เสียงปรบมือในห้องประชุมใหญ่ของตลาดยักษ์ใหญ่ระดับประเทศดังขึ้นเพียงประปราย บรรยากาศเต็มไปด้วยความกดดันและสายตากลั่นแกล้งจากกลุ่มผู้บริหารระดับสูงที่จ้องมองมาทางคีย์ด้วยรอยยิ้มเยาะเย้ย เอกสารนับร้อยหน้าบนโต๊ะถูกผลักมาตรงหน้า พร้อมกับเสียงหัวเราะในลำคอของประธานบอร์ดบริหารคนเก่าที่คิดว่าตนเองคือกฎเกณฑ์สูงสุดของที่นี่
"ยอดการใช้จ่ายปัจจุบัน: 2,500,000,000 บาท - สำเร็จ"
หน้าจอโฮโลแกรมโปร่งแสงสีทองอร่ามที่ปรากฏขึ้นกลางอากาศ มีเพียงคีย์เท่านั้นที่มองเห็น ตัวเลขมูลค่าสองพันห้าร้อยล้านบาทสะท้อนอยู่ในนัยน์ตาคู่คมที่ไร้ซึ่งความรู้สึกใดๆ ร่างกายของเขาเอนพิงพนักเก้าอี้หนังราคาแพงอย่างผ่อนคลาย นิ้วเรียวยาวเคาะโต๊ะเป็นจังหวะช้าๆ ท่ามกลางความเงียบงันที่เริ่มก่อตัวขึ้นในห้องประชุม
"คุณคีย์ครับ..." เสียงของเลขาฯ ชราผู้ดูแลระบบการเงินของตระกูลใหญ่เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงสั่นเทา มือของเขากำแท็บเล็ตแน่นจนข้อต่องอขาวโพลน "บัญชีกลาง... และเครือข่ายธนาคารพันธมิตรทั่วโลก เพิ่งรายงานสถานะล่าสุดเข้ามา... ทางเราตรวจสอบพบว่า..."
"พบอะไรหรือครับ คุณพงษ์?" คีย์เอ่ยแทรกขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ แต่มันกลับทรงพลังจนทำให้บรรยากาศในห้องลดฮวบลงจนแทบหายใจไม่ออก
"ระ... รายชื่อมหาเศรษฐีโลก... ลำดับของคุณคีย์ทะยานขึ้นสู่ทำเนียบ Top 10 ของโลกอย่างเป็นทางการแล้วครับ! วงเงินในระบบได้รับการปลดล็อกระดับสูงสุด 'Infinite Black Card' ถูกเปิดใช้งานสมบูรณ์แบบ!"
สิ้นเสียงของเลขาฯ ชรา เสียงฮือฮาและเสียงหัวเราะเยาะในตอนแรกก็พลันเงียบกริบลงทันที ราวกับมีใครกดปุ่มปิดเสียงในห้องประชุม ประธานบอร์ดบริหารที่เคยนั่งไขว่ห้างด้วยความหยิ่งผยองถึงกับหน้าถอดสี รอยยิ้มบนใบหน้าแข็งค้าง ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตื่นตระกูล
สองพันห้าร้อยล้านบาทในเวลาไม่ถึงชั่วโมง? นั่นไม่ใช่เงินที่พนักงานบริษัทธรรมดาจะหาได้ ต่อให้เป็นผู้บริหารระดับสูงที่ทำงานมาทั้งชีวิตก็ยังไม่มีปัญญาแตะต้องตัวเลขระดับนั้น!
ลินิน ซึ่งยืนสงบนิ่งอยู่เคียงข้างคีย์มาโดยตลอด ขยับแว่นตาเล็กน้อยเพื่อซ่อนรอยยิ้มแห่งความสะใจ เธอมองดูบรรดาคนที่เคยเหยียดหยามพวกเขาในอดีต ค่อยๆ เปลี่ยนสีหน้าจากความเย่อหยิ่งกลายเป็นความหวาดกลัวอย่างเห็นได้ชัด เคมีและความภักดีที่เธอมีต่อคีย์ในยามนี้ลึกซึ้งยิ่งกว่าสิ่งใด เธอรู้ดีว่าผู้ชายที่นั่งอยู่ตรงหน้าไม่ใช่พนักงานต๊อกต๋อยที่ใครจะรังแกได้อีกต่อไปแล้ว แต่คือ 'ผู้กุมอำนาจเงิน' ที่สามารถซื้อทั้งตึกนี้ได้ด้วยการกะพริบตาเดียว
"พวกคุณพูดเสียงดังกันจังเลยนะครับเมื่อครู่" คีย์ลุกขึ้นยืนช้าๆ ร่างกายสูงโปร่งในชุดสูทสั่งตัดพิเศษแผ่รังสีความกดดันอันน่าสะพรึงกลัวออกมาจนทุกคนต้องถอยร่อนโดยไม่รู้ตัว "ไหนลองพูดซ้ำให้ผมฟังหน่อยสิครับ ว่าบริษัทนี้... ใครกันแน่ที่เป็นเจ้าของที่แท้จริง?"
"คุณคีย์... เรารู้ว่านี่อาจจะเป็นความเข้าใจผิด..." ประธานบอร์ดชราพยายามฝืนยิ้มกลบเกลื่อนความกลัว เหงื่อกาฬไหลโทรมหน้าผาก มือที่จับไมโครโฟนสั่นเทาจนเห็นได้ชัด
"เข้าใจผิดงั้นหรือครับ?" คีย์แค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตาคู่นั้นกวาดมองทีละคนด้วยความเย็นชา "เงินสองพันห้าร้อยล้านที่ผมเพิ่งใช้ไปเมื่อครู่ ถูกโอนเข้าซื้อหุ้นสามัญและหุ้นกู้แปลงสภาพของพวกคุณจนหมดเกลี้ยงแล้ว... พูดง่ายๆ ก็คือ ตอนนี้ผมถือหุ้นใหญ่เกินกว่าร้อยละแปดสิบ และพวกคุณ... กำลังจะกลายเป็นคนตกงานในอีกสามวินาทีข้างหน้า"
"มะ... เป็นไปไม่ได้! คุณเอาเงินมากมายขนาดนั้นมาจากไหน?!" เสียงตะโกนอย่างสติแตกหลุดออกมาจากปากของรองประธานผู้เคยสั่งไล่ออกคีย์เมื่อสัปดาห์ก่อน เขาลุกขึ้นชี้หน้าคีย์ด้วยความโกรธเกรี้ยวและหวาดกลัวระคนกัน
"อำนาจเงิน... ไม่มีที่สิ้นสุดหรอครับ" คีย์พูดเสียงแผ่วเบา แต่กลับก้องกังวานในโสตประสาทของทุกคน
ติ๊ง!
เสียงแจ้งเตือนจากโทรศัพท์มือถือของผู้บริหารทุกคนในห้องดังขึ้นพร้อมกันราวกับเสียงมรณะ พวกเขาหยิบอุปกรณ์สื่อสารขึ้นมาด้วยมืออันสั่นเทา และเมื่อก้มลงมองข้อความอีเมลทางการจากฝ่ายกฎหมายและตลาดหลักทรัพย์ สีหน้าของแต่ละคนก็ซีดเผือดจนกลายเป็นสีขาวโพลน ล้มฟุบลงไปนั่งกองกับเก้าอี้ราวกับคนไร้กระดูกสันหลัง
ไม่มีใครกล้าสบตาคีย์อีกต่อไป ความโอหังทั้งหมดถูกบดขยี้จนไม่เหลือชิ้นดีด้วยอำนาจเงินตราอันไร้ขีดจำกัด
ลินินก้าวเข้าไปใกล้คีย์อีกนิด เธอกระซิบด้วยเสียงแผ่วเบาที่เต็มไปด้วยความชื่นชมและเสน่ห์อันเย้ายวน "ท่านประธานครับ... รถโรллส์-รอยซ์ส่วนตัวรออยู่ที่ชั้นจอดรถ VIP เรียบร้อยแล้วครับ"
คีย์พยักหน้ารับเล็กน้อย เขากระดุมเสื้อสูท ดึงข้อมือเสื้อให้เข้าที่อย่างเนียบกริบ ก่อนจะหันหลังเดินออกจากห้องประชุมใหญ่โดยไม่แม้แต่จะชายตามองกลุ่มคนที่เคยเหยียบย่ำเขาอีกเป็นครั้งที่สอง
ประตูกระจกบานใหญ่อัตโนมัติเปิดออกเผยให้เห็นแสงไฟยามค่ำคืนของมหานครที่ส่องประกายระยิบระยับ ทว่าในขณะที่คีย์และลินินกำลังก้าวเท้าเข้าสู่ลิฟต์ส่วนตัวเพื่อลงไปยังชั้นล่าง หน้าจอโฮโลแกรมของระบบที่ควรจะปิดตัวลงไปแล้ว กลับปรากฏตัวหนังสือสีเลือดกระพริบเตือนขึ้นมาอีกครั้ง พร้อมกับเสียงแจ้งเตือนที่เย็นเยียบจนน่าขนลุก
[แจ้งเตือนฉุกเฉินจากระบบ: ตรวจพบการเคลื่อนไหวของ 'ผู้ถือครองระบบหมายเลข 02' ในรัศมี 3 กิโลเมตร...]
[เป้าหมายกำลังมุ่งหน้ามายังตำแหน่งของคุณ เพื่อ... ชิงสิทธิ์การเป็นเจ้าอธิปไตย...]
ขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านสมรภูมิแห่งอำนาจนี้ไปด้วยกันนะครับ!
ล็อกอินวันแรก ประธานบริษัทก็เป็นผมซะแล้ว•ตอนที่ 15
อำนาจเงินไม่มีที่สิ้นสุด
ผลงานโดย จอมเวทไร้นาม
โหมดอ่านสะดวกมือ (Hands-Free)
สารจากนักเขียน (จอมเวทไร้นาม)
ดูโปรไฟล์ →"สวัสดีคุณรี้ดทุกคนครับ ขอบคุณที่ติดตามผลงานเรื่อง ล็อกอินวันแรก ประธานบริษัทก็เป็นผมซะแล้ว นะครับ ฝากกดหัวใจและคอมเมนต์เป็นกำลังใจให้ไรท์ด้วยนะครับ ขอบคุณทุกคนครับ 🙏✨"
ความคิดเห็น (0)
ร่วมพูดคุยและส่งกำลังใจให้ไรท์ยังไม่มีความคิดเห็นในตอนนี้
เป็นคนแรกที่เริ่มพูดคุยและส่งกำลังใจให้คุณไรท์!