ทริปหรูที่ไม่มีใครเทียบ

เสียงปรบมือเยาะเย้ยและเสียงหัวเราะคิกคักในห้องประชุมใหญ่ของตึกระฟ้าใจกลางเมืองหลวงยังคงก้องกังวานอยู่ในโสตประสาทของลินิน ใบหน้าของเธอนั้นซีดเผือด ริมฝีปากเม้มเข้าหากันแน่นจนแทบไร้สีเลือด เอกสารโครงการนับร้อยหน้าที่เธอทุ่มเทแรงกายแรงใจแรมเดือนถูกปัดร่วงลงสู่พื้นพรมราคาแพงอย่างไร้ความปรานี "คิดว่าทำโปรเจกต์งานแต่งงานริมหาดทิพย์แบบนี้ แล้วบริษัทเราจะอนุมัติงบให้หรือไง, ลินิน? ฝันกลางวันไปหน่อยหรือเปล่า... หรือว่าสมองของเธอมีแต่เรื่องเพ้อเจ้อ?" เสียงของ "คุณปกรณ์" ผู้อำนวยการฝ่ายพัฒนาธุรกิจดังขึ้นด้วยความดูแคลน เขากวาดสายตามองหญิงสาวด้วยความสมเพชเวทนา ขณะที่เหล่าพนักงานระดับสูงคนอื่นๆ ต่างหัวเราะต่อกระซิก ซ้ำเติมความพ่ายแพ้ของคนที่ไม่มีเส้นสายในองค์กรแห่งนี้ ลินินก้มลงเก็บเอกสารด้วยมือที่สั่นเทา น้ำคลอเบ้าตาแต่เธอพยายามกลั้นมันไว้ ไม่ใช่เพราะความอ่อนแอ แต่เพราะความอับอายที่ถูกเหยียบย่ำศักดิ์ศรีจนไม่เหลือชิ้นดี "ผมว่าพอแค่นี้เถอะครับ..." น้ำเสียงทุ้มนุ่ม ลึกซึ้ง และเปี่ยมด้วยอำนาจที่ทรงพลังดังขึ้นจากความเงียบ คีย์ ก้าวเท้าเข้ามาในห้องประชุมนั้นอย่างสุขุม สีหน้าของเขาเรียบเฉย เย็นชา และไร้ซึ่งอารมณ์ใดๆ เหมือนเทพเจ้าผู้สูงส่งที่มองลงมายังฝุ่นผงเบื้องล่าง ในมือของเขาถือสมาร์ทโฟนรุ่นพิเศษที่เชื่อมต่อกับระบบ "ซูเปอร์รีสอร์ต" ระดับโลก ปกรณ์หันมามองหน้าคีย์ด้วยความฉุนเฉียว ก่อนจะหัวเราะพรืดออกมาดังลั่น "อ้าว! พนักงานต๊อกต๋อยอย่างแกกล้าดียังไงมาแทรกกลางการประชุมระดับผู้บริหาร? อยากจะช่วยเลขาคนสนิทของแกแก้ตัวงั้นเหรอ? บอกไว้ก่อนนะว่าเกาะส่วนตัวระดับซูเปอร์ลักชัวรีที่ลินินมันเพ้อฝันถึงหน่ะ ต่อให้ทำงานทั้งชีวิตแกก็ไม่มีปัญญาแม้แต่จะเหยียบเปลือกหอยบนหาดนั้นหรอก!" ทว่า คีย์ไม่ได้แสดงอาการโกรธเคืองแม้แต่น้อย เขากลับยกย่องมุมปากขึ้นเล็กน้อย เป็นรอยยิ้มที่ทำให้ปกรณ์ถึงกับขนลุกซู่โดยไร้สาเหตุ "คุณปกรณ์พูดถูกครับ..." คีย์เดินเข้าไปใกล้โต๊ะประชุม วางสมาร์ทโฟนเครื่องนั้นลงบนกระจกใสเสียงดัง *กริ๊ก* "เกาะระดับนั้น... คนธรรมดาอย่างพวกคุณไม่มีทางได้สัมผัสหรอกครับ เพราะผมไม่ได้แค่จะไปเที่ยว..." ชายหนุ่มหยุดเว้นจังหวะ เลื่อนสายตาคมกริบมองสบตาปกรณ์ทีละคนอย่างกดดัน "...แต่ผม **'เหมา'** ทั้งเกาะนั้นไว้เรียบร้อยแล้วครับ" ความเงียบสงบเข้าปกคลุมห้องประชุมในชั่วพริบตา ก่อนที่เสียงหัวเราะจะระเบิดออกมาอีกระลอกด้วยความขบขัน ปกรณ์ปัดมือเยาะเย้ย "เหมาเกาะ? แกเนี่ยนะ? ฝันกลางวันชะมัด! คิดว่าตัวเองเป็นมหาเศรษฐีพันล้านจากไหนวะ ถึงกล้ามาโกหกหน้าตายในห้องนี้!" คีย์ถอนหายใจเบาๆ อย่างระอา เขาไม่ได้สนใจเสียงเห่าหอนของสุนัขจนตรอก เขาก้มลงโอบไหล่บางของลินินที่กำลังสั่นเทาด้วยความตกตะลึง แววตาของหญิงสาวเต็มไปด้วยความสับสนและซาบซึ้งใจในเวลาเดียวกัน เธอมองใบหน้าด้านข้างของชายหนุ่มที่คอยปกป้องเธอในยามที่โลกทั้งใบหันหลังให้ "ลินินครับ..." คีย์กระซิบเสียงนุ่มข้างใบหูของเธอ "ไปเก็บกระเป๋าเถอะครับ... ทริปฮันนีมูนส่วนตัวของเรา บนเกาะที่แพงที่สุดในโลกกำลังรอเราอยู่" "คะ... คีย์คะ คือว่า..." ลินินพูดไม่ออก หัวใจของเธอเต้นระรัวจนแทบกระเด็นออกมานอกอก เธอกลัวว่านี่จะเป็นเพียงภาพลวงตา ความฝันตื่นหนึ่งที่แสนหวานก่อนจะตื่นมาพบกับความจริงอันโหดร้าย "ไม่ต้องห่วงครับ ไม่มีอะไรที่เป็นไปไม่ได้สำหรับผมอีกต่อไปแล้ว" คีย์หันกลับไปเผชิญหน้ากับปกรณ์และคณะกรรมการบริษัทที่ยังคงทำหน้าเย้ยหยัน เขาหยิบบัตรเครดิตสีดำสนิท ไร้ลวดลาย แต่สะท้อนประกายแสงลึกลับออกมาจากกระเป๋าเสื้อสูท บัตรเดบิตอภิมหาเศรษฐีที่ระบบปลดล็อกให้โดยไม่มีเพดานวงเงิน "ถ้าพวกคุณสงสัยว่าผมเอาปัญญาจากไหนมาซื้อเกาะ..." คีย์เอ่ยเสียงเรียบ ทว่าก้องกังวานบาดลึกถึงจิตวิญญาณของผู้ฟังทุกนาย "ก็เชิญตรวจสอบยอดเงินในระบบการเงินกลางของบริษัทดูเอาเองก็แล้วกันครับ" ว่าแล้ว คีย์ก็ยื่นบัตรเครดิตดำใบนั้นไปแตะเข้ากับเครื่องชำระเงินไร้สายของทางบริษัทที่ตั้งอยู่บนโต๊ะประชุมอย่างไม่ลังเล ท่ามกลางสายตานับสิบคู่ที่จ้องมองด้วยความระคนสงสัยและดูถูก *ตี๊ด—!* เสียงสัญญาณไฟสีเขียวสว่างวาบขึ้น พร้อมกับเสียงเครื่องรูดบัตรที่พิมพ์ใบเสร็จยาวเหยียดออกมาอย่างต่อเนื่องด้วยความเร็วสูง ยอดเงินมหาศาลระดับที่สั่นคลอนเศรษฐกิจของประเทศถูกหักผ่านระบบอัตโนมัติในพริบตาเดียว ปราศจากการปฏิเสธ ปราศจากการตรวจสอบวงเงิน ใบหน้าของปกรณ์ที่เคยเปี่ยมด้วยรอยยิ้มเยาะ ค่อยๆ แข็งค้าง ดวงตาเบิกโพลงจนแทบถลนออกมานอกเบ้า เมื่อหน้าจอคอมพิวเตอร์ส่วนกลางของบริษัทแสดงผลสถานะบัญชีและชื่อผู้ถือหุ้นใหญ่ที่สุดในเครือข่ายธุรกิจระดับโลก ซึ่งปรากฏชื่อของ "คีย์" ชายหนุ่มผู้ที่พวกเขาเพิ่งจะเหยียดหยามไปเมื่อไม่กี่วินาทีก่อน ก่อนที่ใครในห้องประชุมจะทันได้ตั้งสติ เสียงคำรามกึกก้องของใบพัดเฮลิคอปเตอร์ส่วนตัวรุ่นท็อปสุดหรูหราก็ดังสนั่นหวั่นไหวมาจากท้องฟ้าด้านนอก ลมพายุหมุนจากการลงจอดพัดปะทะกระจกห้องประชุมจนสั่นสะเทือนร่างของทุกคนให้ถอยร่นด้วยความตื่นตระหนก เฮลิคอปเตอร์ลำดำสนิทประดับตราสัญลักษณ์ตระกูลผู้ดีเก่าร่อนลงจอดอย่างสง่างามบนลานดาดฟ้าของตึก ประตูห้องนักบินเปิดออก พร้อมกับร่างของหัวหน้าบอดี้การ์ดในชุดสูทสากลที่เดินตรงดิ่งเข้ามาคุกเข่าลงต่อหน้าคีย์ด้วยความภักดีสูงสุด "ท่านประธานครับ... ทุกอย่างเตรียมพร้อมเรียบร้อยแล้วครับ เครื่องบินเจ็ตส่วนตัวพร้อมออกเดินทางสู่เกาะส่วนตัว และลูกเรือทั้งหมดรอรับคำสั่งจากท่านแล้วครับ!" ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามการเดินทางอันแสนเร้าใจนี้ด้วยกันนะครับ