงนับสิบเครื่องในห้องประชุมก็แผדเสียงแหลมสูงพร้อมเพรียงกันราวกับนัดหมาย ธนกรขมวดคิ้วด้วยความฉงน เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู หน้าจอแสดงสายเรียกเข้าจากประธานกรรมการใหญ่ของกลุ่มบริษัทแม่ "ฮ... ฮัลโหลครับท่านประธาน?" ธนกรกรอกเสียงลงไปด้วยความประหม่า เสียงปลายสายไม่ได้อบอุ่นอย่างที่เคยเป็น ตรงกันข้าม มันเต็มไปด้วยความตื่นตระหนก โกรธเกรี้ยว และสั่นเทาจนแทบฟังไม่ได้ศัพท์ "ไอ้ธนกร! แกไปทำความผิดมหันต์อะไรไว้! หุ้นทั้งหมดของบริษัทถูกกว้านซื้อในพริบตาเดียว! ตอนนี้... ตอนนี้เจ้าของใหม่เขาเป็นผู้ถือหุ้นใหญ่ที่สุด 100% แล้ว!" ธนกรหน้าถอดสี เลือดในกายเย็นเฉียบจนแทบหยุดไหล สมองของเขามึนงงราวกับถูกค้อนทุบเข้าอย่างจัง เขาค่อยๆ หันกลับมามองชายหนุ่มที่นั่งไขว่ห้างจิบชาอยู่เบื้องหน้าอย่างช้าๆ ราวกับเห็นปีศาจจากขุมนรก คีย์วางแก้วชาลงบนโต๊ะเบาๆ เสียงกระทบกันของกระเบื้องดังชัดเจนท่ามกลางความเงียบงันที่เข้าปกคลุมห้องประชุมทั้งห้อง เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง รัศมีอำนาจอันกดดันแผ่ซ่านออกมาจนเหล่าผู้บริหารระดับสูงต่างพากันถอยหลังกรูดโดยไม่รู้ตัว ชายหนุ่มก้าวเดินเข้าไปหาธนกรทีละก้าวอย่างมั่นคง ก่อนจะหยุดยืนตรงหน้าชายอ้วนที่กำลังตัวสั่นเทาเป็นเจ้าเข้าทรง "คุณธนกรครับ..." คีย์เอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล แต่เยือกเย็นเสียจนกระดูกสันหลังของอีกฝ่ายเย็นวาบ "เมื่อครู่นี้... คุณบอกให้ใครไสหัวออกไปนะ" ธนกรอ้าปากค้าง ลิ้นแข็งทื่อจนเปล่งเสียงออกมาไม่ได้ ร่างกายสั่นเทาจนทรุดฮวบคุกเข่าลงแทบเท้าของคีย์อย่างไร้ศักดิ์ศรี ทว่า ในขณะที่บรรยากาศกำลังถึงจุดแตกหัก ประตูห้องประชุมอีกด้านหนึ่งก็เปิดผางออกอย่างแรง เสียงฝีเท้าหนักแน่นนับสิบก้าวเข้ามา พร้อมกับร่างของหญิงสาวปริศนาในชุดเดรสยาวสีแดงเพลิง ใบหน้าสะสวยคมเข้มแต่เย็นชาไร้ความรู้สึก เธอกวาดสายตามองไปรอบห้องก่อนจะหยุดอยู่ที่คีย์ พร้อมกับรอยยิ้มลึกลับที่ชวนให้ขนลุกซู่ "ยินดีด้วยนะคะท่านประธาน... แต่ดูเหมือนว่า 'ของขวัญ' ชิ้นใหญ่ที่คุณสั่งไว้ จะมาถึงเร็-ว-ก-ว่-า-ที่-คิ-ด-นะ-ค-ะ" ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางและดื่มด่ำไปกับความสะใจในบทนี้ด้วยกันนะครับ!