บอดี้การ์ดส่วนตัว

เสียงสัญญาณเตือนสีแดงฉานกะพริบสะท้อนลงบนม่านตาของผมอย่างดุดัน หน้าจอโฮโลแกรมโปร่งแสงจากระบบลอยเด่นอยู่กลางอากาศ บ่งบอกถึงพิกัดอันตรายที่กำลังคืบคลานเข้ามาใกล้ทุกขณะ *[แจ้งเตือนฉุกเฉินจากระบบ: ตรวจพบการเคลื่อนไหวของ 'ผู้ถือครองระบบหมายเลข 02' ในรัศมี 3 กิโลเมตร...]* *[เป้าหมายกำลังมุ่งหน้ามายังตำแหน่งของคุณ เพื่อ... ชิงสิทธิ์การเป็นเจ้าอธิปไตย...]* ผมหรี่ตาลงเล็กน้อย ความเย็นชาแผ่ซ่านจากปลายนิ้วเข้าสู่หัวใจในเสี้ยววินาที โลกใบนี้ไม่ได้มีแค่ผมคนเดียวที่ได้รับสิทธิพิเศษจากเบื้องบน แต่ในเมื่อมันกล้าก้าวล้ำเข้ามาในอาณาเขตที่ผมปกป้อง จุดจบของมันก็คงมีเพียงความพินาศเท่านั้น ทว่า สิ่งที่ผมกังวลไม่ใช่ความปลอดภัยของตัวเอง... แต่เป็นผู้หญิงที่นั่งกุมมือสั่นเทาอยู่เบื้องหน้าผมต่างหาก "คีย์... คุณ... สีหน้าคุณดูไม่ค่อยดีเลย เกิดอะไรขึ้นหรือเปล่าคะ?" ลินินเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา ดวงตากลมโตคู่นั้นฉายแววความกังวลอย่างปิดไม่มิด เธอยังคงจำวันที่เราตกอับที่สุดได้ และไม่ว่าผมจะกลายเป็นประธานบริษัทหรือผู้กุมอำนาจล้นฟ้าในตอนนี้ เธอก็ยังคงเป็นคนเดียวที่ยืนหยัดเคียงข้างผมด้วยความจริงใจเสมอมา ผมสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ดึงความสุขุมกลับคืนมา รอยยิ้มบางเบาปรากฏขึ้นบนมุมปากเพื่อคลายความตึงเครียดของเธอ ก่อนจะเอื้อมมือไปกุมมือเรียอบางนั้นไว้ "ไม่มีอะไรต้อง  ลินิน แค่แมวป่าตัวหนึ่งกำลังหลงเข้ามาในเขตหวงห้าม... และผมกำลังจะสั่งสอนมันให้รู้สำนึกเท่านั้นเองครับ" ผมตอบด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่เด็ดขาด ทว่า ในวินาทีนั้นเอง เสียงกระจกหน้าต่างห้องทำงานบนชั้น 50 ของตึกระฟ้าก็เริ่มสั่นสะเทือน แรงกดดันมหาศาลจากพลังงานภายนอกแผ่พุ่งเข้ามาจนบรรยากาศในห้องหนักอึ้งราวกับมีภูเขาทั้งลูกกดทับ ลินินหน้าถอดสี ร่างกายของเธอเริ่มเซถลาด้วยความตื่นตระหนก ผมไม่รอช้า ดึงตัวเธอเข้ามากอดไว้แนบอก ปกป้องเธอจากคลื่นพลังอันป่าเถื่อนที่กำลังพยายามพังทลายการป้องกัน *ก๊อก... ก๊อก... ก๊อก...* ไม่ใช่เสียงเคาะประตู แต่เป็นเสียงฝีเท้าที่เหยียบย่างเข้ามาบนระเบียงกระจกด้านนอกอย่างไร้ซุ่มเสียง ร่างของชายหนุ่มในชุดสูทสีดำสนิท ใบหน้าประดับด้วยรอยยิ้มเย่อหยิ่งและแววตากระหายเลือด ปรากฏตัวขึ้นหลังบานกระจก เขาคือ 'ผู้ถือครองระบบหมายเลข 02' ศัตรูผู้มาพร้อมกับความทะเยอทะยานที่จะแย่งชิงทุกอย่างไปจากผม ชายคนนั้นชูมือขึ้น พลังงานสีม่วงเข้มระเบิดออก1รอบตัวเขาเตรียมจะซัดกระจกบานยักษ์ให้แหลกเป็นจุลในคราวเดียว แต่ผมกลับไม่แม้แต่จะชายตามองด้วยซ้ำ มืออีกข้างควักสมาร์ทโฟนสีดำสนิทออกมาจากกระเป๋าเสื้อสูทอย่างใจเย็น ปลายนิ้วเรียวกดเปิดแอปพลิเคชันเฉพาะกิจที่เชื่อมต่อกับเครือข่ายความมั่นคงระดับโลกที่คนธรรมดาไม่มีทางเข้าถึง "อยากเล่นเกมสงครามงั้นเหรอครับ... งั้นผมจะจัดให้ชุดใหญ่เลย" ผมกดปุ่มยืนยันคำสั่งเสียงด้วยความเรียบง่าย ท่ามกลางเสียงหัวingเยาะที่ดังเล็ดลอดเข้ามาจากอีกฝั่งของกระจก *ติ๊ง!* *[คำสั่งซื้อสำเร็จ: หน่วยรบพิเศษระดับตำนาน 'Shadow Vanguard' และกองกำลังรักษาความปลอดภัยทางอากาศเคลื่อนที่เร็ว จำนวน 50 นาย ได้รับมอบหมายภารกิจ: คุ้มครอง 'คุณลินิน' ด้วยชีวิต มูลค่ารวม 500,000,000 ดอลลาร์สหรัฐ ตัดผ่านบัตรเครดิตดำเรียบร้อยแล้ว]* สิ้นเสียงแจ้งเตือนจากระบบ ท้องฟ้ายามค่ำคืนเหนือตึกระฟ้าก็สั่นสะเทือนยิ่งกว่าเก่า เสียงใบพัดของเฮลิคอปเตอร์รบทางยุทธวิธีไม่ต่ำกว่าสิบลำแหวกเมฆหมอกลงมาปิดล้อมตระหง่านรอบอาคาร ลำแสงสปอตไลท์สีขาวนับสิบคู่สาดส่องพุ่งตรงไปยังร่างของผู้ถือครองระบบหมายเลข 02 จนเขาต้องยกมือขึ้นบังแสงด้วยความตื่นตระหนก พร้อมกันนั้น ประตูห้องทำงานก็ถูกเปิดออกอย่างแรง หน่วยรบพิเศษในชุดเกราะล้ำอนาคตพร้อมอาวุธครบมือวิ่งกรูเข้ามาคุกเข่าทำความเคารพผมอย่างพร้อมเพรียง เสียงบูทกระทบพื้นดังสนั่นสะท้อนความจงรักภักดีขั้นสุดยอด หัวหน้าหน่วยรบก้าวออกมารายงานด้วยน้ำเสียงกึกก้องและหนักแน่น "หน่วยรักษาความปลอดภัยส่วนตัว รายงานตัวครับท่าน! เป้าหมายทั้งหมดอยู่ในรัศมีคุ้มครอง คำสั่งต่อไปคืออะไรครับท่าน!" ลินินอ้าปากค้าง ดวงตเบิกกว้างด้วยความตกตะลึงจนพูดไม่ออก เธอมองกองกำลังระดับโลกนับร้อยชีวิตที่ยอมสยบแทบเท้าของผู้ชายที่เธอรัก ก่อนจะหันมามองผมด้วยความรู้สึกที่อัดแน่นไปด้วยความตื่นตะลึงและภาคภูมิใจ ผมหันไปสบตากับผู้ถือครองระบบหมายเลข 02 ที่ตอนนี้สีหน้าซีดเผือกไร้สีเลือด เมื่อเขาเงยหน้าขึ้นสบตากับกองปากกระบอกปืนนับร้อยที่หันมาเล็งตรงที่เขาร่างเดียว ผมเหยียดยิ้มเย็นชา เดินเข้าไปใกล้กระจกที่แตกร้าวเล็กน้อย เอ่ยปากพูดผ่านกระจกออกไปเบื้องหน้ามันด้วยน้ำเสียงสุภาพแต่น่าเกรงขามจนอีกฝ่ายเข่าทรุด "ยินดีต้อนรับสู่เขตหวงห้ามของผมนะครับ... แต่เสียดายจالب ที่คุณไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะเดินกลับออกไป" ผมชะลอคำพูดลงเล็กน้อย ปล่อยให้ความเงียบงันและเสียงใบพัดเฮลิคอปเตอร์กลืนกินความหวังสุดท้ายของมัน ก่อนที่รอยยิ้มอำมหิตจะปรากฏขึ้นบนใบหน้า "จัดการมันซะ" *ปัง!* --- ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปกับผมในตอนนี้นะครับ